All Chapters of พ่อหมอลงของ จองจำรักแม่เนื้อทอง: Chapter 21 - Chapter 30

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ผลไม้ระทึกขวัญในห้องนอนสีชมพู บรรยากาศรอบตัวของดาวฟ้าและหมอเรศน์ ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาแห่งความหงุดหงิดงุ่นง่านณ ห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้น 35 ของตึกวิริยะไพศาล บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าสงครามเย็น“ตัวเลขแค่นี้ทำไมถึงคำนวณผิด นี่จบเกียรตินิยมมาจริงๆ หรือเปล่าคะ หรือว่าเอาเวลาไปแต่งหน้าทาปากจนลืมวิชาเลข!”เสียงตวาดแหลมสูงของดาวฟ้าดังลั่นห้องประชุม ทำเอาบรรดาผู้จัดการแผนกต่างๆ นั่งตัวลีบก้มหน้ามองพื้นกันเป็นแถว ไม่มีใครกล้าสบตานางพญาที่วันนี้ดูเหมือนจะองค์ลงหนักกว่าปกติดาวฟ้าโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะยกมือกุมขมับ นวดคลึง เพื่อระงับอาการปวดหัวตุบๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาหงุดหงิด หงุดหงิดไปหมดเธอไม่ได้โกรธลูกน้องเรื่องตัวเลขจริงๆ หรอก แต่เธอโกรธร่างกายตัวเองต่างหากตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอนอนไม่หลับเลยสักคืน ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์บนเตียงนอนวันนั้นก็ผุดขึ้นมาหลอกหลอน สัมผัสหยาบกร้านของเรศน์ที่ลูบไล้ต้นขา นิ้วมือที่เกี่ยวขอบแพนตี้ลูกไม้ และความรู้สึกเกือบจะที่ค้างคาอยู่ในความทรงจำ มันทำให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มวูบวาบอย่างประหล

“อืื้อหนาวหนาวมากเลยค่ะพี่เรศน์”เสียงหวานสั่นเครือดังลอดออกมาจากผ้าพันคอไหมพรมผืนหนา ทันทีที่ประตูอัตโนมัติของสนามบินอินชอนเปิดออก ลมหนาวระดับติดลบสิบองศาเซลเซียสก็พัดกรูเข้ามาปะทะใบหน้าสวยหวานของดาวฟ้า จนแก้มใสแดงระเรื่อขึ้นทันตาเห็นกรุงโซลต้อนรับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่ยังไม่ได้กินกันด้วยหิมะแรกของฤดูกาล เกล็ดน้ำแข็งสีขาวโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น ปกคลุมเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นสีขาวโพลนราวกับโลกในเทพนิยายดาวฟ้าในชุดเสื้อโค้ทขนเฟอร์สีขาวฟูฟ่องตัวยาว ดูเหมือนกระต่ายขั้วโลกตัวน้อยที่กำลังหลงทาง เธอยืนกอดอกสั่นสะท้าน ขาเรียวภายใต้กางเกงเลกกิ้งบุขนสัตว์ขยับชิดกันแน่นเพื่อหาไออุ่น“มานี่ครับ”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น ดึงรั้งร่างบางให้จมหายเข้าไปในอกกว้างที่สวมทับด้วยลองจอนและเสื้อโค้ทวูลสีดำสนิท“พี่เรศน์”ดาวฟ้าเงยหน้ามองฮีตเตอร์เคลื่อนที่ของเธอด้วยสายตาขอบคุณ“หนาวก็กอดพี่แน่นๆ สิครับตัวพี่อุ่นนะ หรือถ้ากอดแล้วยังไม่หายหนาว จะให้พี่เสียดสีสร้างความร้อนให้ไหม” เรศน์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววอบอุ่นยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่

ร่างบางระหงของดาวฟ้านอนทอดกายอยู่บนเตียงคิงไซส์สีขาวสะอาดตา ผิวพรรณขาวจัดของเธอตัดกับสีของผ้าปูที่นอนราวกับภาพวาดสีน้ำมันชั้นเลิศ หยดน้ำที่เกาะพราวตามเรือนร่างจากกิจกรรมในอ่างจากุซซี่เมื่อครู่ ยังคงพร่างพรมอยู่บนผิวเนื้อเนียนละเอียด สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องนอนให้ดูวาววับดุจอัญมณีหมอเรศน์ในสภาพเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อกำยำและแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยเสน่ห์บุรุษเพศ ค่อยๆ คลานขึ้นมาบนเตียงดุจพญาเสือที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่ออันโอชะ เขาทาบทับร่างหนาลงบนกายเธอ โดยใช้ท่อนแขนแกร่งยันพื้นเตียงไว้ เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับร่างน้อยจนเกินไปสายตาคมกริบของเขาในยามนี้ ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟที่กำลังลุกโชน เขากวาดมองเรือนร่างของดาวฟ้าด้วยความหลงใหลและเทิดทูน ราวกับเธอกำลังเป็นประติมากรรมชิ้นเอกที่เขาอยากจะครอบครองทุกตารางนิ้ว“สวย สวยเหลือเกินครับดาว” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ก่อนที่ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวจะเริ่มปฏิบัติการเล้าโลมที่ประณีตบรรจงดั่งงานศิลปะเขาเริ่มจากจูบซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามหน้าผากมนไล่ลงมาที่เปลือกตาที่หลับพริ้ม ปลายจมูกโด่งรั้น และพวงแก้มใสที่แดงระเรื่อด้วยเลือดฝาดแห่งความขัดเข

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินขากลับกรุงเทพมหานครดังก้องไปทั่วอาคารผู้โดยสารขาออก สนามบินนานาชาติอินชอนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนหลากเชื้อชาติ ดูวุ่นวายและรีบเร่ง แต่ทว่าท่ามกลางกระแสความเคลื่อนไหวนั้น กลับมีคู่รักคู่หนึ่งที่ดูเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลงและหมุนรอบตัวพวกเขาเพียงสองคน“ค่อยๆ เดินครับดาวเจ็บมากไหม?”เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความห่วงใยดังขึ้นข้างหูหมอเรศน์ในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำสนิท โอบร่างบางของดาวฟ้าไว้อย่างแนบชิด มือหนาข้างหนึ่งเข็นรถเข็นกระเป๋าที่มีกระเป๋าเดินทางใบโตวางซ้อนกัน ซึ่งภายในเต็มไปด้วยความทรงจำและชุดนอนที่ไม่ได้ใส่ ส่วนมืออีกข้างโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น คอยพยุงให้เดินได้อย่างมั่นคงดาวฟ้าในชุดเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีมสวมทับด้วยโค้ทสีเบจ ใบหน้าสวยหวานที่เคยถูกปกปิดด้วยแว่นกันแดดอันโต วันนี้กลับเปิดเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นประกายสดใส และแก้มที่แดงปลั่งระเรื่อยิ่งกว่าลูกพีชสุกงอม“ไม่เจ็บเท่าไหร่ค่ะพี่เรศน์ แค่ตึงๆ นิดหน่อย”เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของเขาด้วยความขัดเขินจะไม่ให้ตึงได้อย่างไร ในเมื่อเมื่อคืนนี้คืนส่งท้ายก่อนกลับ พ่อหมอเรศน์เล่นจั

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมศาลาเรือนไทยริมน้ำทันทีที่เสียงถาดสำรับกระแทกโต๊ะดังสนั่นปังจางหายไป เหลือไว้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนสามคน และบรรยากาศมาคุที่แผ่กระจายออกมาจากร่างบางระหงของดาวฟ้านางพญาแห่งตระกูลวิริยะไพศาลยืนสงบนิ่ง มือเรียวยังคงคล้องแขนหมอเรศน์ไว้อย่างแน่นหนา ดวงตากลมโตที่เคยหวานเชื่อมยามมองคนรัก แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาของพญาอินทรีที่กำลังจ้องมองเหยื่อตัวจ้อยด้วยความสมเพชระคนเหยียดหยามเจสสิก้านางแบบสาวลูกครึ่งในชุดแดงเพลิง ยืนอ้าปากค้าง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างดีเริ่มมีเหงื่อซึม เธอพยายามจะเรียกสติกลับคืนมาเพื่อต่อกรกับผู้หญิงตรงหน้า แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากดาวฟ้านั้นรุนแรงจนเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง“Excuse me You เป็นใครถึงกล้ามาพูดจาแบบนี้กับ I? รู้ไหมว่า I เป็นใคร I เป็นนางแบบระดับอินเตอร์นะยะ!” เจสสิก้าพยายามเชิดหน้าสู้ ปรับน้ำเสียงให้ดูมั่นใจแบบสาวอินเตอร์ดาวฟ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเย็นยะเยือก เธอค่อยๆ ปล่อยแขนจากเรศน์ แล้วก้าวเท้าเดินนวยนาดเข้าไปหาเจสสิก้าอย่างช้าๆ ท่วงท่าสง่างามดุจนางหงส์ที่กำลังกางปีกข่มขวัญศัตรู“นางแบบระดับอินเตอร