All Chapters of ซิ่งรักวิศวะสายห้าว: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42 ให้ฉันดูแลเธอก็พอแสงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านในห้องนอน ไผ่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะขยับแขนไปควานหาคนข้างกายตามความเคยชินแต่ข้างตัวเขากับว่างเปล่าเขาเลยขมวดคิ้วก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบแว่นตาจากหัวเตียงมาสวม ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างงัวเงีย“หายไปไหนแต่เช้าเนี่ย” ไผ่พึมพำเบา ๆ หลังจากกวาดตามองรอบห้องแต่ก็ยังไม่พบกั้ง ก่อนจะลุกจากเตียง แล้วเดินออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางครึ่งหลับครึ่งตื่น และทันทีที่มาถึงบริเวณโต๊ะกินข้าว ไผ่ก็เห็นกั้งยืนอยู่ตรงนั้น“กั้ง” เขาเรียกเธอกั้งที่ได้ยินเสียงของไผ่ก็หันกลับมา พร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องให้ ไผ่ที่เห็นสีหน้าของเธอเขาก็รีบเดินเข้าไปหาทันที ด้วยความตกใจ“เป็นอะไร”“ฉันตั้งใจจะทำอาหารเช้าให้นาย แต่มันและไม่เป็นท่าเลย” เธอบอกพร้อมกับชี้ไปที่จานอาหารเช้าที่เธออุตส่าห์ตื่นมาทำตั้งแต่เช้า เพื่อหวังจะเซอไพสซ์เขาไผ่มองจานอาหารเช้าของกั้ง แล้วก็เจอกกับไข่ดาวที่ไข่แดงแตกกระจาย ส่วนไข่ขาวก็ไหม้เกรียม กับเบคอนจากที่ควรกรอบน่ากิน ตอนนี้ดำเกือบจะกลายเป็นถ่านอยู่แล้วไผ่มองภาพตรงหน้าแล้วก็ยิ้มออกมา “นี่เธอตั้งใจทำให้ฉันจริง ๆ เหรอ”กั

ตอนพิเศษ ตอนที่ 2งานอาสาที่ไม่มีใครอยากอาสาเช้าวันเสาร์ กั้งส่งโลเคชั่นไปในกลุ่มไลน์ พร้อมกับแนบข้อความว่า “เจอกันที่นี่ 8 โมงตรง ห้ามสาย ใครสายขอให้จู๋ไม่แข็ง”ไม่นานนัก เพื่อน ๆ ของเธอก็ทยอยมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้าของสถานที่นัดหมาย แต่แทนที่พวกเขาจะดูตื่นเต้น แต่พวกเขากลับยืนนิ่ง พร้อมกับทำสีหน้าอึดอัดเหมือนคนจะร้องไห้“มึงนัดพวกกูมาทำเชี่ยไรที่นี่วะกัง” ดิวถามเสียงสูง พร้อมกับชี้นิ้วไปยังป้ายไม้หน้าทางเข้า ป้ายนั้นเขียนว่า “ศูนย์พักพิงสัตว์จรจัด”“ก็มาช่วยกูงัย” กั้งตอบหน้าตาย“ที่นี่...สถานรับเลี้ยงหมาแมวจรจัดเนี่ยนะ” โด้ถามพลางขมวดคิ้ว “มึงแน่ใจนะว่ามาถูกที่”“กูแน่ใจ” กั้งพยักหน้ารัว“แล้วมึงจะมาทำไมที่นี่วะ” กวินเริ่มเสียงแข็ง สีหน้าติดจะหงุดหงิด “อย่าบอกนะว่ามึงจะรับหมาแมวไปเลี้ยง อยู่กับหมอหมามากไปเลยซึมซับความรักสัตว์เหรอไง”“ไม่ใช่เว้ย” กั้งรีบโบกมือปฏิเสธ “กูไม่ได้จะรับหมาแมวไปเลี้ยง”ลมหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะถามเรียบ ๆ ว่า “แล้วมึงจะมาทำไม”กั้งยิ้มบาง ๆ แบบมีลับลมคมใน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงสดใส “ก็มาให้พวกมึงมาช่วยงานไง”“ช่วยงานอะไร” กวินหรี่ตาถามอย่างจับผิดทันที น้ำ

ตอนพิเศษ ตอนที่ 4ให้รางวัลหลังจากวันที่แสนวุ่นวายจบลง ทุกคนก็มานั่งรวมตัวกันอยู่บริเวณม้านั่งหน้าศูนย์พักพิง ด้วยสภาพไม่ต่างจากคนเพิ่งผ่านศึกหนักมา ทั้งเหงื่อท่วมตัว แถมเสื้อผ้าก็เปื้อน และแรงแทบไม่มีเหลือ“กูไม่คิดเลยนะ ว่าการมาจับหมามันจะใช้พลังชีวิตขนาดนี้” ดิวบ่นออกมาเป็นคนแรก ก่อนจะเอนตัวพิงพนักม้านั่ง “แขนกูจะหลุดแล้วเนี่ย”“เออ กูเหมือนกัน แต่ละตัวดิ้นกันเก่งแถมแรงก็เยอะชิบหาย” โด้เองก็บ่น“ตอนนี้กูไม่อยากทำอะไรแล้ว นอกจากกลับไปอาบน้ำ เหม็นไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย” กวินถอนหายใจยาวพร้อมกับบ่นออกมาเสียงดัง ณิชาเลยหัวเราะเบา ๆ แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วยกั้งกับไผ่มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ไผ่จะหยิบขวดน้ำออกมาจากกระติก แล้วยื่นให้กับทุกคน“ขอบคุณทุกคนมากนะ วันนี้ถ้าไม่มีทุกคน งานคงไม่เสร็จเร็วขนาดนี้แน่ ๆ”กวินรับขวดน้ำไป ก่อนจะเปิดฝาแล้วยื่นให้ณิชา“กินน้ำก่อน”ณิชารับขวกน้ำไปพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”เปอร์เซียเองก็รับน้ำจากไผ่เช่นกัน แต่เธอแค่ถือไว้ ไม่ยอมเปิด พลางบ่นเบา ๆ ด้วยสีหน้าหงุดหงิด“ฉันจัดอุปกรณ์จนปวดแขน แม้แต่แรงจะเปิดน้ำก็ไม่มีแล้วเนี่ย”ลมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบตามอง

ตอนพิเศษ ตอนที่ 6ดูแลตัวเองบ้าง หลังจากที่กั้งหลอกเพื่อน ๆ ของเธอไปช่วยงานไผ่ ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ถึงกั้งจะรับปากว่าจะเลี้ยงขอบคุณ แต่จนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้เลี้ยงใครสักที เพราะช่วงที่ผ่านมาไผ่เรียนหนักและแทบไม่มีเวลาว่าง แม้กั้งจะบอกว่าเธอขอเลี้ยงก่อน แต่เพื่อน ๆ ของเธอต่างก็บอกว่าไม่ต้อง รอไผ่ว่างก่อนค่อยเลี้ยงก็ได้จนกระทั่งวันนี้ พวกเขาทั้งหมดมารวมตัวกันอีกครั้งที่ร้านแต่งรถของ “คอบบร้า” หรือที่รู้จักกันว่า “เฮียคอบ” พี่รหัสของกั้งนั่นเอง เพราะวันนี้ไผ่ตัดสินใจที่จะแข่งรถให้ตามคำเรียกร้องของเพื่อน ๆ ที่เรียกร้องกันมานานให้เขาช่วยแข่งให้หน่อยในโซฟามุมหนึ่งของร้าน ไผ่นั่งดูพี่ช่างที่กำลังตรวจเช็คสภาพของรถ ว่าพร้อมจะลงแข่งคืนนี้หรือเปล่า โดยมีกวิน ดิว โด้ และลมก็นั่งอยู่ด้วย“เอาเว้ย เฮียแพนเธอร์โพสต์ประกาศแล้ว ว่าคืนนี้มีแข่ง” ดิวบอก ก่อนจะยืนโทรศัพท์ให้กับพวกเพื่อน ๆ ของเขาดูโพสต์ของแพนเธอร์ พี่หรัสของลมพวกด้วยตำแหน่งของเจ้าของสนามแข่งที่พวกเขาไปแข่ง“เชี่ย เฮียแพนเธอร์โพสต์เองแบบนี้ กูว่าคืนนี้สนามแข่งไฟลุกแน่” โด้ที่อ่านโพสต์ของแพนเธอร์จบก็พูดออกมาด้วยความตื่น

ตอนพิเศษ ตอนที่ 8ฉลองเสียงสัญญาณเริ่มต้นดังขึ้น รถแข่งทุกคันพุ่งออกจากจุดสตาร์ตในจังหวะเดียวกัน แต่ไผ่กลับไม่เร่ง…เขาปล่อยให้พวกนั้นนำหน้าเพียงนิดเดียว ก่อนจะเริ่มไล่จี้ทีละคัน ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที เขาแซงทุกคันแบบไม่เห็นฝุ่น เสียงผู้ชมในสนามโห่ร้องลั่น แม้แต่แพนเธอร์ยังต้องยกนิ้วให้“โคตรเฉียบ ไอ้เด็กนี่แม่งยังสุดอยู่เหมือนเดิม”ไฟเส้นชัยสว่างวาบขึ้นท่ามกลางเสียงเฮสนั่นของทั้งสนาม รถของไผ่พุ่งเข้าเส้นชัยเป็นคันแรกแบบทิ้งห่างคู่แข่งจนแทบไม่ต้องลุ้น“เชี่ย” ดิวตะโกนลั่น “ทิ้งขาดขนาดนี้เลยเหรอวะ ไอ้ไผ่นี่แม่งสุดยอดจริง”“กูบอกแล้วว่าจะล้มแชมป์มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ” โด้พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กันในห้อง VIP เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกัน ขณะที่แพนเธอร์ยิ้มกว้างอย่างพอใจ ส่วนกั้งที่ยืนอยู่ข้างสนาม เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลั้นหายใจมาตลอดจนกระทั่งรถของไผ่ชะลอจอดสนิทไผ่ถอดหมวกกันน็อกออก ใบหน้าเปื้อนเหงื่อ แต่รอยยิ้มกลับชัดเจน เขาก้าวลงจากรถ ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องกั้งเองก็รีบเดินเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจสายตาใคร“นายทำฉันตกใจหมดเลยนะตอนเริ่มนะ” เธอพูดเสียงดุ แต่แววตากลับ