Lahat ng Kabanata ng พ่อเลี้ยงเหมราช: Kabanata 11 - Kabanata 20

(ต่อ)“อย่าทรมานกันอีกเลย รดาขอร้องนะคะ...” เธอช้อนสายตาหยาดเยิ้มมองคนขี้แกล้ง ด้วยตกอยู่ในห้วงแห่งโลกีย์เกินยับยั้ง อ้อนวอนเขาด้วยดวงตาพราวระยับ ครานี้พ่อเลี้ยงเหมถึงกับยิ้มกริ่ม ก่อนประกบเรียวปากมอบจูบร้อนแรงให้สาวน้อย แล้วเร่งส่งนิ้วเข้าใส่ร่องสวาทระรัว เกิดเสียงดังสะท้านแจะ แจะ แจะ แจะ“อ๊ะ...”สาวน้องห่อปากเมื่อด้านล่างของเธอนั้นถูกนิ้วทะลวงเข้าใส่ถี่รัวขึ้นจนเม็ดกระสันเต้นระริก เธอถ่างขาออกเมื่อพ่อเลี้ยงคร่อมร่างหนาของเขาขึ้นมาอยู่ด้านบนร่างกายตนเอง เธอแอ่นสะโพกขึ้นอำนวยความสะดวกให้นิ้วร้ายก่อนจะเบิกตาโตตอนชายหนุ่มชักนิ้วออกแล้วจู่โจมด้วยดุ้นเนื้อแทน“อืออออ...เจ็บค่ะ”หญิงสาว รีบดันร่างหนาให้พ้นจากร่างกายตัวเองจ้าละหวั่น แสดงออกตรงกันข้ามก่อนหน้านี้ เมื่อหัวหยักบานทำการทักทายเนินสวรรค์อย่างไม่ทันตั้งตัว มันจดจ่อตรงหน้าโพรงถ้ำเพื่อขอผ่านทางมุดเข้าด้านในเป็นการทักทาย ทว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนไร้ประสบการณ์อย่างสาวน้อยแห่งไร่องุ่น“โอ้ย...เจ็บ...รดาเจ็บเหลือเกิน...ฮืออออ” สาวน้อยถึงกับปล่อยโฮเมื่อร่างกายเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นส่วน เจ้าตัวรีบยกมือดันร่างหนาออกห่

แรงคนหึง...เหมราชเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ภายในห้องพัก เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ดันลืมเอาอุปกรณ์ชาร์จโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วย แบตเตอรี่โทรศัพท์เขาหมดไปตั้งแต่ช่วงเย็น และก่อนหน้านั้นเขาหามันไม่เจอ บวกกับธุระเร่งรีบ เขาเลยไม่ใส่ใจเมื่อเวลาจวนเจียนเต็มที เขาเสียเวลาต้องพากมลเนตรไปส่งบ้านเพื่อน เธอรั้งเขาไว้หลายนาทีเพื่อแนะนำให้รู้จักกับบรรดากลุ่มเพื่อนในงาน เขาไม่อยากฉีกหน้าหญิงสาวให้ต้องรู้สึกอับอาย เลยต้องยินยอมเดินตามแรงลากเข้าไปภายในงานจัดเลี้ยง ทำให้เวลานัดของเขาฉิวเฉียด พอเสร็จสิ้นการเจรจา เดินออกจากห้องประชุมมาอีกที เขาต้องเสียเวลาควานหามือถืออยู่ตั้งนาน สุดท้ายมันหล่นอยู่ตรงหลืบพนักเบาะรถ เขาร้อนใจเพราะรู้ว่ารุ่งรดาอาจโทรเข้ามาหา ตอนนั้นหน้าจอก็ดับไปเสียแล้ว ตอนเช้าก็มัวแต่สั่งลาแม่เนื้อหวานเสียหลายยก เล่นเอาเกือบหมดแรงเลยเชียวละ เลยลืมเลือนทุกอย่าง ก็อย่างว่าเขาต้องห่างรุ่งรดามาตั้งหลายวัน เลยต้องตักตวงความหอมหวานจากกายสาวเอาไว้ให้เยอะเท่าที่จะทำได้ กลัวอดตายตอนอยู่กรุงเทพฯ ถ้าไม่ติดว่าเป็นธุระสำคั

(ต่อ)“ครับ...เชิญเนตรใช้ห้องน้ำตามสบาย ผมจะออกไปนั่งรอข้างนอก”เขายังคงรักษาระดับน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด พลางเดินเบี่ยงร่างเพื่อออกจากห้องนอน ทำทีไม่สนใจกับท่าทางนางยั่วสวาท เขาไม่ใช่ไก่อ่อนที่โดนยั่วเข้าหน่อยเป็นต้องกระโจนเข้าใส่ ยิ่งเป็นหญิงสาวประเภทจ้องจะงาบเขาตลอดเวลา เขายิ่งสะอิดสะเอียนเสียมากกว่าจะคล้อยตามในขณะเดียวกันเขากำลังเดือดดาลใจ เฝ้ารอไอ้คนขับรถ ไอ้ลูกน้องเฮ็งซวย คอยดูนะถ้ามันโผล่หัวมาไม่ทันการเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบมันให้ตายคาตีนให้เลยคอยดู“แต่เนตรชักเดินไม่ไหวเสียแล้วสิคะคุณเหมขา รู้สึกมึนศีรษะอย่างไรไม่รู้”ยังไม่ทันพูดจบ ร่างอวบในชุดรัดติ้วซวนเซเข้าซบเข้าหาร่างสูงใหญ่ เธอคว้าเอวสอบเขาไว้กอดรัดผ่านด้านหลังอย่างแนบแน่น เบียดเนื้อนิ่มเข้าหาชนิดที่เรียกว่าอากาศยังไม่อาจรอดผ่านได้เลยทีเดียว“เหมขา ช่วยพาเนตรไปส่งที่ห้องน้ำหน่อยสิคะ เนตรเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนเนตรนั่งรอคุณ เนตรดื่มรอตั้งหลายแก้วแหนะ...” เธอจงใจเบียดหน้าอกขนาดพอดีเข้ากับแผ่นหลังกว้าง ต้องการปลุกกำหนัดเขาให้ร้อนระอุ ถ้าเหมราชคล้อยตาม เธอคงไม่ต้องใช้สิ่งที่เตรียมมา ลำพังแค่ประสบการณ์ช่ำชองไ

(ต่อ) “ปล่อยรดานะคะพ่อเลี้ยง” หญิงสาวสะบัดตัวเองเพื่อให้หลุดพ้นจากฝ่ามือหยาบกระด้าง คนตัวโตแรงเยอะไม่คิดสนใจกำข้อมือน้อยเอาไว้แน่นหนา พร้อมใช้สายตาบังคับไปในตัว“อย่าดื้อกับฉันรดา...”“รดาไม่ได้ดื้อ แต่รดาไม่อยากให้คุณเหมมาถูกตัวรดาอีกแล้ว...” “เห็นทีคงจะไม่ได้หรอก เพราะอะไรเธอย่อมรู้ดี” เหมราชเลิกคิ้วเข้มมองคนแสนงอน เอาไว้หลังจากเสร็จภารกิจเขาจะอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้หญิงสาวเข้าใจ “เพราะรดาเป็นหนี้ชีวิตคุณ”สาวน้อยบอกเสียงเศร้า นึกรังเกียจสัมผัสจากเขาจนแทบไม่อยากมองหน้า รู้ดีแก่ใจตนเองนั้นไร้สิทธิ์จะหึงหวง แต่ตอนเมื่อเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงอื่นแล้วทำอะไรต่อมิอะไรกันคาตาเธอขนาดนั้น ใจเธอมันรู้สึกแกว่งกวัดปวดหนึบอย่างห้ามไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงการแตะเนื้อต้องตัวจากเขาเหลือเกินจนไม่นึกอยากให้เขามาถูกเนื้อตัวเธออีกแล้ว แต่เหมราชช่างร้ายกาจยิ่งนัก พอเธอสะบัดออกห่างเขากลับยิ่งรั้งเธอเข้าหามากขึ้นกว่าเดิม มือร้อนของเขายังคอยป้วนเปี้ยนบีบเคล้นเรือนร่างเธออย่างคนหื่นกระหาย นมต้มเธอแทบแหลกเหลวคามือตอนถูกบังคับให้ขึ้นรถมากับเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พอเธอพยศเขายิ่งเพิ่มน้ำหนักมือ

(ต่อ)รุ่งรดาพรักพร้อมสำหรับเขา เขาแทรกเข่าตรงหว่างขา แล้วจัดการดันแยกออกกว้างเสียเอง น้ำหวานเธอไหลเยิ้มเปรอะเรียวขาเพรียวลงมาไม่น้อย เหมราชตะโบมฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงตุ่มกระสันแล้วแหย่ปลายนิ้วแหวกกลีบผกาแสนสวยออกกว้างส่งดุ้นร้ายเข้าแทรกจนมิดทั้งลำ พร้อมถูไถใบหน้ากัดกินนมทั้งสองเต้า ตัดสิ่งกวนใจทั้งหลายแหล่ออกจากสมอง แล้วตั้งหน้าตั้งตากัดกินขนมแสนอร่อยอย่างตะกละตะกลาม กระเด้าบั้นเอวเข้าใส่ถี่รัว ทั้งกดทั้งกระแทกทั้งคว้านภายในทำเอาหญิงสาวกรีดเสียงร้องลั่น ขมิบตอดตอบรับเขาอย่างหลงลืม“พ่อเลี้ยง อย่าทำรดา...อ๊าห์” เธอร้องห้ามเสียงสั่นเครือ เมื่อถูกชายหนุ่มจาบจ้วงเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เขารุนแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความเสียวซ่านสุดหัวใจ ไม่ปล่อยให้เธอหยุดหายใจหายคอด้วยซ้ำ เขาเร่งจังหวะกระเด้าพร้อมกับการสะกิดตุ่มไตแข็งระริก ร่างกายเธอคล้ายเป็นระเบิดเวลา เมื่อมันเอาแต่คอยแตกกระจายหลายครั้งติดต่อกันด้วยความสุขจนเกินบรรยาย“ฉันจะทำ อย่าลืมสิว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน” เหมราชเงยหน้าจากทรวงสาว สายตาเขาวาวโรจน์เมื่อไฟแห่งราคะลุกโชน บั้นเอวหนั่นแน่นยังคงตอกตรึงผลุบหายเข้าออกจนน้ำรักกระฉอกออกจากร่องหลืบ“โอววว..