Todos os capítulos de พ่อหมอลงของ จองจำรักแม่เนื้อทอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

“อาซี้ดดด” เสียงครางของดาวฟ้าเปลี่ยนจากความเจ็บปวด เป็นความรู้สึกกึ่งเจ็บกึ่งเสียวซ่านความรู้สึกเจ็บตึงค่อยๆ คลายตัวลง แทนที่ด้วยความร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด มือหยาบกร้านของเรศน์ไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่น่อง เขาเริ่มไล่นิ้วขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่านข้อพับเข่าที่บอบบางขึ้นมาสู่ต้นขาด้านล่างผิวสัมผัสที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว ระหว่างมือสากๆ ของกรรมกรในคราบหมอ กับผิวเนียนนุ่มดุจแพรไหมของคุณหนู สร้างแรงเสียดทานทางอารมณ์ที่รุนแรงอย่างเหลือเชื่อน้ำมันมวยทำให้มือของเขาลื่นไหลไปบนผิวเธอได้อย่างคล่องแคล่ว เรศน์ใช้สันมือกดรีดไปตามแนวยาวของต้นขา แรงกดที่หนักหน่วงทำให้เนื้ออ่อนๆ ของเธอยุบยวบยาบตามแรงมือดาวฟ้านอนมองเพดานไม้ ตาปรือปรอย ลมหายใจเริ่มขาดห้วง กลิ่นน้ำมันมวยที่ฉุนจมูกกลับกลายเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าอารมณ์วูบวาบในตัวเธออย่างประหลาด มันเป็นกลิ่นของผู้ชายที่กำลังดูแลเธอและครอบครองเธอ“ดีขึ้นไหมครับ” เขาถามเสียงพร่า ขณะที่มือยังคงบีบขยำต้นขาเธออย่างเมามันส์“ดะดีขึ้นค่ะแต่มันสูงไปไหมคะพี่เรศน์” เธอท้วงเสียงแผ่ว เมื่อรู้สึกว่าปลายนิ้วโป้งของเขาเริ่มรุกล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามมือของเรศน์เลื่อนสู

สายฝนเม็ดหนาเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้ามืดครึ้มราวกับฟ้ารั่ว เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาโลหะของรถเมอร์เซเดส-เบนซ์คลาสสิกดัง อย่างต่อเนื่องและหนักหน่วง ตัดขาดโลกภายนอกที่แสนวุ่นวายออกจากพื้นที่ส่วนตัวภายในห้องโดยสารอย่างสิ้นเชิงบนถนนเส้นหลักที่มุ่งหน้าออกจากใจกลางเมือง ไฟท้ายสีแดงฉานของรถยนต์นับร้อยคันเรียงรายเป็นทิวแถวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา สะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกชุ่มจนเกิดเป็นภาพเบลอๆ ผ่านม่านน้ำที่เกาะพราวอยู่บนกระจกรถ การจราจรที่เป็นอัมพาตทำให้รถคันหรูต้องจอดสนิทนิ่งอยู่กลางถนนมานานกว่ายี่สิบนาทีแล้วแต่ทว่าความร้อนระอุภายในห้องโดยสารกลับสวนทางกับความเย็นฉ่ำของสายฝนภายนอกอย่างสิ้นเชิงดาวฟ้านั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังสีครีมเนื้อนุ่ม เธอหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามนับหยดน้ำฝนที่ไหลรินลงมาเพื่อข่มความประหม่า แต่ดูเหมือนสมาธิของเธอจะแตกกระเจิงจนกู่ไม่กลับ เพราะประสาทสัมผัสทุกส่วนกำลังโฟกัสไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยข้างกายบรรยากาศในรถเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา แต่ความเงียบนี้กลับอัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ มันคือแรงดึงดูดระ

แสงตะวันยามอัสดงทอประกายสีส้มอมแดงอาบไล้ไปทั่วผืนน้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อยๆ สะท้อนแสงระยิบระยับราวกับเกล็ดทองคำที่ลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำ สายลมยามเย็นพัดโชยเอากลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีและดอกจำปีที่ปลูกเรียงรายอยู่รอบเรือนไทยโบราณ เข้ามาผสมผสานกับกลิ่นไอดินและกลิ่นแม่น้ำ สร้างบรรยากาศที่ทั้งขลัง ทั้งโรแมนติก และเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์แห่งความเป็นไทยบนศาลาท่าน้ำไม้ที่ยื่นออกไปในแม่น้ำ ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนั่งเคียงคู่กันอยู่บนตั่งไม้ตัวยาว ทอดสายตามองดูดวงอาทิตย์กลมโตที่กำลังค่อยๆ ลลับขอบฟ้าไปอย่างเชื่องช้าดาวฟ้าในชุดเดรสผ้าชีฟองลายดอกไม้เล็กๆ สีพาสเทล ดูสดใสและอ่อนหวานกว่าทุกวัน ใบหน้าที่เคยซีดเซียวจากพิษไข้เมื่อวันก่อน ตอนนี้กลับมามีเลือดฝาดแดงระเรื่อที่พวงแก้ม ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส บ่งบอกว่าสุขภาพกายและใจได้รับการฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม หรืออาจจะเกินร้อยด้วยซ้ำข้างกายเธอคือหมอเรศน์ ชายหนุ่มวัย 44 ปี ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงเลสีเข้มเนื้อดี เขานั่งขัดสมาธิด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่แผ่นหลังกว้างยังคงตั้งตรงสง่าผ่าเผย มือหนาข้างหนึ่งวางพาดไปบนพนักพิงด้านหลังของดาวฟ้า เป็นการโอบกอดทางอ้

ในขณะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ราวกับรถไฟเหาะตีลังกาที่กำลังจะไต่ขึ้นสู่ยอดเขาเพื่อดิ่งลงมาสู่ความหฤหรรษ์เอี๊ยดดดดดดดด!!เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหวเสียดแทงแก้วหู รถตู้ Alphard คันหรูที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูงเบรกกะทันหันจนตัวรถสั่นสะเทือนและไถลไปกับพื้นถนนอย่างรุนแรง แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างของทั้งสองคนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเบาะหลัง เซถลาหลุดจากอ้อมกอดกันและกัน ไปกระแทกกับพนักพิงเบาะหน้าอย่างแรง“ว้าย!” ดาวฟ้าร้องเสียงหลง ร่างกายกระเด็นไปกระแทกกับผนังกั้น“เฮ้ย อะไรวะ!” เรศน์สบถลั่น สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานไวกว่าความคิด เขารีบคว้าตัวดาวฟ้าเข้ามากอดไว้แน่น เอาตัวบังเธอไว้เพื่อกันกระแทกโครม!เสียงรถชนกันดังสนั่นกึกก้องมาจากด้านหน้ารถ ตามมาด้วยเสียงโลหะบดขยี้และเสียงกระจกแตก แรงกระแทกทำให้ข้าวของในรถกระจัดกระจาย แก้วไวน์คริสตัลที่วางอยู่บนคอนโซลกลางหล่นลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้นพรม น้ำสีแดงสดของไวน์ราคาแพงไหลนองราวกับเลือดรถตู้หมุนเคว้งเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งสนิท เครื่องยนต์ดับวูบลง เหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นชั่วขณะ“เกิดอะไรขึ้น ไอ้ชัย เกิดอะไรขึ้นวะ” เร

คฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรปของตระกูลวิริยะไพศาลในยามค่ำคืนช่างดูโอ่อ่าอลังการ แสงไฟวอร์มไวท์จากโคมไฟสนามส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณ ขับเน้นความงดงามของสถาปัตยกรรมตะวันตกให้ดูโดดเด่นตระการตาวันนี้เป็นวันพิเศษ เมื่อหมอเรศน์ได้รับเทียบเชิญอย่างเป็นทางการให้มาร่วมรับประทานอาหารค่ำกับครอบครัวของ “ดาวฟ้า”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาวสะอาดตา เต็มไปด้วยอาหารรสเลิศระดับภัตตาคารห้าดาว ทั้งต้มยำกุ้งมังกรน้ำใส ปูอลาสก้านึ่งซีอิ๊ว และสเต็กเนื้อวากิวเกรดพรีเมียม แต่สิ่งที่พิเศษยิ่งกว่าอาหาร คือท่าทีของประมุขทั้งสองของบ้าน“ทานเยอะๆ เลยนะครับพ่อหมอ ไม่ต้องเกรงใจ คนหนุ่มคนแน่นต้องบำรุงเยอะๆ จะได้มีแรงทำลูก เอ่อมีแรงทำงานทำการ”ท่านเจ้าสัวบิดาของดาวฟ้า คีบก้ามปูยักษ์ใส่จานให้ว่าที่ลูกเขยด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี“ใช่ค่ะคุณพี่ ดาวนะเล่าเรื่องคุณเรศน์ให้แม่ฟังตลอด บอกว่าเป็นผู้ใหญ่ใจดีอบอุ่น แม่ล่ะดีใจจริงๆ ที่ลูกสาวแม่มีคนดูแลสักที นึกว่าจะต้องเลี้ยงไว้ขึ้นคานซะแล้ว” คุณหญิงแม่เสริมทัพทันที สายตามองเรศน์ด้วยความปลื้มปริ่มราวกับเห็นทองคำแท่งเดินได้”“คุณแม่คะ พูดอะไรเกรงใจพี่เรศน์บ้างสิคะ ด