All Chapters of ซิ่งรักวิศวะสายห้าว: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 เข้าบ้านระหว่างทางที่ไผ่ขับรถไปบ้านเขา ไผ่ก็เอาแต่ยิ้มไม่หุบ จนกั้งอดไม่ได้ต้องหันไปมองแล้วถามขึ้น“นายจะยิ้มอะไรของนายนักหนา”ไผ่หันมามองกั้งแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้มกว้างกว่าเดิม “ก็ฉันมีความสุข แฟนสวย”แทนที่กั้งจะเขิน แต่เธอกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย “พูดแบบนี้หมายความว่าไง ก่อนหน้านี้ฉันดูแย่มากเหรอ”ไผ่รีบส่ายหน้า “เปล่า ก่อนหน้านี้ก็ชอบนะ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “แต่วันนี้ ชอบมากเป็นพิเศษ”กั้งหันไปมองเขา “เพราะฉันแต่งตัวสวยขึ้นเหรอ”“ไม่ใช่” ไผ่ตอบทันที “เพราะวันนี้ฉันรู้ว่าเธอพยายามเพื่อฉัน นั่นแหละ ที่ทำให้ฉันมีความสุขจริง ๆ”คำพูดของไผ่ทำกั้งเขินจนทำอะไรไม่ถูก เพราะมันจริงอย่างที่เขาพูดเลย วันนี้เธอแต่งตัวแบบนี้เพื่อเขาจริง ๆ ส่วนไผ่ที่เห็นกั้งเขิน เขาเลยพูดต่อ“ความจริงเธอไม่จำเป็นต้องแต่งตัวอะไรแบบนี้ก็ได้นะ” เขาพูดทั้งที่ตายังมองถนน“เธอแต่งแบบที่เธอชอบได้เลย เพราะว่าไม่ว่าเธอจะแต่งแบบไหน ฉันก็ยังชอบเธออยู่ดี”กั้งหันหน้าหนี ก่อนจะกระแอมเบา ๆ แล้วพูดขึ้น “ฉันก็ไม่ได้แต่งแบบนี้เพราะนายคนเดียวสักหน่อย ฉันเองก็ทำเพื่อตัวเองเหมือนกัน”“ยังไง”

ตอนที่ 33 ออกกำลังกายหน่อยหลังจากกินข้าวที่บ้านของไผ่เสร็จ เธอกับเขาก็กลับกันมาที่ห้องของเธอ ทันทีที่ประตูปิดลง กั้งก็เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง มือหนึ่งยกขึ้นลูบท้องไปมา พร้อมกับบ่นพึมพำ“โอ๊ย...อิ่มมาก”ไผ่ที่กำลังเอากับข้าวซึ่งแม่ของเขาห่อให้ไปจัดใส่ตู้เย็น เดินกลับมาหาเธอพอดี เห็นภาพนั้นแล้วก็อดแซวไม่ได้“จะไม่อิ่มได้ยังไง กินไปตั้งขนาดนั้น”กั้งเงยหน้ามองเขา “ก็แม่นายทำอาหารอร่อยอะ กินอะไรก็อร่อยไปหมด”ไผ่หัวเราะเบา ๆ “อันนั้นฉันรู้ เพราะกินมาตั้งแต่เกิดแล้ว”กั้งมองหน้าไผ่ เธอจะนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามอย่างกังวลเล็ก ๆ “แม่นาย ไม่ว่าอะไรใช่มั้ย ที่ฉันดูตะกละ ทั้งกินทั้งห่อกลับมาแบบนี้”ไผ่ส่ายหน้าทันที ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างเธอ “ไม่ว่าหรอก แม่ฉันชอบมากด้วยซ้ำ ท่านชอบทำอาหาร แต่ที่ผ่านมาไม่ค่อยมีใครกินจริงจัง” เขายิ้มบาง ๆ “เพิ่งมีเธอนี่แหละ ที่กินจังจังขนาดนั้น”กั้งหัวเราะเบา ๆ อย่างโล่งใจ “ตอนแรกฉันเกร็งแทบตาย กินอะไรแทบไม่ลงเลย แต่พอตักข้าวเข้าปากเท่านั้นแหละ มันอร่อยจนฉันลืมความกังวลไปเลย”“ถ้าแม่ฉันได้ยินท่านคงดีใจ” เขาบอกพร้อมกับมองหน้าเธอ “เธอรู้ไหม ว่าก่อนออกมา

ตอนที่ 35 ใครตอนนี้ทุกคนย้ายมารวมตัวกันอยู่ในห้องว่างของตึกวิศวะ โดยมีเปอร์เซียนั่งอยู่ตรงกลาง มีณิชากับกั้งนั่งขนาบซ้ายขวา ขณะที่ฝั่งตรงข้ามของเธอ กวินกับลมยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตากดดัน และข้าง ๆ ทั้งสองคน ดิวกับโด้ที่นั่งพิงโต๊ะ หันหน้ามาทางเธอและจ้องเธอตาแทบไม่กระพริบเปอร์เซียกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องเรียนของตึกวิศวะอย่างสำรวจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ชีวิตนี้จะได้มานั่งอยู่ในห้องเรียนของตึกนี้ และในสถานการณ์แบบนี้เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นหนึ่งครั้ง เรียกความสนใจของเปอร์เซียให้หันมามองลมที่เป็นคนเคาะ“เลิกสนใจอย่างอื่น แล้วเล่ามาให้หมด” เขาพูดกับเปอร์เซียด้วยเสียงนิ่ง แต่กดดัน พร้อมกับสายตาที่ส่งมาว่า เล่ามาไม่งั้นเขาจะง้างปากเธอเอง“เล่าอะไร” เปอร์เซียย้อนถาม “แล้วก็ช่วยเลิกทำเหมือนว่ากำลังสอบสวนฉันได้มั้ย” เธอพูดออกไปอย่างหงุดหงิด เพราะการที่พวกเขาล้อมเธอแบบนี้ เหมือนว่าเธอเป็นนักโทษเลย“ถ้างั้นก็เล่ามาสิ” กวินพูดขึ้น น้ำเสียงเขาฟังดูกดดันมากว่าลมอีก “เริ่มจาก ผู้หญิงในรูปเป็นใคร เธอรู้จักใช่มั้ย”เปอร์เซียหันหน้าไปสบตากับกั้งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าของกั้งไม่เปลี่ยนแปลงเธอยังคงนิ่ง แต

ตอนที่ 37 ทำไม“คนที่ปล่อยรูปนั่น...เป็นเธอจริงเหรอ” ไผ่ถามเสียงเรียบแต่น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก สายตาคมของเขาจับจ้องวิเวียนอย่างกดดันวิเวียนเม้มปากแน่น มือที่กอดอกไว้เริ่มสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ยอมตอบ ไผ่เลยถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงกดดันยิ่งขึ้น“วิเวีย...ตอบมา เธอทำแบบที่เปอร์เซียพูดจริงมั้ย”วิเวียนทนความกดดันของไผ่ไม่ไหว จนในที่สุดเธอก็ยอมตอบ“ชะ...ใช่” คำรับสารภาพสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมน้ำเสียงสั่น ๆ เหมือนคนจะร้องไห้ “ฉันเป็นคน ส่งภาพนั้นเอง”ทันทีที่วิเวียนรับสารภาพ ทั้งห้องก็เงียบสนิทราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง กั้งที่ยืนข้างไผ่ขมวดคิ้ว ก่อนถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ“เธอทำไปทำไมวิเวียน ปล่อยรูปหลุดตัวเองเนี่ยนะ เพื่ออะไร...เธอจะได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้”วิเวียนยังไม่ทันตอบ เสียงของเปอร์เซียก็ดังขึ้นเสียก่อน“ถามได้ว่าหวังอะไร ยัยนั่นก็หวังว่าจะได้นายกลับไปน่ะสิ” เปอร์เซียบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปที่วิเวียน “ยัยนี่หวังจะทำให้เธอกับไผ่เข้าใจผิดกันโดยใช้รูปนั้นเป็นเครื่องมือ แต่โชคดีไงกั้ง ที่เธอไม่โง่”คำพูดแทรกของเปอร์เซียทำให้ลมที่ยืนฟังเงียบ ๆ มานานถอนหายใจอย่างเหลืออดเขาส่ายหน้า แล้

ตอนที่ 39 ที่หายไปไผ่มองหน้าทุกคนเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ กั้งเห็นท่าทางเหมือนกับหนักใจของเขาเธอก็เลยรีบพูดขึ้นมา“ถ้ามันเป็นเรื่องที่พูดยาก นายไม่ต้องเล่าก็ได้นะ ฉันเข้าใจ”ไผ่หันมามองหน้าเธอ ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ “ไม่ใช่เรื่องที่เล่าไม่ได้หรอก แต่แค่ไม่รู้จะเล่ายังไงดี” เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ“กั้งจูถูกงูกัด”“อะไรนะ” เปอร์เซียกับกั้งอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะพวกเธอรู้จักกั้งจูที่ไผ่พูดถึง ส่วนคนอื่นในโต๊ะที่ไม่รู้ว่ากั้งจูคือใคร ต่างทำหน้ามึนงงกันเป็นแถว“กั้งจูนี่มันใครวะ...ชื่อคนเหรอ” กวินเลยถามขึ้นแบบงุนงง “ไม่ใช่” ไผ่ส่ายหน้า ก่อนพูดต่อ “กั้งจูคือหมา…หมาที่กั้งเคยขับรถชนตอนปีหนึ่ง ฉันรับเลี้ยงไว้นะ ตอนนี้มันเลยอยู่ที่บ้านฉัน”ทุกคนพยักหน้าช้า ๆ เริ่มเข้าใจทันที“อ๋อ…หมาตัวนั้น ที่เชี่ยกั้งมันขับชนตอนลองรถใช่มั้ย” ดิวลากเสียงยาวหลังจากนึกออก ก่อนจะหันไปแซวอย่างอดไม่ได้ “แต่มึงนี่ก็เอาเรื่องเหมือนกันนะ ถึงกับตั้งชื่อหมาตามเพื่อนกูเลย ไม่ใช่ชอบมันตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอ”“ไม่รู้สิ ตอนนั้นก็รู้สึกว่าน่าสนใจดี แล้วก็ไม่รู้ว่าจะตั้งว่าอะไรด้