พ่อหมอลงของ จองจำรักแม่เนื้อทอง

เสียงเปียโนบรรเลงเพลงดังกังวานก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร กลิ่นหอมหวานเอียนของดอกลิลลี่คาซาบลังกานับพันดอกที่ประดับประดาอยู่ทั่วงาน อบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับจากเหล่าบรรดาแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายวิบวับ ล้อไปกับเครื่องเพชรนิลจินดาที่ประดับอยู่บนเรือนร่างของบรรดาคุณหญิงคุณนาย

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งความปิติยินดีและความรักที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลับมีหญิงสาวผู้หนึ่งที่ยืนนิ่งสงบดุจรูปปั้นสลักน้ำแข็ง รอยยิ้มมุมปากของเธอถูกตรึงไว้ด้วยมารยาททางสังคม ที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยมตั้งแต่จำความได้

ดาวฟ้าหรือคุณหนูดาว ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิง เนื้อผ้าไหมแนบเนื้อขับเน้นทรวดทรงองค์เอวที่ยังคงโค้งเว้าได้รูปราวกับนาฬิกาทราย ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยวกกล้วยตัดกับสีแดงสดของชุด ยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับราชินีผู้ทรงอำนาจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างประณีตบรรจงซ่อนริ้วรอยแห่งวัย 39 ปีไว้อย่างมิดชิด จนดูเผินๆ เหมือนหญิงสาววัยเพียงสามสิบต้นๆ เท่านั้น

แต่ใครเลยจะล่วงรู้ว่า ภายใต้ท่าทีที่เชิดหน้าคอตั้งดั่งนางพญา ภายในใจของดาวฟ้ากำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“ขอเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาว ตัดเค้กมงคลได้เลยครับ” เสียงพิธีกรประกาศก้อง เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราว

ดาวฟ้ามองดูอิงอร เพื่อนสนิทคนสุดท้ายในกลุ่มที่ยังโสดจนถึงเมื่อวาน กำลังจับมือกับเจ้าบ่าวหนุ่มหล่อรุ่นน้อง ตัดเค้กด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข สายตาที่ทั้งคู่มองกันมันช่างหวานเชื่อมจนน้ำตาลเรียกพี่ ภาพนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจคนมอง

แต่งกันไปหมดแล้ว หมดแล้วจริงๆ

เธอคิดในใจด้วยความขมขื่น เพื่อนในกลุ่มมีกันอยู่ 5 คน ทยอยแต่งงาน มีลูก มีสามีกันไปทีละคนสองคน จนกระทั่งเหลือเพียงเธอคนเดียวที่ยังคงครองตัวเป็นโสด ยืนหยัดอยู่บนคานทองนิเวศน์ ที่แสนจะหนาวเหน็บและสูงลิ่ว

“แหมงานใหญ่อลังการดีจริงนะคะคุณหญิงแม่” เสียงแหลมสูงของไฮโซรุ่นป้าดังแว่วมาจากโต๊ะด้านหลัง

ดาวฟ้าพยายามทำหูทวนลม แต่ประโยคถัดมากลับทำใบหน้าสวยดำคล้ำ

“เสียดายก็แต่หนูดาวฟ้า สวยก็สวย รวยก็รวย แต่ทำไมป่านนี้ยังหาคู่ไม่ได้สักที”

“โอ๊ย คุณพี่ก็ผู้ชายสมัยนี้เขาก็ชอบเด็กๆ เอ๊าะๆ กันทั้งนั้นแหละค่ะ ใครเขาจะมามองคนวัยเกือบสี่สิบ จะมีลูกทันใช้หรือเปล่าก็ไม่รู้ มดลูกคงแห้งเหี่ยวหมดแล้วมั้ง” เสียงหัวเราะคิกคักตามมา แต่อานุภาพทำลายล้างรุนแรงดั่งระเบิดนิวเคลียร์

มือเรียวสวยที่กำก้านแก้วแชมเปญทรงสูงบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นข้อขาว เล็บที่เคลือบสีแดงสดจิกเกร็งจนแทบจะหักคามือ ความเย็นเยียบของแก้วคริสตัลแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือ แต่ไม่อาจดับไฟแห่งความโกรธและความอับอายที่ลุกโชนอยู่ในอกได้

มดลูกแห้งเหี่ยวเหรอ? แก่เหรอ?

คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาราวกับเทปตกร่อง เธออยากจะหันไปสาดแชมเปญใส่หน้าป้าพวกนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ศักดิ์ศรีของทายาทหมื่นล้านค้ำคออยู่ ดาวฟ้าทำได้เพียงกระดกน้ำสีอำพันรสฝาดเฝื่อนลงคอจนหมดแก้วในรวดเดียว หวังให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยชะล้างความขมขื่นในใจ

“ดาวแกไหวไหม” เสียงเจ้าสาวหมาดๆ ที่เดินลงมาจากเวทีเข้ามาถาม

ดาวฟ้าปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันควัน

“ไหวสิยะ ฉันแค่ดีใจกับแกมากไปหน่อย เลยดื่มเยอะไปนิด” เธอโกหกคำโต

“แกต้องรีบหาใครสักคนแล้วนะดาว ฉันไม่อยากให้แกเหงา” เพื่อนสาวบีบมือเธอด้วยความสงสาร

ความสงสารนั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด ดาวฟ้าดึงมือออก ฝืนยิ้มจนแก้มเกร็ง

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันอยู่คนเดียวได้ สบายมากเงินฉันมีเยอะแยะ ซื้อความสุขได้ถมเถไป”

เธอพูดจบก็ขอตัวเดินเลี่ยงออกมาที่ระเบียงด้านนอก ทิ้งเสียงหัวเราะและความสุขของคนอื่นไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้ลมร้อนของกรุงเทพฯ ปะทะใบหน้า พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา

ซื้อความสุขได้งั้นเหรอ? แล้วไอ้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดผู้ชายเงินมันซื้อรักแท้ได้ที่ไหนกัน? เธอถามตัวเองในใจ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

รถสปอร์ตหรูสีดำมันปลาบเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังงามมูลค่ากว่าร้อยล้านบาท ความเงียบสงัดของบ้านหลังใหญ่ในยามดึกสงัดช่างแตกต่างจากความอึกทึกครึกโครมในงานแต่งงานราวกับคนละโลก

ดาวฟ้าเดินลากเท้าขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนปีกขวาของเธอ เสียงรองเท้าส้นสูงราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานในความมืด ฟังดูวังเวงจับใจ บ่งบอกถึงความโดดเดี่ยวที่เธอต้องเผชิญอยู่ทุกค่ำคืน

เมื่อประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลง ดาวฟ้าทิ้งกระเป๋าถือใบหรูลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เธอเดินโซซัดโซเซด้วยฤทธิ์แชมเปญไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่แบบเต็มตัว แสงไฟสีนวลตาในห้องนอนส่องสะท้อนเงาของผู้หญิงคนหนึ่งที่งดงามราวกับภาพวาด

มือเรียวเอื้อมไปรูดซิปด้านหลังชุดราตรีอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงจะร่วงหล่นลงไปกองที่ปลายเท้า เผยให้เห็นเรือนร่างที่ซ่อนอยู่ภายใน

ภายใต้ชุดราตรีหรูหรา ร่างกายของดาวฟ้ายังคงตึงเปรี๊ยะและสมบูรณ์แบบ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบชั้นดีที่ได้รับการดูแลประคบประหงมด้วยคอร์สสปาราคาหลักแสน หน้าอกอวบอิ่มรูปหยดน้ำตั้งตระหง่านท้าทายแรงโน้มถ่วง ยอดอกสีหวานซ่อนตัวอยู่ภายใต้บราลูกไม้สีดำสนิท เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่กลมกลึง ทุกสัดส่วนเชิญชวนให้สัมผัส

เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกด้วยแววตาที่สั่นไหว นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามลำคอระหง เลื่อนต่ำลงมาผ่านเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่เริ่มหอบถี่

“สวยขนาดนี้ทำไมถึงไม่มีใครเอา” เธอถามกับตัวเอง เสียงแหบพร่าสั่นเครือ

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มแผลงฤทธิ์ ผสมโรงกับความอิจฉาริษยาและความต้องการลึกๆ ที่ถูกกดทับมาทั้งชีวิต เลือดในกายสาวเริ่มสูบฉีดพล่าน อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ราวกับมีไฟสุมขอนอยู่ภายใน

ดาวฟ้าปลดตะขอเสื้อชั้นในออก ปล่อยให้ทรวงอกคู่งามเป็นอิสระ ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบาที่ยอดถันสีชมพูระเรื่อ เพียงแค่สัมผัสเล็กน้อย ร่างกายที่โหยหาการปรนนิบัติก็ตอบสนองอย่างรุนแรง ขนอ่อนตามร่างกายลุกชัน เธอบิดตัวเร่าหน้ากระจก กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดออกมา

ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นที่ช่องท้องน้อย มันมวนมวลและบิดเกร็ง เรียกร้องการเติมเต็ม เธอค่อยๆ เลื่อนมือลงต่ำ ผ่านหน้าท้องแบนราบที่เกร็งกระตุก ลงสู่ใจกลางความเป็นสาวที่ถูกปิดตายมานานกว่า 39 ปี

กางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความปรารถนาที่หลั่งรินออกมาตามธรรมชาติ ทั้งที่ยังไม่มีชายใดได้สัมผัส ดาวฟ้ารู้สึกอับอายตัวเอง แต่ความต้องการทางกายนั้นรุนแรงเกินต้านทาน