Semua Bab พ่อหมอลงของ จองจำรักแม่เนื้อทอง: Bab 31 - Bab 40

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากค่ำคืนแห่งการกินมะม่วงและลาบเลือดผ่านพ้นไป บรรยากาศภายในเรือนหอเรือนไทยริมน้ำเจ้าพระยาดูเงียบสงบผิดปกติ แต่มันเป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดระดับมหาศาล ราวกับกำลังรอการตัดสินคดีความระดับโลกณ ห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอนใหญ่ดาวฟ้ายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ใบหน้าสวยหวานที่ปราศจากเครื่องสำอางดูซีดเผือดเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น มือเรียวบางเย็นเฉียบกำถุงพลาสติกจากร้านขายยาแน่นจนเหงื่อซึมบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อน ปรากฏวัตถุแห่งความหวังวางเรียงรายอยู่ ไม่ใช่แค่อันเดียวแต่มีถึง 10 อันที่ตรวจครรภ์หลากยี่ห้อ หลายรูปแบบ ทั้งแบบจุ่ม แบบหยด แบบปากกา และแบบดิจิทัล ถูกหมอเรศน์กว้านซื้อมาจากร้านขายยาหน้าปากซอยเมื่อตอนตีห้า ด้วยเหตุผลที่ว่า“กันพลาดครับเอาให้ชัวร์ ตรวจมันทุกยี่ห้อเลย”ดาวฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอหยิบที่ตรวจครรภ์อันแรกขึ้นมา มือไม้สั่นระริกจนแทบจะแกะซองไม่ออก“เอาล่ะนะขอให้มาทีเถอะเจ้าตัวเล็ก”เธอพูดกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกในใจมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งความหวัง ความกลัว และความกังวล ลึกๆ

ดวงจันทร์วันเพ็ญลอยเด่นอยู่กลางนภากาศ สาดแสงสีเงินยวงลงมากระทบผิวน้ำเจ้าพระยาเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับเกล็ดเพชรที่โปรยปรายลงมาอวยพรให้กับค่ำคืนอันแสนพิเศษนี้ สายลมยามดึกพัดโชยเอากลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีและดอกแก้วที่ปลูกเรียงรายอยู่รอบเรือนไทย ให้ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศที่ทั้งขลัง ทั้งโรแมนติก และเงียบสงบ แตกต่างจากความอึกทึกครึกโครมของงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสที่เพิ่งจบลงไปอย่างสิ้นเชิงขบวนรถตู้ลีมูซีนหรูหราของตระกูลวิริยะไพศาล ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าเรือนไทยโบราณ เรือนราชพฤกษ์ ซึ่งตอนนี้ได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นเรือนหอที่งดงามตระการตา“ถึงแล้วครับคุณผู้หญิงบ้านของเรา”หมอเรศน์ในชุดราชปะแตนสีงาช้างที่ยังคงดูสง่างามแม้จะผ่านศึกหนักมาทั้งวัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล เขาลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เจ้าสาวของเขาอย่างสุภาพบุรุษดาวฟ้าก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธออยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีกลีบบัวที่งดงามวิจิตรบรรจง แต่ความหนักอึ้งของเครื่องทองและสไบกรองดิ้นทองคำแท้ เริ่มทำให้ไหล่บอบบางของเธอห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย“ไหวไหมครับ ให้

บ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสงบเงียบ ณ เรือนหอเรือนไทยริมน้ำเจ้าพระยา สายลมอ่อนๆ พัดโชยเอากลิ่นหอมของดอกโมกเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่เปิดกว้าง ท้องฟ้าภายนอกเป็นสีเทาหม่นเล็กน้อยเพราะเมฆฝนที่กำลังตั้งเค้า แต่ทว่าพายุอารมณ์ภายในห้องนอนดูเหมือนจะรุนแรงกว่าพายุฝนข้างนอกหลายเท่าตัว“ฮึก ฮือออฮือ”เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังลอดออกมาจากกองผ้าห่มนวมผืนหนาบนเตียงกว้าง ดาวฟ้าในชุดคลุมท้องผ้าฝ้ายสีขาวตัวโคร่ง นั่งกอดเข่าเท่าที่พุงกลมๆ จะอำนวย ร้องไห้น้ำตานองหน้า จมูกแดงก่ำ ตาบวมเป่ง ราวกับเพิ่งสูญเสียของรักของหวงไป“ดาวเป็นอะไรครับ เจ็บท้องเหรอ? หรือลูกดิ้นแรง?”พ่อหมอเรศน์ที่กำลังนั่งขัดพระเครื่องอยู่มุมห้อง รีบวางของในมือแล้วพุ่งตัวเข้ามาหาภรรยาด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นึกว่าเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นกับแม่หรือลูกในท้อง“มะไม่ใช่ ไม่ได้เจ็บ” ดาวฟ้าส่ายหน้าทั้งน้ำตา มือเรียวชี้ไปที่จอทีวีปลายเตียงที่กำลังฉายโฆษณาประกันชีวิต“แล้วร้องไห้ทำไมครับคนดี?” เรศน์ถามเสียงอ่อน นั่งลงข้างๆ แล้วโอบไหล่เธอไว้“ก็ดูหมาตัวนั้นสิคะฮือออมันนั่งรอเจ้าของตากฝนน่าสงสาร เจ้าของมันตายไปแล้ว แต่มันไม่รู้ ทำไมโลกนี้โ

บรรยากาศยามเย็นที่เรือนไทยริมน้ำวันนี้ดูหม่นหมองผิดปกติ ไม่ใช่เพราะสภาพอากาศ แต่เป็นเพราะพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายในห้องนอนใหญ่ดาวฟ้าในวัยเฉียด 40 ปี ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ทรงสูงกรอบไม้ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอกำลังเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงชั้นในสำหรับคนท้องที่เอวต่ำเพื่อรองรับหน้าท้องขนาดมหึมาที่ยื่นล้ำออกมาข้างหน้าอย่างเห็นได้ชัดมือเรียวที่เคยลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ กำลังสั่นระริกขณะไล้ไปตามผิวหนังบริเวณหน้าท้องด้านล่างและสะโพกผาย“ไม่จริง”เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ดวงตากลมโตที่มีน้ำตาคลอเบ้าจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกอย่างไม่เชื่อสายตาบนผิวขาวจัดดุจหิมะที่เธอเฝ้าทะนุถนอมทาครีมกระปุกละหลายหมื่นมาตั้งแต่รู้ว่าท้อง เริ่มปรากฏเส้นริ้วสีแดงจางๆ และสีม่วงคล้ำเล็กๆ กระจายตัวอยู่รอบสะดือและลามไปถึงสะโพก มันคือรอยแตกลายที่เกิดจากการขยายตัวอย่างรวดเร็วของผิวหนังในช่วงไตรมาสสุดท้ายสำหรับคนอื่น มันอาจเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับดาวฟ้า ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหินและยึดติดกับความสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิต มันคือหายนะ“น่าเกลียด น่าเกลียดที่ส

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองครึ่งความเงียบสงัดปกคลุมเรือนหอเรือนไทยริมน้ำเจ้าพระยา มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่กรีดปีกบรรเลงเพลงธรรมชาติ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพ่อหมอเรศน์ ที่นอนหลับสนิทหลังจากเหนื่อยกับงานเตรียมของรับขวัญลูกมาทั้งวันแสงจันทร์วันแรมสาดส่องผ่านช่องลมไม้แกะสลักเข้ามาในห้องนอน สร้างบรรยากาศสลัวรางที่ดูสงบเงียบจนกระทั่ง“โอ๊ยยยยยย เจ็บ พี่เรศน์ ช่วยด้วย”เสียงกรีดร้องโหยหวนของดาวฟ้าดังลั่นห้องนอน ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตาเรศน์สะดุ้งเฮือก ดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความเร็วแสง หัวใจที่เต้นช้าๆ เมื่อครู่ กระตุกวูบและเต้นรัวแรงราวกกับกลองศึก สัญชาตญาณความเป็นพ่อและความเป็นผู้นำครอบครัวทำงานทันที“ดาวเป็นอะไรครับ เจ็บท้องเหรอ น้ำเดินเหรอ”เรศน์ละล่ำละลักถาม มือหนาควานหาแว่นตาที่ไม่ได้ใส่ด้วยความลนลาน ก่อนจะตั้งสติได้ว่าตัวเองสายตาปกติ เขาตะเกียกตะกายลงจากเตียง คว้ากุญแจรถตู้ Alphard และกระเป๋าเตรียมคลอดใบโตที่วางแสตนบายไว้หน้าประตูห้อง“ไป ไปโรงพยาบาล เดี๋ยวพี่อุ้ม อย่าเพิ่งเบ่งนะลูก พ่อขอร้อง”เขาวิ่งกลับมาที่เตียง เตรียมจะช้อนตัวเมียรักขึ้นอุ้มด้วยท่าเจ้าหญิง แต่ทว่าภาพ