บททั้งหมดของ คุณลุงขา...เมตตาหนูหน่อย: บทที่ 11 - บทที่ 13

                                                        06 ยั่ว…ให้ท่า…ตอนไหน?เรือนไม้สักทองสองชั้นขนาดใหญ่หลังนี้ตั้งอยู่บนที่สูง แต่ทำไมเธอถึงมองไม่เห็น ปลายเท้าเรียวตรงสู่ระเบียงเพื่อหาคำตอบลมแทบจับ!ความทุเรศของเธอเพียงแค่มองผ่านแมกไม้และส่วนเว้าของหินก้อนใหญ่ก็เห็นอย่างชัดเจน ความตั้งใจที่ทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทำให้กรอบหน้าหวานร้อนผ่าวหลังจากโดนจัดหนักจนแทบยืนไม่ไหวบนแคร่ข้างลำธาร เขาก็พาเธอมาต่อในบ้านเกือบค่อนวันบนเตียงนอน โซฟาไม่มีโอกาสแม้จะจิบชา จบลงที่ห้องน้ำโดยที่อีกฝ่ายอ้างว่าเข้ามาช่วยถูตัว ร่างเธอแทบพังเพราะโดนถูด้วยตะบองยักษ์ ดีนะ  อีตาจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ยังพอรู้งาน พอรบกันเสร็จเขาก็เร่งรีบเข้าครัวทำอาหาร แหงละกองทัพมันต้องเดินด้วยท้องหนิ!นึกมาถึงตรงนี้ริมฝีปากกระจับสีชมพูเผยรอยยิ้ม แววตาประกายวิ้งวับเต็มไปด้

“ดอกหญ้า!” เสียงคุ้นเคยดังมาจากหน้าบ้าน แต่น้ำเสียงนั้นกลับดุดัน จนคนฟังสัมผัสถึงอารมณ์อันไม่ปกติของผู้เรียก จึงรีบเร่งฝีเท้าออกไป เจอกับสายตาคมของพ่อเลี้ยงอาทิตย์ แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นพิกุลหน้าบ้านปกติยามเย็นแดดร่มลมโชย ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกร้อนเสมือนมีกองไฟอยู่ตรงหน้า“สนุกมากไหมเวลาคุยกับคนอื่น”“เปล่าค่ะ”หมายถึงไม่สนุก เพราะเขาจ้องมายังกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอกลัวจนไม่กล้าสบตา จึงไม่มีคำตอบไหนที่ดีไปกว่านี้“เดี๋ยวนี้ยิ้มเก่งขึ้นนี่!”“นี่ลุง!”เธอดุกลับเสียงดังหันหลังขวับทันที ขี้เกียจอธิบายเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทะเลาะกับวัวกับควายมากรุณาอย่ามาลงกับเธอ อยากรู้อะไรถามดี ๆ อย่ามาใส่อารมณ์แบบนี้อาการหมางเมินของใครบางคนกลับกระตุ้นคนมองให้เร่งฝีเท้าเข้าใกล้ รวบข้อมือเล็กกระชากเข้าหาตัว รวดเร็วรุนแรงจนผู้ถูกดึงตกใจ“ปล่อยนะ! ลุงเป็นบ้าอะไร หา?!”การขัดขืนนี้ตอนแรกอาทิตย์คิดแค่จะดึงตัวใครบางคนเข้าไปถามในบ้านให้รู้เรื่องก็เปลี่ยนใจเป็นอุ้มแทน เดินตรงสู่ห้องนอนโครม! เตียงไม้พังราบค