LOGINกั้ง สาววิศวะสายห้าวคนสวยที่ไม่มีใครกล้าจีบ ยกเว้นคนเดียวคือ ไผ่ สัตวแพทย์หนุ่มปีสาม เพื่อนแก๊งแข่งรถของเธอ เขาเป็นคนเดียวที่กล้าเดินเข้ามากลางโรงอาหารและพูดกับเธอตรง ๆ ว่า ‘กั้ง…ฉันจะจีบเธอ’
View Moreตอนที่ 6 แค่คิดถึงเลยมาหาที่โต๊ะนั่งหน้าตึกวิศวะ กั้งนั่งเล่นเกมส์มือถืออยู่กับลมสองคน เพราะเพื่อนคนอื่น ๆ ยังไม่มา“ไอ้วินไปไหนของมันวะ ทำไมยังไม่มา” กั้งถามขึ้นพลางดูเวลาในโทรศัพท์ “อีกสิบนาทีจะเข้าเรียนแล้วนะ”ลมหันมามองก่อนตอบเสียงนิ่ง “มันก็อยู่ตึกบัญชีไง คงรอน้องขึ้นเรียนก่อนถึงค่อยมาเหมือนทุกที”“เออ…ลืมไปว่าเดี๋ยวนี้มันติดณิชาจะตาย” กั้งพูดพร้อมถอนหายใจ “แทบไม่ห่างน้อง กูว่าถ้ามันเข้าไปนั่งเรียนกับน้องได้มันคงเข้าไปเรียนด้วยแล้ว”“แล้วไม่ดีเหรอ” ลมถามพลางเลิกคิ้ว“ก็ดีสิ” กั้งตอบทันที “เห็นณิชากับมันมีความสุขแบบนี้กูก็ดีใจ”“แล้วมึงอยากมีมั้ยล่ะ ความรักดี ๆ แบบนั้น” ลมถามต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆกั้งหันมามองลมทันที “ทำอย่างกับมันมีได้ง่าย ๆ งั้นแหละ มึงพูดเหมือนมันมีขายตามเซเว่นอ่ะ”“หาง่ายสิ” ลมยักไหล่ ก่อนพูดต่อ “ก็ไอ้ไผ่ไง”กั้งชะงักไปนิดนึงกับชื่อที่ได้ยิน “มึงโดนมันจ้างมาหรือไง ถึงได้ชงให้มันจังเลยช่วงนี้”ลมเลยหัวเราะเบา ๆ “มันไม่ได้จ้าง กูแค่เห็นมันเป็นคนดี ก็เลยอยากให้มึงได้กับคนดี ๆ แค่นั้น”กั้งกลอกตาใส่ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดต่อ เสียงตะโกนจากทางหน้าคณะก็ดังขึ้น“เชี่ยกั
ตอนที่ 5 ช่วยงานไผ่เลี้ยวรถเข้าไปจอดในวัดแห่งหนึ่ง ด้านในมีรถหลายคันจอดเรียงอยู่ และมีกลุ่มคนแต่งตัวคล้าย ๆ แพทย์กำลังช่วยกันยกกรงแมวและหมาอยู่เต็มไปหมด“มึงพากูมาวัดทำไมวะ จะให้กูมาทำบุญเหรอ” กั้งถามทันทีที่ไผ่จอดรถ ใกล้กับรถพวกนั้น“เปล่า” ไผ่ตอบเรียบ ๆ ก่อนดับเครื่องแล้วหันมามองเธอ “วันนี้กลุ่มฉันมาทำงานกลุ่ม ช่วยรุ่นพี่ทำหมันหมาแมวจรจัดที่วัดนี้”“หืม” กั้งทำหน้างง “ทำหมันหมาแมว”“อืม” ไผ่พยักหน้า “ที่นี่มีคนเอาหมาแมวมาปล่อยเยอะ ทางวัดเลยขอให้คลินิกอาสามาช่วยทำหมัน เพื่อลดการเพิ่มจำนวนประชากรของหมาแมวจรจัดนะ”กั้งพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังคงขมวดคิ้วอยู่ “แล้วมึงพากูมาด้วยทำไม กูเรียนวิศวะนะ ไม่ได้เรียนหมอหมาเหมือนมึง”ไผ่หันมามองเธอ เขายิ้มมุมปากบาง ๆ ก่อนตอบ “กลัวเธอเหงา เลยชวนมาด้วย”“เหงา” เธอถามกลับทันที “แล้วมึงคิดว่ากูจะทำอะไรได้บ้างวะ จะให้กูจับหมาเหรอ หรือว่ามากัดกับหมา”คำถามกวน ๆ ของกั้งเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ของไผ่ที่นั่งอยู่ข้างหลัง จนกั้งต้องหันไปมองอย่างเขิน ๆ เพราะเธอดันลืมตัวเถียงกับไผ่เหมือนอยู่กันตามลำพังแต่ไผ่กลับยิ้มอย่างนึกสนุก ที่เห็นเธอเขิน “ทำอะไรไม่เป
ตอนที่ 4 ไปรู้จักกันตอนไหนวันเสาร์ วันที่คนส่วนใหญ่ใช้พักผ่อน แต่สำหรับกั้ง มันกลับเป็นวันที่โคตรจะน่าเบื่อ เพราะเธอไม่มีอะไรทำเธอนั่งถอนหายใจรอบที่สิบในห้องตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้น แล้วคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์กับกระเป๋าสตางค์ แล้วเดินออกจากคอนโดอย่างไม่มีจุดหมาย แต่พอนึกได้ว่ารถก็ยังอยู่ร้านแต่ง เพราะส่งไปเปลี่ยนล้อแม็กกับทำสีใหม่ เธอเลยได้แต่บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด “ชีวิตกูมันจะน่าเบื่ออะไรขนาดนี้วะ”สุดท้ายเพราะไม่รู้จะไปไหนเธอเลยมาจบที่หน้าห้องของ กวิน กับ ณิชา กั้งยกมือขึ้นเคาะประตู ไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมใบหน้าของกวินที่ทำหน้ายุ่งราวกับถูกปลุกตอนฝันดี พร้อมกับถามอย่างหงุดหงิด “เชี่ยกั้ง มึงมาห้องกูทำไม”“มาหาเมียมึงไง” กั้งตอบหน้าตาย พร้อมดันตัวเองเข้าไปในห้องทันทีณิชาที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่หันมามองกั้ง ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานให้ “พี่กั้ง มาไงคะ”“เบื่อ อยู่ห้องเฉย ๆ จะลงแดงตายแล้ว รถก็อยู่ที่ร้าน ไอ้ลมก็ออกไปกับแม่ ส่วนไอ้ดิวกับไอ้โด้ก็เอาแต่เล่นเกมส์”กวินถอนหายใจพลางพิงประตู “แล้วทำไมต้องมาหากู ไม่คิดบ้างเหรอว่ามึงกำลังมาขัดเวลาคนอื่นเขาอยู่ด้วยกัน”“คิดทำไม พวกมึงก็อยู่ด้
ตอนที่ 3 ไม่อยากมีแฟนหรือยังไม่เจอใครช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหารวิศวะ กั้งถือจานข้าวในมือกำลังจะเดินไปที่โต๊ะนั่งประจำของพวกเธอ แต่เธอยังไม่ทันจะนั่งดี เสียงของเพื่อนร่วมรุ่นก็เรียกเธอเสียงดัง“กั้ง”เธอเลยหันไปมอง แล้วก็เห็นเพื่อนชายในคณะเดินถือโทรศัพท์มาหยุดตรงหน้า ก่อนจะยื่นให้เธอ“มีคนฝากมาขอเบอร์มึงอ่ะ จะให้มั้ย”“ไม่ให้” เธอตอบสั้น ๆ อย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด ก่อนจะหันกลับไปสนใจจานข้าวของตัวเองต่อเพื่อนคนนั้นเลยหัวเราะ “มึงตอบไม่คิดเลยนะ ไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าใครเป็นคนขอ”“ไม่อยากรู้” กั้งตอบ พลางตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สนใจ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเพื่อนคนนั้นที่ยืนรอ“เออ ๆ ไม่ให้ก็ไม่ให้ งั้นมึงกินข้าวไปเถอะ กูไปก่อน” พูดจบเพื่อนของเธอคนนั้นก็เดินจากไปแต่ไม่ถึงห้านาทีต่อมา ขณะที่เธอกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ ก็มีผู้ชายอีกคนเดินตรงเข้ามา“เอ่อ…กั้งใช่มั้ย เราอยู่ปีสามเหมือนกัน ฉันอยากขอไลน์เธอหน่อยได้มั้ย”กั้งวางช้อนลง ก่อนจะหันไปมองเขานิ่ง ๆ แล้วตอบอย่างอารมณ์เสียที่ถูกขัดจังหวะกินข้าว“ไม่ได้”“อ้าว ทำไมอ่ะ แค่ไลน์เอง”“ก็ไม่อยากให้ไง” เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหันกลับไปกินข้าวต่อเหมือนไม่ม