Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เดินต่อไป” เซี่ยซีเฟิงกระซิบเสียงเบา ในยามที่เขากางร่มบังแดดให้หลี่เหยาหนิง หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยท่าทีลำบากใจ แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาบอกนางก็ทำตามอย่างว่าง่าย“พวกเขาไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเขาเสียงเบา เมื่อเหลือบมองกลุ่มคนที่เดินนำไปด้านหน้าเบื้องหลังยังมีคนของหอหลิงหลงหลายคนเดินตามนางกับเซี่ยซีเฟิงมาด้วย แม้มองเผินๆ จะดูเหมือนตามคุ้มกัน แต่หลี่เหยาหนิงกลับรู้สึกว่านั่นคือการ ‘คุมตัว’ มากกว่า ‘คุ้มกัน’“ไม่เคยได้ยินหรือว่าอย่าไว้ใจอสูรกับปีศาจ”ได้ยินดังนั้นหลี่เหยาหนิงพลันกลั้นยิ้ม “รวมท่านด้วยหรือไม่เจ้าคะ” นางเย้าพร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่ม เขาเองก็ชะงักก่อนอมยิ้ม ทั้งสองหัวเราะออกมาเสียงเบา ต่างคนต่างก็สบตากันด้วยรอยยิ้ม นั่นยิ่งทำให้หลิงเซียงเหยารู้สึกขมขื่น นางจงใจเดินช้าลง ก่อนหันมาชวนคนทั้งสองสนทนา“ดูเหมือนคุณชายเซี่ยกับแม่นางหลี่จะสนิทสนมกันมาก เมื่อวันก่อนคนของข้าบังเอิญเห็นแม่นางหลี่นำอาหารเที่ยงไปส่งท่านที่ร้านแลกเงินฟู่กุ้ย”“นั่นเพราะ...”หลี่เหยาหนิงยังไม่ทันได้ตอบ เซี่ยซีเฟิงพลันตัดบท “ข้ากับชางชอบอาหารที่นางทำ”“จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นก็แสดงว

ประโยคสุดท้ายจ้องเขม็งไปยังเซี่ยซีเฟิง “และการกลืนกินพลังของอสูรมีความแตกต่างจากเราชาวปีศาจ”หลี่เหยาหนิงขมวดคิ้วมองร่างสูงที่เครียดเกร็งด้วยความไม่พอใจ นางยื่นมือออกไปแตะแขนของชายหนุ่ม เขาก้มลงสบตานางแวบหนึ่ง จากนั้นก็ละสายตาไปจ้องหลิงเซียงเหยาแววตาน่ากลัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้หญิงสาวโล่งใจขึ้น“แม่นางหลี่อยู่ในร่างของมนุษย์ ส่วนคุณชายเซี่ยเป็นอสูรในร่างบุรุษ การเสพสมระหว่างอสูรและมนุษย์...”“หุบปาก!” เซี่ยซีเฟิงตวาดลั่นหลิงเซียงเหยาหัวเราะออกมาเสียงเบาหลี่เหยาหนิงตัวแข็งทื่อ จากนั้นก็ค่อยๆ รั้งมือที่แตะท่อนแขนของชายหนุ่มออกมาด้วยท่าทีขัดเขิน ใบหน้าของนางร้อนเห่อขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเห็นท่าทีของคนข้างกาย เซี่ยซีเฟิงพลันรู้สึกอึดอัด เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เมื่อหลิงเซียงเหยาเอ่ยถึงเขาจึงตระหนักขึ้นมาได้ แต่ถึงจะรู้แล้วอย่างไรเล่า เพราะแต่แรกเขาก็หาได้ต้องการพลังใดๆ จากหญิงสาวอยู่แล้ว“เจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลี่เหยาหนิง นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา เพียงพยักหน้าให้เห็นเท่านั้นหลิงเซียงเหยามองท่าทีของคนทั้งสองแล้วลอบยิ้ม “เช่นนั้นเรื่องเจรจาการค้

พลบค่ำก่อนที่อวิ๋นชางและเซี่ยซีเฟิงกำลังจะออกจากบ้านไปทำงาน หลี่เหยาหนิงก็ออกมายืนรออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับตะกร้าอาหาร รอบกายของหญิงสาวยังคงเต็มไปด้วยเหล่าภูตผีวิญญาณ ซึ่งยังคงมีท่าทีหวาดกลัวหวาดหวั่น เมื่อเซี่ยซีเฟิงปรากฏกายขึ้นชายหนุ่มกวาดสายตามองด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของหญิงสาว “มารออยู่นานแล้วหรือ”“ไม่นานเจ้าคะ มีสหายมาเยือนข้าจึงถือโอกาสออกมาสนทนากับพวกเขาด้วย” นางกวาดมองภูตและวิญญาณที่แอบอยู่เบื้องหลังด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่งามส่องประกายพออกพอใจ เพราะเท่าที่เห็นแล้วเซี่ยซีเฟิงหาได้ทำให้สหายตัวน้อยๆ ของนางหวาดกลัว เท่ากับครั้งแรกที่ได้พบกัน“วันนี้มีผัดสองอย่าง น้ำแกง แล้วก็ยังมีหมั่นโถวด้วยนะเจ้าคะ”“ลำบากเจ้าแล้ว”“ไม่เลยเจ้าคะ ข้ายินดี”“แม่นางหลี่” อวิ๋นชางเดินออกมาจากด้านใน เมื่อมองเห็นในมือของสหายมีตะกร้าเสบียงมื้อดึก ดวงตาของเขาก็ส่องประกายวิบวับ “ของกิน!”“กว่าจะเลิกงานก็เช้าตรู่ ของกินเล็กๆ น้อยๆ สำหรับพวกท่านที่ต้องทำงานอดหลับอดนอนเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มละมุน“เจ้ากลับเข้าข้างในเถิด ดึกแล้ว ข้ากับชางจะออกไปทำงานเช่นกัน”“เจ้าค่ะ”“พวกเจ้าก็อย่ารบกวนนาง แวะ

กว่าหลิงเยี่ยเหยาจะเงยหน้าขึ้นมอง แผ่นหลังของผู้เป็นพี่สาวก็หายลับไปในถ้ำแล้ว เมื่อตั้งใจจะหันหลังกลับเพราะลังเลที่จะเข้าไปในสถานที่อันไม่คุ้นเคย นางกลับชนเข้ากับแผงอกของคนที่เดินเข้ามาจนชิด“จะไปไหน”หลิงเยี่ยเหยาตัวสั่นเทา กลิ่นอายคุกคามที่แผ่ออกจากร่างสูง ทำให้นางหายใจไม่ออก เมื่อขยับตัวเพื่อถอยห่าง ท่อนแขนของชายหนุ่มกลับสอดเข้ามารั้งเอวอรชรไม่ให้นางทำได้อย่างใจ“กลัวข้าหรือ” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบดวงตาคู่คมจดจ้องสองแก้มนวลปลั่ง จมูกได้กลิ่นกายหอมกรุ่นจากเรือนร่างอ้อนแอ้น “กลิ่นอายทวยเทพ นี่สินะกลิ่นอายแห่งความดีงาม” ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มกลับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แก้มนวล สูดกลิ่นกายของนางโดยไม่ให้แตะต้องสัมผัสไปมากกว่านั้นหลิงเยี่ยเหยาน้ำตาคลอ นางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว อากาศที่สูดเข้าไปล้วนแล้วแต่สร้างความเจ็บปวดในทรวงอก กลิ่นอายแห่งอสูรที่มีแต่ความตาย สูบพลังของนางออกไปทำให้นางอ่อนแรงร่างเล็กอ่อนระทวยลงกระทั่งไม่อาจทรงตัว เซี่ยซีเฟิงขมวดคิ้วพร้อมกับรวบร่างของหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอด ดวงตาของเขาฉายแววสับสนงุนงงเล็กน้อย กระทั่งมองเห็นกระไอสีขาว ซึ่งยามนี้ถูกตัวเขาเองสูดเข้าไปอย่างไม่รู

ใบหน้าของเซี่ยซีเฟิงฉายแววครุ่นคิดไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมารั้งต้นแขนของหญิงสาว ช่วยพยุงนางให้ลุกขึ้นยืน “เดินไหวหรือไม่”“จะ...เจ้าค่ะ”“ไปกันเถิด”ท่าทีของเขาทำให้หญิงสาวชะงัก นางมองออกว่าเขากำลังมีเรื่องหนักใจ แต่ถึงอย่างนั้นนางเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ไหนเลยจะกล้าเอ่ยถามเมื่อเดินออกมาด้านนอกแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่งตกเป็นเป้าสายตาของหลิงเยี่ยเหยา นางเคยสงสัยมานานแล้วว่าบุตรชายคนเดียวของเทพมังกรดำ มีหน้าตาคล้ายมังกรเช่นคำร่ำลือหรือไม่ และเมื่อได้พบจริงๆ นางกลับตระหนักว่าทุกคำร่ำลือย่อมเกินจริงไปมากอวิ๋นชางเป็นบุรุษธรรมดาที่หน้าหล่อเหลา อีกทั้งท่าทีสุภาพนอบน้อมของเขา ทำให้เขาดูเหมือนมนุษย์ธรรมดา มากกว่าเป็นทายาทเทพมังกรดำเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่“ข้ามีเรื่องอยากขอร้องเจ้า” น้ำเสียงน่าฟังของชายหนุ่มหาได้ทำให้เซี่ยซีเฟิงมีท่าทีผ่อนคลาย“หากเกี่ยวกับเรื่องของบิดาเจ้า ข้าต้องขอปฏิเสธ”“เพราะเหตุใด”“เขาทรยศต่อสวรรค์และหกภพภูมิ”“ข้าไม่เชื่อ ท่านพ่อเพียงต้องการช่วยท่านแม่”“ชาง ท่านป้าไม่มีทางฟื้นคืนชีพ นางสละชีวิตตัวเองเพื่อหยุดยั้งไม่ให้ท่านลุงเดินทางผิด ท่านลุงเพียงหลอกใ