All Chapters of พ่อหมอลงของ จองจำรักแม่เนื้อทอง: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเปียโนบรรเลงเพลงดังกังวานก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร กลิ่นหอมหวานเอียนของดอกลิลลี่คาซาบลังกานับพันดอกที่ประดับประดาอยู่ทั่วงาน อบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับจากเหล่าบรรดาแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายวิบวับ ล้อไปกับเครื่องเพชรนิลจินดาที่ประดับอยู่บนเรือนร่างของบรรดาคุณหญิงคุณนายทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งความปิติยินดีและความรักที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลับมีหญิงสาวผู้หนึ่งที่ยืนนิ่งสงบดุจรูปปั้นสลักน้ำแข็ง รอยยิ้มมุมปากของเธอถูกตรึงไว้ด้วยมารยาททางสังคม ที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยมตั้งแต่จำความได้ดาวฟ้าหรือคุณหนูดาว ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิง เนื้อผ้าไหมแนบเนื้อขับเน้นทรวดทรงองค์เอวที่ยังคงโค้งเว้าได้รูปราวกับนาฬิกาทราย ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยวกกล้วยตัดกับสีแดงสดของชุด ยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับราชินีผู้ทรงอำนาจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างประณีตบรรจงซ่อนริ้วรอยแห่งวัย 39 ปีไว้อย่างมิดชิด จนดูเผินๆ เหมือนหญิงสา

ล้อแม็กซ์อัลลอยด์ขอบยี่สิบเอ็ดนิ้วของรถสปอร์ตหรูสัญชาติยุโรปสีดำขลับ บดเบียดไปตามถนนลาดยางมะตอยเส้นเล็กที่คดเคี้ยวลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่สีเขียวชอุ่มของเขตชานเมืองกรุงเทพฯ ฝั่งนนทบุรี เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่มทุ้มต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจำศีล สะท้อนก้องไปมาระหว่างทิวไม้ใหญ่ที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ตัดขาดความวุ่นวายของป่าคอนกรีตและตึกระฟ้าเบื้องหลังอย่างสิ้นเชิงดาวฟ้าหักพวงมาลัยหุ้มหนังเกรดพรีเมียมด้วยความคล่องแคล่ว แม้ภายในรถจะเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบกริบ แต่ฝ่ามือบางที่กำรอบพวงมาลัยกลับชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ แห่งความประหม่า ดวงตากลมโตภายใต้แว่นกันแดดสีชาจับจ้องไปตามเส้นทางใน GPS ที่นำพาเธอห่างไกลจากความศิวิไลซ์ที่คุ้นเคย เข้าสู่ดงสวนผลไม้เก่าแก่ที่ดูร่มรื่นทว่าลึกลับยิ่งขับลึกเข้าไป แสงแดดยามบ่ายที่เคยแผดเผาก็เริ่มถูกกรองด้วยร่มเงาของต้นจามจุรีและต้นยางนาขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมถนนจนเกือบมิด ราวกับอุโมงค์ต้นไม้ที่ทอดตัวยาวนำทางไปสู่อีกมิติหนึ่ง บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงนกกาเหว่าร้องแว่วมาเป็นระยะ“มาถูกทางแน่นะ” หญิงสาวถาม

เสียงประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกอันวุ่นวาย ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในห้องทำนายดวงชะตาอันศักดิ์สิทธิ์และลึกลับแสงสว่างจากภายนอกที่เคยสาดส่องเข้ามาจางหายไป เหลือเพียงแสงนวลตาจากเทียนไขเล่มโตที่ถูกจุดบูชาอยู่หน้าโต๊ะหมู่พระพุทธรูป และแสงรำไรที่ลอดผ่านช่องลมไม้แกะสลักเข้ามาเป็นลำเล็กๆ ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูขลังและวังเวงขึ้นถนัดตา กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอวลผสมกับกลิ่นดอกมะลิสดที่วางเรียงรายอยู่ในพานทองเหลือง สร้างความมึนเมาอย่างประหลาดให้กับผู้มาเยือนดาวฟ้านั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนเบาะรองนั่งสีแดงเลือดหมู ตรงหน้าของเธอมีเพียงโต๊ะไม้ตัวเตี้ยๆ คั่นกลางระหว่างเธอกับชายเจ้าของห้อง หัวใจของหญิงสาววัย 39 ปี เต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสางนางไม้ แต่เป็นเพราะรังสีอำมหิต ไม่สิ รังสีแห่งความเป็นชาย ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาตรงหน้าต่างหากที่ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้องหมอเรศน์ขยับตัวเล็กน้อย ทุกอิริยาบถของเขาดูเชื่องช้า แต่มั่นคงและทรงพลัง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจ้องมองใบหน้าสวยหวานของดาวฟ้าไม่วางตา ราวกับกำลังพิจารณาประติมากรรมชิ้นเอก“คุณดาว

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงเรือนไทยอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า แต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งแรงปรารถนาที่พร้อมจะปะทุขึ้นทุกวินาที คำประกาศกร้าวของหมอเรศน์ ที่อาสาจะมาเป็นผู้ลงเสาเข็มให้กับที่ดินรกร้างอย่างเธอ ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของดาวฟ้า ราวกับเสียงระฆังที่ตีรัวไม่หยุดหย่อนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายให้กลับมาประกอบร่างกันใหม่ เธอคือนางพญาแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ คือทายาทหมื่นล้านผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร จะมาเสียอาการให้กับหมอดูหนุ่มใหญ่ในบ้านสวนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดดาวฟ้าค่อยๆ ดึงมือที่สั่นเทาน้อยๆ ของตนเองกลับมาวางบนตัก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งตามสไตล์ลูกคุณหนู แม้ว่าภายในอกจะเต้นโครมครามราวกับกลองศึก และช่องท้องน้อยจะยังคงบิดเกร็งด้วยความวูบวาบที่เขาฝากไว้“คุณหมอคะ ข้อเสนอของคุณมันน่าสนใจดีนะคะ แต่ดิฉันคิดว่าเราต้องพูดกันตามความเป็นจริง” ดาวฟ้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แต่หางเสียงยังคงสั่นไหวเล็กน้อยเธอปรายตามองไปรอบห้องท

แสงตะวันยามเย็นเริ่มทอแสงสีส้มอมทองอาบไล้ไปทั่วบริเวณหน้าคฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรป เงาของเสาโรมันทอดยาวพาดผ่านสนามหญ้าสีเขียวขจี บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นระทึกใจของหญิงสาวเจ้าของบ้านดาวฟ้ายืนสงบนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในโถงรับแขก มือเรียวเย็นเฉียบกำกระเป๋าคลัทช์หนังจระเข้ใบหรูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอกวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งที่ร้อย ชุดเดรสผ้าไหมสีครีมงาช้างที่เธอเลือกมาอย่างพิถีพิถันทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม มันดูสุภาพ เรียบหรู ขับผิวขาวผ่องให้ดูเรืองรองราวกับไข่มุก แต่ในขณะเดียวกัน รอยผ่าด้านหลังที่ลึกเกือบถึงบั้นเอวและรอยแหวกที่ชายกระโปรง ก็ทำหน้าที่ยั่วยวนได้อย่างร้ายกาจทุกครั้งที่เธอขยับตัวบรื้นเสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่ทรงพลังดังแว่วเข้ามา หญิงสาวหัวใจกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก เธอรู้ทันทีว่าเขามาถึงแล้วไม่ใช่เสียงคำรามกึกก้องของซูเปอร์คาร์อิตาลีที่พวกหนุ่มไฮโซชอบขับมาอวดรวย แต่เป็นเสียงที่สุขุม นุ่มลึก และฟังดูมีคลาสกว่านั้นมากรถยนต์คลาสสิกสัญชาติเยอรมัน Mercedes-Benz W111 Coupe สีดำขลับมันปลาบ สภาพสมบูรณ์เหมือนเพิ่งถอยออกมาจากโชว์รูม