บททั้งหมดของ คุณลุงขา...เมตตาหนูหน่อย: บทที่ 11 - บทที่ 20

อาทิตย์คำรามต่ำกดสะโพกกลมแน่นเร่งจังหวะกระแทกไม่นาน…สองนักรักพากันเร่งรบ จบลงที่ฝั่งปรารถนาอาทิตย์ตักตวงความสุขขณะปล่อยน้ำรักใส่โพรงเล็ก เฉกเช่นกายสาวสะพรั่งกระตุกรุนแรงเสพความสุขดอกหญ้าหายใจหอบราวกับคนวิ่งมาราธอนพึ่งเสร็จ ขาสั่นชาไร้เรี่ยวแรง อาทิตย์รีบกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มไว้ ไม่ยอมถอนความเป็นชายออก จูบแผ่วบนแก้มอมชมพู กระซิบถามเบา ๆ“เมียจ๋าย้ายมาอยู่ที่นี่ดีไหม”“ไม่เอา แค่นี้…ลุงยังไม่ให้ใส่เสื้อผ้าเลย”เขาหัวเราะกระชับกอดแน่นขึ้น มองท้องฟ้าก็พบว่าตะวันส่องแสงอยู่ภายใต้ก้อนเมฆสีครึ้ม“ฝนกำลังมา รอบนี้น่าจะหนักกว่าเมื่อคืน เมียจ๋าคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว ต่อให้คิดกลับฉันก็ไม่ให้ไป”ดอกหญ้าหันหลังกลับไปมอง เผื่อเขาจะมีเหตุผลอื่น หรืออะไรก็ได้สักข้อที่ทำให้เธอชื่นใจมากกว่านี้อาทิตย์จ้องลึกในดวงตากลม เขาไม่เคยชวนผู้หญิงคนไหนหรือพาใครมาบ้านนอกจากคู่หมั้น เขาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ทว่าตอนนี้ความมั่นใจนั่นกลับถูกบั่นทอนด้วยประโยคปฏิเสธของเธอรอบนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว เ

‘หนูรักลุง รักมานานมาก และหนูก็อยากอยู่กับลุงแบบนี้ทุกวัน’เป็นประโยคตอบอยู่ในใจที่เต้นแรง เพราะใครบางคนควรได้ลิ้มลองความทรมานของการรอคอยบ้าง“ว่ายังไงล่ะ”อาทิตย์เค้นเอาคำตอบด้วยใจระทึก“ลุงแน่ใจใช่ไหมว่ารักหนูจริงไม่ใช่แค่หลงเด็ก”ดวงตากลมพยายามซ่อนอาการลิงโลดของตนเอาไว้ รักเด็กกับหลงเด็กมีแค่เส้นบาง ๆ ขวางกั้นจนยากแยกแยะความรู้สึกออก เลยเอามากวนประสาทคนแก่เล่นอาทิตย์แน่นิ่งไปชั่วขณะ ไม่ได้รู้สึกหนักใจกับคำถาม แต่กำลังห่อเหี่ยวใจที่ไม่ได้ยินคำตอบที่มันควรเป็น เขาแก่คราวพ่อคนสวย ๆอย่างเธอคงอายที่จะเดินเคียงข้าง อีกอย่างเวลาคบกันมันน้อยเกินไปเธออาจไม่มั่นใจ ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไรเขารอได้และพร้อมพิสูจน์ตัวเองอาทิตย์ก้มลงจูบหน้าผากเล็ก ลูบแผ่นหลังอ่อนโยนประสานตาร้อนแรงกับอีกฝ่าย“แน่ยิ่งกว่าแน่ ฉันอยากบอกทุกคนตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว แต่ฉันกลัวเธอหนีฉันไป ไม่ว่าคนอื่นจะพูดจะมองยังไง จำไว้ว่าฉันรักเธอ”“หนู…เออ…”“หนู…เออ…”หัวใจของอาทิตย์เต้นระส่ำระสายลุ้นอยู่ลึก ๆ ว่าใครบางคนอาจเผลอพูดความในใจใ

                                                                  09 หัวใจที่เฝ้ามอง“ต้องเป็นนังดอกหญ้าแน่ ๆ เห็นลงจากรถพ่อเลี้ยงแต่เช้า”“เอ็งก็พูดมั่วซั่วไปได้ สองคนนั้นรู้จักกันซะที่ไหน อีดามัน คงไหว้วานให้พ่อเลี้ยงรับมาบ้านหรือเปล่า ไร่เขาอยู่ติดกัน”“ทำไมมันไม่ไปรับหลานเองมอ’ไซค์ก็มี นังดอกหญ้าไปเรียนกรุงเทพฯ แต่เด็ก เจออะไรมาบ้างใครจะรู้ ไอ้ทิดกับไอ้ตี๋ไปติดแอร์เมื่อเดือนก่อน หลานเอ็งมันไม่พูดอะไรให้ฟังเลยหรือ”“ถามมันมันก็ย้อนว่าความลับของลูกค้าอยากจะรู้ไปทำไม”“ตาตุ่มแกด่าฉันอ้อม ๆ ว่าเสือกหรือ”“ว่าไปโน้นนังลำไย! จะเสือกจะเผือกเราก็อยู่ทีมเดียวกัน โถ…น้ำตาล หลานยายผอมไปเยอะเลย หลานเอ็งเป็นไงบ้างล่ะ”“แกเคยเห็นกระดูกเดินได้ไหมล่ะ นั่นแหละนังฝ้าย บุญหลานเรามันสั้นเท่าหางอึ่ง ทำไงได้ล่ะ เฮ้อ…”หนึ่งเสียงถอนหา

“โห่ฮิ้ว…พ่อเลี้ยงสู้ ๆ พ่อเลี้ยงสู้ตาย พ่อเลี้ยงไว้ลาย พ่อเลี้ยงสู้ ๆ ”สู้ ๆ หมายความว่าไง!?!  เสียงเชียร์มันจี้ใจดำชะมัดหยาดนี่ชาวบ้านกำลังว่าเขาเป็นตาแก่ไร้น้ำยาหรืออย่างไร สู้กันทั้งคืนก็ทำมาแล้ว คันปากโว้ย! เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวพ่อจะโชว์ให้ดู!อาทิตย์เชยคางเจ้าสาวขึ้น โน้มใบหน้าเข้าใกล้ แล้วจุมพิตกลีบปากหวานนุ่มละมุนละไมเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้องอย่างต่อเนื่องนี้ส่งผลให้เจ้าบ่าวโชว์จูบแบบไม่มีทีท่าจะหยุด ส่วนคนที่โดนจูบแม้ว่าจะมั่นโหนกหน้าก๋ากั่นถึงขนาดเคยมาแก้ผ้าอาบน้ำในลำธารของเขา แต่การโชว์จูบต่อหน้าธารกำนัลโดยมีสายตาเกือบร้อยคู่จับจ้องอยู่นี้ก็ทำให้ต่อมอายของเธอตื่นตัว ดอกหญ้าผลักอกแกร่งออกเบา ๆ บอกเป็นนัย ๆ ให้เขาพอได้แล้ว“โอ้โฮ! เครื่องร้อนจริงวุ้ย! ส่งตัวพ่อเลี้ยงเข้าหอเลยดีไหมพวกเรา”ผู้ใหญ่บ้านตะโกนถามลูกบ้านเสียงดัง“ยะเย้...”เสียงร้องตอบจากลูกบ้านขาดช่วงลงเมื่อมีเสียงที่มีอำนาจมากกว่าผู้ใหญ่บ้านดังขึ้น“จะบ้าเหรอผู้ใหญ่ เครื่องลงเครื่องร้อนรู้ดีเหลือเกิน

                                                                     12 ยังไงก็รักเขาน่าจะมาวันนี้ ถ้าการคาดเดาของเธอถูกปีนี้ก็เป็นปีที่สามแล้ว ถึงจะเป็นการคาดเดาแต่ก็ทำเธอเสียเวลาแต่งหน้าทำผมอยู่นาน  พอเงยหน้าดูนาฬิกาฝาผนังอีกทีก็เกือบจะสาย“อาทิตย์”ปลายเท้าเล็กที่เร่งฝีเท้าสู่ร้านกาแฟไม่น่าจะหยุดชะงัก เพราะคนชื่ออาทิตย์ในโลกใบนี้มีเป็นร้อยเป็นพันคน พอเธอหันหลังกลับไปมองก็เห็นเสี้ยวหน้าคุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลาที่เฝ้ารอนั้นไม่ได้ทำให้เธอสนใจไปมากกว่าเจ้าของเสียงหวานนั่นเลยดอกหญ้าตัดสินใจฉีกเท้าเข้าไปแอบหลังชั้นวางของที่สูงท่วมหัว แล้วรีบมองผ่านช่องเล็กของลังโปร่ง เห็นเขาหยุดเดินราวห้าวินาที ด้านหลังเขามีหญิงสาวแต่งตัวหรูหราหมาเห่า เรือนร่างสมส่วนดู  สูงสง่าด้วยรองเท้าส้นสูงราวสามนิ้วครึ่ง