All Chapters of หลี่เหยาหนิง รอรักพันปี: Chapter 31 - Chapter 40

กระนั้นความเจ็บปวดที่ค่อยๆ จางหาย หลงเหลือเอาไว้เพียงความหลงใหล ทำให้หลายครั้งหญิงสาวเป็นฝ่ายร้องขอเขาด้วยตัวเอง นางขยับกายตามมือใหญ่ที่คอยเอาแต่จะบงการ แอ่นเรือนร่างขึ้นในยามที่เขาขยับไหวรุนแรงมือน้อยที่เอาแต่คอยผลักไสห้ามปราม จนแล้วจนเล่ากลับเป็นฝ่ายเหนี่ยวรั้งเขาไม่ให้ผละจาก ความอ่อนโยนที่มาพร้อมกับเสน่หาอันบ้าคลั่ง ความหอมหวานจากรสสัมผัส ความสุขสมที่กายแกร่งเพียรมอบให้ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งทั้งสองคนระเบิดพร่างออกมา พร้อมกับอาการหยัดเกร็งของเรือนกายแกร่ง“เหยาเอ๋อร์”เซี่ยซีเฟิงซบกายลงไปยังเรือนร่างนุ่มนิ่ม เขาปลดปล่อยทุกอย่างออกมา จนดูเหมือนกับว่าแม้แต่วิญญาณก็ได้มอบให้นางไปจนสิ้นหญิงสาวตัวสั่นเทาหอบโยนไม่แพ้กับชายหนุ่ม มือทั้งสองข้างที่โอบรัดแผ่นหลังชื้นเหงื่อ เลื่อนตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อนจุมพิตแทะเล็มของเซี่ยซีเฟิง ทำให้นางต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกันนั้นเอวสอบที่ขยับไหวอีกครั้ง ทำให้นางที่เพิ่งจะผ่านห้วงแห่งความรัญจวน ถึงกับส่งเสียงครวญครางอันน่าละอายออกมาทั้งที่ทุกอย่างเพิ่งจะผ่านพ้น แต่นางถึงกับถูกเขาปลุกปั่นจนต้องการอีกแล้ว...

“ใช่สินะย่อมไม่เหมือน” หลิงเซียงเหยาน้ำตาคลอ นางปล่อยมืออวิ๋นชางก่อนเดินออกไป ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วได้แต่เดินตามหญิงสาวออกไปอย่างจนใจหลิงเยี่ยเหยาที่ยังคงงุนงงหันไปมองอสูรแห่งพฤกษา “พวกเขา...สนิทสนมกันมานานมากเลยหรือ”“เจ้าค่ะ จ้าวอสูรเป็นสหายกับคุณชายอวิ๋นชางมาตั้งแต่ยังเด็ก กระทั่งคุณหนูเซียงเหยาติดตามผู้เฝ้าประตูภพภูมิเข้ามา นางช่างออดอ้อนเจรจา อีกทั้งที่นี่ยังไม่มีเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันมากนัก ทั้งสามคนจึงนับเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เยาว์วัย”หลิงเยี่ยเหยาถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ มองดูท่าทีของผู้เป็นพี่สาวที่มีต่อชายหนุ่มทั้งสองคน ลางสังหรณ์ของนางกลับทำให้รู้สึกอึดอัด นางไม่มั่นใจว่าพี่สาวรู้สึกต่อชายอวิ๋นชางหรือเซี่ยซีเฟิงมากกว่ากันความผูกพันนั้นใช่หลิงเซียงเหยาอาจมีให้คนทั้งสอง หากแต่อีกความรู้สึกเล่า...หลิงเซียงเหยานั่งเหม่อมองออกไปยังสวนดอกอัคคีบานสะพรั่ง เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาไม่อาจดึงความสนใจของนาง กระทั่งอวิ๋นชางเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้นลอยๆ“ข้าเคยคิดเสมอว่าฐานะของข้าในใจซีเฟิงต่างจากทุกคน วันนี้ข้าตาสว่างแล้ว” นางเอ่ยเสียงเบา “ทันทีที่มีคนอ

“อะไรหรือ”“เรื่องนี้อย่าให้คุณชายทราบเรื่องเป็นดีที่สุด”“ทำไมเล่า”“ท่านทั้งสามเป็นสหายกันมานาน คุณชายอวิ๋นเป็นคนใจอ่อน เขาต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน หากเขาเห็นใจแม่นางหลิงเยี่ยเหยาขึ้นมาคงไม่เป็นผลดี”“เจ้าพูดถูก” หลิงเซียงเหยาพยักหน้านางไม่แม้แต่จะระแคะระคายว่าอีกฝ่ายมีแผนร้าย ไม่สงสัย และมองไม่เห็นดวงตาวาววับของเสี่ยวอี้ซึ่งซุกซ่อนเอาไว้ ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มนางดีใจจนโง่งมยอมปิดหูปิดตา กระทั่งหาได้ใคร่ครวญว่าจะมีสักกี่คนจะวางแผนการ เพียงเพื่อให้ผู้อื่นได้ผลประโยชน์โดยที่ตัวเองหาได้หวังสิ่งตอบแทนข่าวการรับชายาของจ้าวอสูรแพร่ออกไปภายในวันเดียว และนั่นก็คือสาเหตุให้หลิงเยี่ยเหยาได้พบกับผู้เป็นบิดาอีกครั้ง แต่การที่เขาบอกชัดเจนเรื่องความสัมพันธ์ของจ้าวอสูรกับผู้เป็นพี่สาว ทำให้หญิงสาวรู้สึกสงสัยยิ่งนัก“นางเป็นครึ่งปีศาจ ไม่มีทางที่จ้าวอสูรจะรับนางเป็นชายา ที่สำคัญเขาหาได้รู้สึกเช่นนั้นกับพี่สาวเจ้า”“แต่พวกเขาเองก็ดูสนิทสนมกันยิ่งนักนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามบิดา“เหยาเอ๋อร์ เจ้าเป็นเทพธิดาที่มีสายเลือดอสูร เจ้าเหมาะสมที่ยืนเคียงข้างจ้าวอสูรมากกว่าพี่สาวเจ้า”“แต่...”“พ่อเองก็เป็นอ

“เจ้าค่ะ สวนด้านนี้ดอกอัคคีงดงามมาก”“นั่นสินะ” ชายหนุ่มก้มลงมองดอกอัคคีในอ้อมกอดของหญิงสาว “ยังมีอีกที่เจ้าน่าจะยังไม่เคยไป ที่นั่นดอกอัคคีงดงามกว่าที่นี่มาก”“จริงหรือเจ้าคะ”“อยากไปหรือไม่”“เจ้าค่ะ”มองดูแววตาเศร้าโศกของชายหนุ่ม หลิงเยี่ยเหยาพลันรู้สึกสงสาร นางรู้ว่าอวิ๋นชางมอบใจให้ผู้เป็นพี่สาว ทั้งยังรู้ว่าพี่สาวของนางเองก็สับสนความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มทั้งสอง กระนั้นนางยังคงมั่นใจว่าสักวันพี่สาวของนางจะตระหนักว่าอวิ๋นชางคือผู้ที่คู่ควรภาพชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังยืนชมดอกอัคคีในสวน ทำให้เซี่ยซีเฟิงชะงัก ดวงตาของเขามองไปยังรอยยิ้มสดใสของสตรีที่เขาเพิ่งจะรับเป็นชายา ก่อนจะมองไปยังใบหน้าของสหายซึ่งประดับไปด้วยรอยยิ้ม“เหตุใดพวกเขาจึงมาอยู่ที่นี่”ดูเหมือนหลิงเซียงเหยาเองก็คาดไม่ถึง นางมองรอยยิ้มของอวิ๋นชาง ริมฝีปากของนางพลันเม้มลง ใบหน้าฉายชัดถึงความไม่พอใจยามปกติอวิ๋นชางมักจะเป็นคนเฉยชา เขาพูดไม่เก่งทั้งยังไม่ชอบสนทนากับผู้ใดนานๆ เว้นกับนางเองที่รู้จักและสนิทสนมกับมาตั้งแต่เด็ก มาบัดนี้ทั้งที่เพิ่งได้พบกับผู้เป็นน้องสาว ชายหนุ่มกลับมอบความสนิทสนมให้ถึงเพียงนี้ร่างสูงของเซี่ยซ

“ซีเฟิง เรียกข้าว่าซีเฟิง” เขากระซิบเจ้าเล่ห์“ซี...เฟิง ได้โปรด” นางเว้าวอนเสียงหวานความอดทนของเซี่ยซีเฟิงพังทลายลง เขาขยับเข้าหานางทั้งที่หญิงสาวยังไม่อาจจัดการกับเสื้อตัวนอกของตน ทันทีที่มือน้อยทึ้งสายคาดเอวเขาออกไปได้ เขาไม่รอช้ารั้งกางเกงลงต่ำร่างสูงใหญ่กระหวัดร่างอรชรเข้าหาตัว บังคับให้นางเกี่ยวท่อนขาเข้ากับเอวสอบ จุมพิตเรียวปากบวมเป่งที่ยังคงวอนขอ จากนั้นจึงโจนจ้วง ปลดเปลื้องความทรมานทั้งของนางและของตนด้วยความฮึกเหิม“อา...เหยาเอ๋อร์/ซีเฟิง”ทั้งสองครวญครางออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เพราะชายหนุ่มจงใจขยับโจนจ้วงเข้าไปในคราเดียว ก่อนชะงักค้างเอาไว้เช่นนั้นเพื่อรอ...หลิงเยี่ยเหยาที่ร้อนรุ่มเริ่มเป็นฝ่ายขยับวอนขอ ดังนั้นชายหนุ่มจึงมอบในสิ่งที่นางต้องการให้อย่างเต็มใจไม่นานเสียงหวีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่าของหลิงเยี่ยเหยาก็ดังขึ้น ประสานจังหวะโยกคลึงของชายหนุ่ม ทุกจังหวะยิ่งมาเขาก็ยิ่งรุกเร้านางหน่วงมากขึ้นๆหญิงสาวเกี่ยวรัดเขาด้วยท่อนขาเล็กเรียว เปิดรับเขาด้วยความเต็มใจ ยอมรับทุกจังหวะการรุกราน โอนอ่อนทุกความร้อนแรง ตอบสนองในทุกสัมผัสเสียงผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ รับกับการขยับโจ