All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 81 - Chapter 90

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ชายหญิงสองคนเพื่อนสนิทกำลังนั่งจ้องหม้อต้ม ที่ข้างในมีเส้นมาม่า และควันโขมงลอยฟุ้งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อย หากแต่พวกเขาต้องรอให้อุ่น เพราะไม่ถนัดกับการกินของร้อนสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเส้นที่จะต้องซู้ดเข้าปากเท่านั้นถึงจะอร่อย ส่วนใหญ่จะถนัดก็แต่บรั่นดี ไม่ก็ไวน์ชั้นนำ “ดูน่ากินมาก ทำกินเองบ่อยเหรอ” ดวงตาคมกริบเหลือบขึ้นมาเล็กน้อย คนถูกถามทำปากคว่ำ พลางถอนหายใจ “เปล่าหรอก แค่ถนัดลวกเส้น ตอนอยู่กับเขาทำสปาตี้เก็ตตี้เป็นส่วนใหญ่” “...........” ร่างสูงถึงกับเงียบ หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น หากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา คนที่เป็นเพื่อนกันนานจึงรู้ดีเพื่อนชายกำลังคิดอะไร “คือ.. ตอนอยู่กับเขา ฉันต้องเป็นฝ่ายทำอะไรให้เขากินน่ะ เขาก็ไม่ค่อยจะกินอะไรยกเว้นอันนี้” “อ่า ไม่ต้องอธิบาย ถ้ามันจะทำให้แกไม่สบายใจ แค่แปลกใจนิดหน่อย” “แปลกใจว่า..” “ รู้สึกเหมือนว่าไม่ได้ถูกลักพาตัว แต่ไปอยู่กับผัวมากกว่า” “ไอ้บ้า..” นางแบบสาวหลุดแยกเขี้ยว ทว่าต้องมาทำหน้

ย้อนเวลากลับไป ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาก่อนที่เหนือเมฆจะถูกส่งไปเรียนต่อที่เมืองนอกไม่กี่วัน เขาลืมรถบังคับเอาไว้ในห้องทำงานของผู้เป็นพ่อจึงเดินกลับขึ้นไปเอา เป็นห้องทำงานบนดาดฟ้าที่เต็มไปด้วยหนังสือพัฒนาตัวเองมากมาย จนเกือบจะกลายเป็น...ห้องสมุด ทว่าทันทีที่เอาของเล่น แต่ไม่ทันได้เดินออก กลับได้ยินเสียงพ่อกับแม่ของเขาคุยกัน เป็นการเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จึงเดาได้ว่าคงกำลังเดินขึ้นบันไดมา ด้วยความเป็นเด็ก และกลัวจะถูกดุ เนื่องจากถูกสั่งห้ามไม่ให้ขึ้นมาในห้องนี้ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้เป็นพ่อเอาไว้ ทำให้เขาต้องหาที่หลบ เพียงแต่ไม่นึกว่าตอนนั้นจะได้ยินความลับด้วย ‘ตายหมดเลยเหรอคะ?’ ‘เห็นว่าอย่างนั้นนะ ไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ของเขา และคนขับรถ’ ‘แล้วลูกของพวกเขาละคะ เด็กคนนั้นยังเล็กอยู่เลย เท่าที่เห็นตอนนั้นน่าจะรุ่นๆเดียวกันกับตาเหนือลูกของเรา’ ‘เหมันต์น่ะเหรอ ไม่มีข่าวรายงานการตายนะ เห็นว่าไม่ได้อยู่ในบ้านนั้น อาจจะถูกส่งไปเรียนต่อที่ไหนสักที่ก่อนแล้วก็ได้’ ‘สงสารจัง ป่านนี้จะเป็นยังไง มารู้ว่าทุกคนตายกันหมด นี่

หลังจากเหนือเมฆออกไปแล้วเธอก็นั่งอยู่ที่เดิมพักหนึ่ง เพื่อคิดทบทวนสิ่งที่คุยกันก่อนหน้านี้ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ทว่ากลับรู้สึกปวดท้องขึ้นมา อาจเป็นเพราะเธอกินเผ็ดเกินไป ในช่วงเวลาที่กำลังจะเข้านอน ลลิสาเดินไปยังตู้ที่มีกล่องยา แต่ปรากฏว่ายาแก้ปวดท้องที่เคยกินอยู่ประจำนั้นหมด จึงลองที่จะนั่งพักและจิบน้ำร้อน เผื่อว่ามันจะช่วยทำให้ทุเลาลงไปได้ ทว่าผ่านไปเกือบจะชั่วโมงกลับไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย หญิงสาวจึงตัดสินใจลงไปซื้อร้านยาข้างล่าง ทั้งที่มันดึกดื่นแล้ว เธอหยิบเสื้อเชิ้ตขนาดโอเวอร์ไซส์สีขาวขึ้นมาสวมทับขายาวผ้าบางกับเสื้อกล้ามสีดำ ชุดสำหรับเตรียมนอนในตอนแรก โดยไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าตังค์ คีย์การ์ดและโทรศัพท์ไปด้วย พอผ่านธรณีประตูเตรียมจะปิด เกิดนึกขึ้นได้ว่า ก่อนเหนือเมฆไปเขาแนะนำให้เธอเปลี่ยนรหัสประตู เธอจึงเลือกที่ปล่อยผ่านไปก่อน จากนั้นจึงลงลิฟต์มาปกติ แต่ลลิสาครั้งนี้คงดูแปลกไปกระมัง เพราะแม้แต่เภสัชร้านขายยา และพนักงานร้านสะดวกซื้อทันทีที่เธอเดินเข้าไปยังมองตาม ที่ผ่านมาเธอไม่เคยปล่อยตัวเองให้หน้าสด หรือใส่เสื้อผ้าสบายๆแบบนี้เลย หญิงสา

เสียงกดรหัสหน้าประตูดังขึ้นสั้นๆ ก่อนบานประตูเพนท์เฮาส์สุดหรูจะถูกเหวี่ยงเปิดออกอย่างถือวิสาสะ เผยโฉมหน้าเพื่อนสนิทของเจ้าของห้อง เหนือเมฆพรวดพราดเข้ามา พลันชะงักกึกกลางคัน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เหมันต์ไม่ได้มีท่าทีที่ตกใจ ต่างจากเธอ ลลิสายืนหน้าซีดเผือดลำคอแห้งผาก ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ท่าทางของเธอกลับคล้ายกับคนที่มีสามีที่ซ่อนชู้เอาไว้มาก “วอสเฮบเพ่น..” ในขณะที่คนมาใหม่ซึ่งเดินเข้ามาอย่างผลีผลามก่อนหน้า ถึงกับต้องเดินเชื่องช้าอย่างระแวดระวัง เขาไม่ลืมที่จะปิดประตูทั้งที่สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของคนไม่รู้จัก “นะ เหนือนี่..คุณอินเวร์โน ที่ฉันเคยเล่าให้แกฟัง สะ ส่วนคุณ นี่..” “เหนือเมฆ” เสียงทุ้มลุ่มลึกเอ่ยแทรกหญิงสาวที่กำลังพูดแต่ไม่พูดจบ บวกกับดวงตาดำเข้มมองนิ่งไปยังเจ้าของชื่อนั้นด้วย เหนือเมฆพอถูกเรียกขานด้วยคนไม่รู้จักถึงกับคิ้วขมวด จ้องมองคืนไม่แพ้กัน “เป็นทั้งหมอ เป็นนักแข่งรถ และเป็นลูกอดีตนักการเมือง” เขาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะยักไหล่ “ว้าว..อะเมซิ่ง ร

หลังจากเหนือเมฆออกไปแล้ว ทั้งคู่ก็หันมามองหน้ากันเอง ดวงตาคู่สวยค่อยๆแดงก่ำ เธอไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเพราะอะไรในทันทีที่เห็นหน้าเขา และมีเวลาอยู่ด้วยกันท่ามกลางความเงียบสงบสองต่อสองภายในห้องหรูหรานี้ ที่รู้ๆคือไม่ใช่เพราะแมลงหรือฝุ่นเข้าตาแน่ๆ “ไงคะ” “ก็ไม่ไง” เหมันต์ยักไหล่ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระ เขาไม่ได้แสดงท่าทีว่าเป็นห่วงเธอ ทว่าในใจนั้นล้นเปี่ยม แทบจะระเบิดแหลกลาญตอนที่รู้ว่าเธอถูกตาม ซึ่งถ้าลูกน้องเขาช้าอีกนิด ป่านนี้คงไม่ได้มานั่งมองตากันอยู่อย่างนี้ คงจะวุ่นวายตายชัก ไหนจะล้างแค้น ไหนจะช่วยเธอ “นี่ถ้าอยากจะรู้อะไร ก็รู้ได้เลยทันทีน่ะเหรอคะ” “ประมาณนั้นครับ” “อ๋อ..ใช่สิ สาลืมไป คุณมันมาเฟียจอมเผด็จการ แถมรวยที่สุดเท่าที่สาเคยเจอมานี่นา ขอบคุณนะคะ สำหรับเงินห้าสิบล้าน พรุ่งนี้จะสั่งของออนไลน์ช้อปของที่ชอบให้หมดเกลี้ยงเลย ชดเชยเวลาที่ถูกกักขังในตอนนั้น” “ก็แล้วแต่คุณสิ เงินค่าจ้างคุณ บอกผมทำไม..” จากนั้นแววตาคมกริบก็จับจ้องสายตาคู่สวยนั้นอย่างไม่ละวาง หลังสิ้นสุดบทสนทนา