All Chapters of ซิ่งรักวิศวะสายห้าว: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 คือเธอคำพูดของไผ่ทำให้กั้งอึ้ง ก่อนที่เธอจะก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของไผ่ที่จ้องมา แต่ก็ยังไม่หยุดถามถึงเรื่องของผู้หญิงที่ไปหาเขาเมื่อตอนเช้า“แล้วคนที่ไปหามึงตอนเช้าล่ะ”“ผู้หญิงเมื่อตอนเช้าเหรอ” เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบ “ก็แค่คนบ้าเธอไม่ต้องไปใส่ใจ”“คนบ้า?” กั้งทวน “มึงพูดแบบนี้กับผู้หญิงที่มึงเคยคบด้วยได้ไงวะไผ่” กั้งถามเสียงแข็ง อย่างไม่ค่อยพอใจ “ถ้าเกิดว่ามึงคบกับกูแล้วเกิดเลิกกัน วันหลังมึงก็จะเรียกกูว่าแค่คนบ้าด้วยมั้ย”ไผ่ไม่ได้ตอบกั้งทันที แต่เขากลับหัวเราะเธอเบา ๆ จนเธออดถามไม่ได้“กูพูดอะไรตลกเหรอ” กั้งถามอย่างหงุดหงิด“เปล่า” ไผ่ส่ายหน้า ก่อนจะตอบ “ฉันกับเปอร์เซียเราไม่เคยคบกัน”กั้งเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อ “ไม่เคยคบกัน...จริงดิ”“อืม”“ไม่เคย” เธอย้ำอีกครั้งไผ่พยักหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเอวของกั้งแล้วดึงเธอขึ้นไปนั่งตักของเขา แบบไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว“ไผ่ ทำอะไร ปล่อยกูนะ” กั้งโวยวาย แต่ไผ่กลับไม่ปล่อยแถมกอดเธอแน่นขึ้นด้วย“ฉันกับเปอร์เซีย ก็เหมือนเธอกับกวินนั่นแหละ” ไผ่พูดเบา ๆ พร้อมกับจ้องหน้าคนในอ้อมกอด “แค่คนที่ครอบครัวรู้จักกัน…แค่นั้น”กั้งหยุดดิ้นนิดนึ

ตอนที่ 13 เห็นจริง ๆหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กั้งก็เดินมาที่รถของไผ่ด้วยสีหน้านิ่ง ๆ เธอพยายามทำเหมือนเหตุการณ์เมื่อเช้าไม่เคยเกิดขึ้นแต่ทันทีที่ขึ้นรถและปิดประตูลง เธอก็รีบหันหน้าไปมองนอกกระจกทันที บรรยากาศในรถตอนนี้เลยเงียบมาก“ยังอายอยู่เหรอ” เสียงของไผ่ถามขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากที่รถออกตัวมาได้สักพัก แล้วคนที่นั่งข้างเขา ก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย“อายสิ จะไม่ให้อายได้ไง” กั้งตอบ พร้อมกับกอดอกแน่น เธอถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะหันมามองไผ่“ไผ่” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะถามเขาอีกครั้ง “นายโกหกฉันใช่มั้ย ความจริงนายไม่เห็นอะไรใช่มั้ย บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”ไผ่หัวเราะออกมาเบา ๆ กับคำถามของเธอ ก่อนที่เขาจะถามเธอกลับ “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันไม่เห็น”กั้งกลอกตาไปมา อย่างพยายามหาเหตุผล “กะ...ก็ มันแค่แปบเดียว นายอาจจะมองไม่ทันก็ได้”“ไม่แปบเดียวนะ จากห้องเธอไปจนถึงโต๊ะกินข้าว แถมเธอยังนั่งกินไปตั้งหลายคำกว่าจะรู้ตัว ก็สักพักนะ”“เออ จะแปบเดียวหรือสักพักก็ช่าง นายบอกมานะว่านายไม่เห็น” เธอโวยวายไผ่ยิ้มมุมปากเบา ๆ ก่อนจะตอบ “เสียใจด้วยนะที่ต้องทำให้ผิดหวัง เพราะฉันเห็นจริง ๆ”ทำตอบของไผ่ทำให้ก

ตอนที่ 15 แขกที่ไม่ได้รับเชิญบรรยากาศในร้านเงียบลงในทันที ทุกสายตาหันไปมองไผ่ด้วยความสงสัยโดยเฉพาะกั้ง ถึงแม้ไผ่จะเคยบอกเธอแล้วว่า เขากับเปอร์เซียไม่เคยเป็นอะไรกัน แต่นั่นมันก็แค่คำพูดจากเขาฝ่ายเดียว และเธอเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าต่อหน้าเปอร์เซียเขาจะวางตัวแบบไหนไผ่มองหน้าเปอร์เซียก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ก่อนถามเสียงนิ่ง “เธอมีนัดกินข้าวกับย่าเธอไม่ใช่เหรอ”เปอร์เซียกรอกตาทำหน้าเบื่อหน่าย “ก็กำลังจะไป แต่ฉันเห็นรถนายระหว่างรถติดพอดี ก็เลยลงจากแท็กซี่ เพื่อมาดูให้แน่ใจว่าใช่รึเปล่าแล้วก็ใช่นายจริง ๆ ด้วย”เธอยิ้มหวานให้เขา แล้วพูดต่อ “ว่าแต่นายเถอะ ไหนบอกฉันว่ามีนัดกับแฟน วันนี้ก็เลยไม่ไปกินข้าวกับฉันไง แต่ทำไมถึงได้มาอยู่กับพวกเพื่อนวิศวะแข่งรถของนายได้”พูดจบ เธอก็หันไปมองหน้าทุกคนอีกครั้ง ก่อนจะหยุดสายตาที่ณิชา นิ้วเรียวของเปอร์เซียชี้ไปทางหญิงสาวทันที “หรือว่า…เด็กคนนั้นคือแฟนนายเหรอ”ทุกคนในร้านต่างขมวดคิ้วงง ว่าทำไมเปอร์เซียถึงคิดแบบนั้น ก่อนที่กวินจะดึงณิชาเข้าหาตัว เขาโอบเอวเธอไว้แน่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของทันที แล้วหันไปมองเปอร์เซีย ก่อนจะหันกลับไปมองไผ่ พร้อมกับถามด้วยน้ำเสีย

ตอนที่ 17 อยากทำอะไรก็ทำ ภายในห้องนอนที่เงียบสนิดมีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศ กับเสียงหายใจของทั้งสองคนที่กำลังสบตากันอยู่ ก่อนที่ไผ่จะก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง แต่ก็ถูกหยุดด้วยฝ่ามือเล็ก ๆ ของกั้งที่ยกขึ้นมาปิดปากเขาไว้ เธอหอบเบา ๆ ดวงตากลมโตมองหน้าเขาอย่างทั้งเขิน ทั้งเคือง“เดี๋ยวก่อน” เธอพูดเสียงสั่น “นายบอกฉันมาก่อนว่าในห้องฉันมีถุงยางได้ยังไง ฉันไม่เคยซื้อนะ”ไผ่นิ่งไปแปบนึง ก่อนเขาจะจับข้อมือเธอออกจากปากเขาอย่างเบามือ ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่กั้งเห็นแล้วรู้สึกได้ทันทีว่าต้องเป็นเขาแน่“ก็ฉันเป็นคนซื้อมาเองไง” เขาตอบเรียบ ๆ “ซื้อมาตอนเที่ยงพร้อมกับข้าวเที่ยงเธอ แล้วฉันก็เอาไปใส่ลิ้นชักหัวเตียงเธอ ตอนที่เขามาปลุกเธอไง”กั้งอ้าปากค้างทันที “ไผ่…นาย…นายมัน”เธออยากจะด่าเขาให้สมกับความเจ้าแผนการของเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะด่าออกมายังไง สุดท้ายเธอเลยได้แค่บ่นอย่างหงุดหงิดแทน“นายมัน…ไอ้เจ้าเล่ห์ นี่วางแผนทั้งหมดไว้แล้วใช้มั้ย”คำด่าของกั้งทำเอาไผ่ยิ้มกว้างขึ้นอย่างพอใจ เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้เธออีกนิดก่อนพูดเบา ๆ “ถ้าฉันไม่เจ้าเล่ห์…ฉันจะได้เธอมาเป็นแฟนเหรอ”ประโยคนั้นทำให้ก

ตอนที่ 19 เข้าไปแล้วนะร่างของไผ่ทาบลงมาคร่อมเธอช้า ๆ มือของเขายังคงประคองต้นขาเธอไว้เบา ๆ ขณะที่สายตาก็ไม่เคยละจากใบหน้าแดงจัดของคนใต้ร่างเลยแม้แต่วินาทีเดียว“กั้ง…” เสียงของไผ่แผ่วเบา ริมฝีปากเขาแตะแผ่ว ๆ ที่หน้าผากเธอ ก่อนจะกระซิบข้างหูอย่างนุ่มนวล “ฉันจะเข้าไปแล้วนะ”กั้งพยักหน้าเบา ๆ หลับตาแน่นทั้งที่เธอกลัวแต่ก็ไม่คิดจะถอย เธอเชื่อใจเขา เชื่อว่าคนตรงหน้าจะไม่ทำให้เธอเจ็บโดยไม่จำเป็นไผ่เห็นเธอหลับตาแน่นก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่เขาจะก้มลงซับจูบเบา ๆ ที่เปลือกตาของเธอ แล้วกระซิบถามอย่างใจเย็น“เธอจะให้ฉันหยุดมั้ย”กั้งส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะพูดออกมาเบาราวกระซิบ “มะ...ไม่ อย่าหยุด”พอกั้งพูดจบ รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้าไผ่ เขาก้มลงจูบริมฝีปากเธออีกครั้งอย่างอ่อนหวาน แล้วบอกเสียงนุ่ม“งั้นก็อย่าเกร็งนะ ผ่อนคลายไว้ ฉันจะเข้าไปช้า ๆ” เขาบอกกับเธอเสียงนุ่ม “เจ็บเมื่อไหร่ บอกฉันนะฉันจะหยุดทันที”กั้งพยักหน้าเบา ๆ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ร่างกายเปลือยเปล่าแนบสนิทกับผิวกายร้อนผ่าวของเขา เธอรู้สึกถึงความแข็งขึงร้อนที่กำลังกดอยู่กลางหว่างขามือของเขาจับต้นขาเธอไว้มั่น ก่อนจะค่อ