All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 91 - Chapter 100

แม้สิ่งที่เขาทำจะรู้สึกดี แต่อีกฝั่งของสมองกลับต่อต้าน ฝ่ามือทาบทับดันแผงอก เธอยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ถึงจะเคยมีอะไรกันมาแล้ว แต่ถ้าใจมันค้างคา มีอารมณ์แค่ไหนเธอก็ทำมันไม่ลง “ขอคุยก่อนได้ไหมคะ” เพื่อไม่ให้เลยเถิด เธอจึงชิงพูดก่อน ร่างสูงชะงักผละริมฝีปากถอยห่างอัตโนมัติ “คุยอะไร” หัวคิ้วหนาขมวดชนกัน เหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง ร่างบางเห็นแบบนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก ตัดสินใจเอ่ยเรื่องที่อยากรู้ออกมา ทั้งที่รู้อาจเป็นชนวนเหตุทำให้บรรยากาศหลังจากนี้เปลี่ยนไป “เรื่องพ่อ..” เป็นไปอย่างที่คิด ทันทีที่เขาได้ยินเขาก็เงียบ บรรยากาศรอบตัวเธอก็พลอยวังเวงไปด้วย พร้อมกับดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมองมา “งั้นก็ถามมาสิ” และที่แน่ๆ เขาคงหมดอารมณ์เลยด้วย ถึงได้ดึงแผ่นหลังไปพิงหัวเตียงแบบนั้น “อยากรู้อะไร ก็ถามมาได้เลย” เขายินดีตอบจริงๆนะเหรอ ฟังจากน้ำเสียงที่เย็นเชียบนั้นแล้ว เหมือนกำลังกักเก็บอารมณ์อยู่มากกว่า นี่เธอทำอะไรผิด ก็แค่อยากรู้เรื่องของพ่อ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เธอจะไ

ร่างกายไม่พร้อมก็ต้องพร้อม เมื่อเขาจู่โจมแบบไม่ให้โอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ความรุนแรงและเร็วเหนือแสงทำหญิงสาวต้องกัดฟันกรอด ทั้งจุก ทั้งเจ็บ ทั้งที่ไม่รู้ผิดอะไรหนักหนา ทว่ากลับตกเป็นของเขาอีกครั้งหนึ่งแล้ว จะว่าไม่เต็มใจก็ไม่ใช่ เพียงแต่เธอไม่ชอบแบบนี้เลย ไม่ชอบความป่าเถื่อนของเขา ไม่ชอบการมีเซ็กซ์ที่แสดงออกถึงความใคร่ มากกว่าการหยิบยื่นความรู้สึกดีๆ ระหว่างทำ สำหรับเธอ ณ จุดๆนี้ไม่ต้องรักก็ไม่เป็นไร แต่ก็ควรอ่อนโยนต่อกันหน่อยสิ “อื้อ! เจ็บนะ” การเล้าโลมที่มากจนเกินไปมันขูดไถเนื้อเนียน รู้สึกได้เลยว่าใบหน้าของเธอในตอนนี้บิดเบี้ยว เสียงที่เปล่งออกมาในแต่ละทีแทนที่จะเป็นเสียงครางของความสุข กลับเป็นเสียงแสดงออกถึงความเจ็บปวด ราวกับร่างของเธอถูกฉีกเป็นชิ้นๆ “บอกว่าเจ็บไง๊!” ครั้งแรกที่เขาใช้ฟันกับเธอ ขบกัดตรงเต้าหยุ่น ไม่สนว่าจุดนี้อ่อนไหวขนาดไหน ปกติเพียงใช้ลิ้นแตะเบาๆก็เสียวซ่านแล้ว แต่นี่ใช้ของแข็งที่คม เขาเอาสมองส่วนไหนคิด ถ้าไม่ได้จงใจทำให้เธอเจ็บปวด ก็แสดงว่าขาดสติจนกู่ไม่กลับ คงจะเป็นอย่าง

ตอนเธอหลับเหมือนได้ยินเขาพูดเบาๆตรงข้างหู แต่จำไม่ได้พูดว่าอะไร ตอนนี้ถึงได้มานั่งงุนงง หลังสะดุ้งตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำไม่ได้ควานหาโทรศัพท์เพื่อดูเวลาเหมือนตอนก่อนหน้าที่มักจะทำเป็นประจำเพราะกลัวจะสาย จำได้...ไม่รับงานในช่วงนี้ ทว่าเป็นการหันมามองข้างๆแทนที่ตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงผ้านวมที่ยับยู่ยี่ บ่งบอกผ่านการใช้งานอย่างหยาบโลน ลลิสาลากสายตากลับมา มองตรงไป เห็นผ่านม่านปลิวไหวจากสายลมพัดเข้ามากระทบ แน่นอนว่าผลของการลืมปิดหน้าต่างเมื่อคืน หากแต่เธอไม่ได้สนใจสิ่งนั้นเท่ากับชีวิตหลังจากนี้ เมื่อเทียบกับการลืมตาขึ้นมาใหม่และพบว่าไม่รู้จะเริ่มทำอะไรก่อน ...สิ่งนี้จึงดูเล็กนิดเดียว สรุปแล้ว..เขายังคงคิดแผนฆ่าคนนั้นอยู่อีกไหม ร่างบางถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำก่อน ถัดมาคือการทำอย่างอื่น อาทิเช่นหาขนมปังทาเนยสักแผ่นแล้วยัดใส่ปาก “หิวชะมัดเลย..” ด้านของเหมันต์ ทันทีที่ออกมาจากเพนท์เฮาส์เขาก็ตรงไปยังแหล่งกบดานของตัวเอง เพื่อคิดแผนการนี้ต่อ เขาจะปล่อยให้มันช้าไปไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ไม่อย่างน

“กูเปลี่ยนใจแล้ว มึงไปล่อเขาออกมา” “ครับนาย” ทรงพลนั่งไม่ติดเก้าอี้ หลังมีสายรายงานมาว่าเหมันต์ติดต่อมาขอพบเขาเป็นการส่วนตัวพร้อมกับส่งพิกัด ความตื่นตูมทำให้เขาเผลอทำกระถางบอนไซขนาดจิ๋วบนโต๊ะตกแตก ห่างกันสักพักประตูห้องของเขาก็เปิดออก เผยร่างของภรรยาที่ผลักเข้ามาหน้าตาตื่น “คุณ เกิดอะไรขึ้นคะ” ไม่ใช่แค่เขาที่ชะงัก แต่ทันทีที่ภรรยาเห็นกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้นก็ตกใจตามไปด้วย พวกเขามองหน้ากัน จากนั้นก็ต่างคนต่างหายใจไม่ทั่วท้อง “เด็กนั่นมาหาเราแล้ว” “เด็กนั่น..คุณหมายถึงใคร” ไม่แปลกที่ภรรยาของเขาจะงุนงง เพราะที่ผ่านมาหล่อนแทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน เด็กคนนี้ที่เขาพูดถึงก็เช่นกัน ตอนเกิดปัญหาในคืนนั้น ตอนที่พ่อแม่ของเขาถูกฆ่า จำไม่ผิดหล่อนกำลังนอนหลับ ในขณะที่เขากำลังเจรจาเกี่ยวกับทางเดินสินค้า “หนีไม่พ้นแล้วสินะ..” พึมพำกับตัวเอง และหันไปทางอีกคน “คุณไปนอนเถอะ” “แต่ว่า..” “ไปเถอะ” “แล้วคุณ..” “ผมจะไปข้างนอกสักแปป”

และแล้วคืนนี้เธอก็ไม่ได้นอนอีกเช่นเคย สองคืนแล้ว หากมีคืนที่สามมีหวังหัวใจล้มเหลว เธอรู้..แต่ไม่ทำตาม จิตใจที่กระวนกระวายอยู่ตอนนี้มีอิทธิพลมากกว่า เธอทั้งเป็นห่วง ทั้งจิตตกในเวลาเดียวกัน “อินเวร์โน.. มันจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับคุณบ้างไหม” เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาในตอนนี้มีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเบาะนุ่มบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาทาบทับร่างกาย ดวงตาคู่สวยกวาดมองเพดานไปทั่ว สมองของเธอติดอยู่แต่กับเรื่องของฆาตกร ด้านของเหมันต์ แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านค้าสะท้อนลงพื้นที่ปูนที่เปียกแฉะในยามวิกาล เหมันต์ มาเฟียหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทเดินนำหน้าอย่างช้าๆ มือขวาถือดาบซามูไรไว้ข้างกายอย่างมั่นคง เดินลุยฝนโดยไม่สะทกสะท้าน ข้างๆคือคานโลที่คอยระวังหลังให้ เบื้องหน้าของเขาคือเสี่ยจางกับสมุนราวยี่สิบพร้อมอาวุธครบมือ เหมันต์เห็นไม่ได้ชะงักแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับยิ้มมุมปาก ยังคงเดินต่อในท่วงท่าจังหวะปกติ “มันคงรู้ตัวแล้วครับนาย” “อืม กูโทรไปหาลลิสาก่อนหน้านี้ เธอคงโทรไปบอกเพื่อ