All Chapters of ซิ่งรักวิศวะสายห้าว: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 คนวางแผนที่หน้าคณะวิศวะ ลม ดิว และโด้นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่โต๊ะประจำเหมือนทุกวัน ส่วนกวิน แน่นอนเขายังไม่มา เพราะติดภารกิจสำคัญนั่นคือการส่งเมียขึ้นเรียนที่ตึกบัญชีแต่ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังคุยกัน โด้ที่หันหน้าไปทางถนนก็บังเอิญเห็นรถของไผ่เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกพอดี เขาเลยสะกิดดิวด้วยศอกแรง ๆ จนดิวสะดุ้ง“อะไรของมึงว่ะ เชี่ยโด้” ดิวหันไปว่าโด้ ที่ขัดจังหวะการคุยของเขา“มึงดูนั่นดิ ใครลงมาจากรถไผ่” โด้ไม่ตอบ แต่ชี้ให้ดิวดูอะไรบางอย่างแทน“หืม” ดิวหันไปมองแล้วเขาก็หัวเราะออกมา ก่อนจะตะโกนแซวทันที “เชี่ยกั้ง มีผู้ชายมาส่งอีกแล้วเหรอ”“โห เดี๋ยวนี้นั่งแต่รถหรูว่ะ สงสัยลืมวิธีขับมอไซค์แล้วมั้ง” โด้เองก็ร่วมแซวด้วยเหมือนกันกั้งเลยจ้องหน้าเพื่อนสองคนอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะนั่งลงข้างลม แล้วสวนกลับทันที“เมื่อเช้ามึงสองตัวลืมกินอาหารหมามาเหรอ ถึงได้เห่าไปทั่วแบบนี้”“โอเค๊ วันนี้แม่งดุว่ะ” โด้กับดิวร้องพร้อมกัน ก่อนจะหัวเราะกันแต่ก็ยังแกล้งต่อ “ว่าแต่ ไผ่มันมารับมึงตอนเช้า หรือว่ามันอยู่กับมึงตั้งแต่วันเสาร์แล้ววะ” ดิวถามอย่างไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะหันไปหัวเราะกับโด้ เพราะคิดว่าจะต

ตอนที่ 23 คิดมากหลังจากกินชาบูเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ กั้งนั่งเงียบ ๆ อยู่บนรถของไผ่ที่กำลังขับรถพาเธอกลับคอนโดของเธอ ระหว่างทางที่อยู่บนรถกั้งก็นึกถึงคำพูดของณิชาเมื่อช่วงเย็นเธอเลยหันไปมองหน้าไผ่ ก่อนจะตัดสินใจถามขึ้นเบา ๆ“ไผ่”“หืม” เขาหันมามองแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองถนนต่อ“นายไม่คิดจะกลับบ้านบ้างเหรอ นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วนะ ที่นายอยู่ห้องฉัน”ไผ่เลิกคิ้วก่อนถามเธอกลับ “ทำไม เบื่อฉันแล้วเหรอ”“เปล่า...” กั้งรีบตอบ เธอกำลังจะพูดต่อแต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของไผ่ก็ดังขึ้น หน้าจอรถโชว์ชื่อสายเรียกเข้า“ผักกาด” ไผ่พูกชื่อคนโทรเข้ามาเบา ๆ เขาถอนหายใจ ก่อนจะกดรับสาย “ว่าไง”แล้วเสียงของผักกาดดังผ่านลำโพงรถออกมา “พี่ไผ่ เมื่อไรพี่จะกลับบ้าน พี่แอบไปมีแฟนแล้วใช่มั้ย แล้วที่ไม่กลับเพราะไปอยู่กับแฟนใช่หรือเปล่า”ไผ่เหลือบตามองกั้ง ก่อนจะตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “ใช่ แล้วไง”“พี่ไผ่” ผักกาดร้องเสียงหลง “กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย พ่อกับแม่สั่ง ถ้าไม่กลับมีเรื่องแน่” ไผ่ถอนหายใจออกมา “เออ ๆ เดี๋ยวกลับ” แล้วสายก็ถูกตัดไป“ยุ่งจริง ๆ” เขาบ่นเบา ๆกั้งที่นั่งเงียบตั้งแต่ผักกาดโทรมา ก็รีบพูดอ

ตอนที่ 25 ขอโทษนะวันต่อมา กั้งลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับอาการหนักหัวจากฤทธิ์เหล้าที่เธอดื่มอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อคืน ก่อนเธอจะครางออกมาเบา ๆ อย่างทรมานแล้วพึมพำกับตัวเอง“โอ๊ย…” เพราะความทรงจำเมื่อคืนขาด ๆ หาย ๆ ทำให้เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง “ฉันกลับมาห้องได้ยังไงวะ”แต่เธอยังไม่ทันได้คิดทบทวนความจำเมื่อคืนให้ดี เสียงนิ่ง ๆ ที่เธอคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากข้างเตียง“ฉันเป็นคนไปรับเธอมาเอง”กั้งสะดุ้งจนเผลอหันไปมองทันที แล้วเธอก็เบิกตากว้าง เมื่อเห็นไผ่นั่งอยู่ตรงนั้น“นะ...นายมาได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันไปร้านเหล้า”“เปอร์เซียโทรตามฉัน” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะยื่นแก้วเครื่องดื่มแก้แฮงค์ที่อยู่ในมือเขาให้เธอ “ดื่มซะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”กั้งมองแก้วในมือเขาแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะรับแก้วเครื่องดื่มนั้นมาแล้วค่อย ๆ จิบ พอเธอดื่มหมด ไผ่ก็ลุกขึ้น“ไปล้างหน้าซะ ฉันทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินอะไรร้อน ๆ หน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น” พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้กั้งนั่งอยู่บนเตียงพอไผ่เดินออกจากห้องไป กั้งก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆ ไม่ต้องให้ใครบอกบอก เธอก็รู้ได้ด้วยตัวเองทันทีว่าไผ่โกรธเธอแน

ตอนที่ 27 ขอรักเธอในแบบของฉันบรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบเบา ๆ กับลมหายใจที่ร้อนขึ้นทุกวินาที ร่างเปลือยของกั้งนอนอยู่ใต้ร่างของไผ่ สองแขนของเธอกอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป“พร้อมนะ” ไผ่กระซิบถามเสียงเบา ขณะสวมถุงยางกั้งพยักหน้าตอบ เธอไม่ได้เขินอายเหมือนครั้งแรก และแววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกรุนแรงไม่แพ้กันไผ่ประทับจูบบนหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนที่มือของเขาจะจับขาเรียวของเธอให้แยกออก แล้วเขาก็เลื่อนตัวเข้ามาตรงกลาง แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับตัวตนของเขาเอง ปลายส่วนนั้นแตะอยู่ที่ปากทางของเธอ พร้อมกับเสียงหอบแผ่วของกั้ง เขาค่อย ๆ ดันตัวตนของเขาเข้าไปอย่างช้า ๆ ร่างกายของกั้งตอดรัดแน่น จนไผ่ต้องเส่งเสียงออกมา“อืม…กั้ง…แน่นมากเลย…”“อื้อ…ไผ่” กั้งเองก็ส่งเสียงครางอออกมา ทันทีที่เขาเข้าไปจนสุดไผ่เริ่มขยับสะโพกช้า ๆ พร้อมกับจับสะโพกเธอไว้แน่น แล้วค่อย ๆ ขยับตัวตามจังหวะที่ทั้งสองเรียนรู้กันและกันมาแล้วหลายครั้ง แต่ทุกครั้ง ก็ยังทำให้หัวใจของพวกเขาสั่นได้เหมือนเดิมเสียงเนื้อกระทบกันดังสม่ำเสมอ เสียงหอบถี่ขึ้นเรื่อย ๆไผ่ก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม ขณะขยับสะโพกเข้าออกในจังหวะ

ตอนที่ 29 เตรียมตัวเช้าวันต่อมา ห้องของกั้งแน่นขนัดไปด้วยผู้คนทั้งณิชา กวิน ลม และยังมีเปอร์เซียอีกคนกวินกับณิชานั่งอยู่บนโซฟายาวตรงกลาง ลมกับเปอร์เซียนั่งโซฟาเดี่ยว ส่วนกั้ง…เธอนั่งอยู่ที่พื้น กลางวงล้อมของทั้งสี่คน ราวกับตัวเองเป็นจำเลยในศาลบรรยากาศเงียบงันไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนเอาแต่นั่งนิ่ง จนกวินเป็นฝ่ายทนไม่ไหว เปิดปากก่อนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“แค่จะไปเจอพ่อแม่ผัวแค่นี้ ทำไมต้องวุ่นวายขนาดนี้ด้วยวะ” เขาบ่นพลางเอนหลังพิงโซฟาอย่างไม่พอใจ เพราะกั้งดันมาขัดขวางเวลาส่วนตัวของเขากับณิชาอีกแล้ว “กูนึกว่ามึงมีผัวแล้วจะเลิกยุ่งวุ่นวายกูกับณิชาซะอีก”กั้งเงยหน้ามองเขา ก่อนจะเถียงกลับทันควัน สีหน้าไม่แพ้กัน“กูชวนแค่ณิชามา ไม่ได้ชวนมึง ถ้ามึงไม่อยากมากก็กลับไปสิกูไม่ได้บังคับ จะมานั่งทำหน้าบูดอยู่ในห้องกูทำไม”พอกั้งพูดจบ กวินก็รัดเอวของณิชาแน่นขึ้นทันที “เรื่องอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ “ณิชาอยู่ไหน กูก็ต้องอยู่ที่นั่น”กั้งกลอกตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้ “ไอ้คนติดเมีย”เธอว่ากวิน ก่อนจะหันไปมองลม “แล้วมึงล่ะ มาได้ยังไง กูจำได้ว่ากูไม่ได้ชวนมึงนะ”ลมยักคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบตามตรง “กูคุยโทรศัพท์ก