All Chapters of หลี่เหยาหนิง รอรักพันปี: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงทะเลาะกันดังลั่นทำให้หลิงเยี่ยเหยาชะงัก นางเดินอ้อมเรือนจ้าวอสูรไปยังลานกว้างด้านข้าง กระทั่งมองเห็นแผ่นหลังของเซี่ยซีเฟิงที่ยืนเผชิญหน้าอยู่กับหลิงเซียงเหยา“เหตุใดท่านทำกับข้าเช่นนี้!”“ข้าไม่เคยแสดงออกสักครั้งว่าจะรับเจ้ามาเป็นชายา ข้าแยกแยะชัดเจนเสมอว่าเจ้าคือสหาย เว้นระยะห่างอย่างที่สมควรจะเป็น”“แต่ในยามที่มีใครเอ่ยถาม ท่านกลับไม่ปฏิเสธ”“เพราะข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบหากตัวเองเสียหน้ากับผู้อื่น เซียงเซียงเจ้ามองไม่ออกหรือโง่งมเกินไปกันแน่ เจ้ามั่นใจหรือว่าคิดกับข้าเช่นนั้น”“ข้ารู้ว่าข้าต้องการสิ่งใด”“เรื่องนี้ข้าไม่เถียง เพราะแท้จริงแล้วเจ้าดึงดันเพื่อตำแหน่งชายาจ้าวอสูร ไม่ใช่เพราะตัวเจ้ารักข้าในแบบที่เจ้าคิด”“ซีเฟิง!” หลิงเซียงเหยาตะลึงไปชั่วขณะ“เจ้าลองใคร่ครวญความรู้สึกของตัวเองดีๆ สักวันเจ้าจะพบว่าแท้ที่จริงเจ้าต้องการผู้ใด”“ข้าขอถามเป็นคำถามสุดท้าย ตอนนั้นที่ข้าเคยถามเจ้า...ว่าหากวันข้างหน้าเจ้าไม่พบผู้ใด เจ้าจะรับข้าเป็นชายา ตอนนั้นเจ้าพูดจริงหรือพูดเล่น”“ข้าพูดจริง”“แสดงว่าที่เจ้าเปลี่ยนไปเพราะเหยาเอ๋อร์ใช่หรือไม่ เพราะเจ้าพบนางจึงเปลี่ยนใจ”เซี่ยซีเฟิงขมวดคิ้วเพรา

มองดูร่างที่นอนนิ่งไม่ขยับ หัวใจของเซี่ยซีเฟิงพลันหดเกร็ง ร่างสูงปราดเข้าหาหญิงสาว ก่อนใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้างดงามที่หลับพริ้ม เขามองไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ หลิงเยี่ยเหยาในยามนี้ราวกับนางเพียงนอนหลับไปเท่านั้น“เกิดอะไรขึ้น ข้าได้ยินว่าเหยาเอ๋อร์หมดสติไป” หลิงเซียงเหยาเดินเข้ามาในถ้ำ นางมองอวิ๋นชางจากนั้นก็ลอบสบตากับเสี่ยวอี้ เพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างราบรื่นดีในตอนนั้นเองที่หลิงเยี่ยเหยาลืมตาขึ้น เซี่ยซีเฟิงดีใจจนหาได้สังเกตดวงตาว่างเปล่าของหญิงสาวไม่ เขาโอบกอดนางอย่างทะนุถนอม ปากก็พร่ำพูดปลอบประโลมตัวนางและเขาไปพร้อมๆ กันทว่าตอนนั้นเองหน้าอกด้านซ้ายของเขาพลันเจ็บแปลบ กระทั่งความเจ็บปวดค่อยๆ ลามออกมาเมื่อปลายมีดกดลึกเข้าไปยังหน้าอก เลือดสีแดงเข้มหลังรินออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ผละออกจากหญิงสาวก้มลงมองมือเล็กที่ถือด้ามมีดสั้น คิ้วเข้มพลันมุ่นลง ดวงตาฉายแววไม่เข้าใจ ทำให้ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด ดวงตาว่างเปล่าของหลิงเยี่ยเหยา ทำให้เซี่ยซีเฟิงรับรู้ว่าบางอย่างไม่ถูกต้องมือใหญ่ยื่นออกไปบีบลำคอของหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาวาววับฉายแววโกรธกรุ่นน่าหวาดหวั่น หาได้เรียกสติของหญิงสาวตรงหน้ากล

“ซีเฟิงท่านบอกให้ข้ารอ ข้าก็รอ ตอนนี้ได้พบท่านแล้ว ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านต้องเดียวดายอีก”หลิงเซียงเหยากระอักเลือดออกมาขุมหนึ่ง เงาร่างสีดำเลือนรางหล่นวูบลงบนพื้นหน้าเตียง ทันทีที่ลมหอบใหญ่พัดผ่านเข้ามายังหอหลิงหลงหญิงสาวหอบหายใจรวยริน ในยามที่หลับตาลงเพื่อระงับความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วสรรพางค์กาย“ท่านพ่อ” นางอ้าปากพร่ำเพ้อในยามที่ความเจ็บปวดแทบร่างแหลกสลายกำลังแพร่ลามทุกส่วนที่นางอยู่มาได้นานถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังสามารถออกมาจากแดนอสูร ทั้งที่แดนอสูรถูกปิดผนึก นั่นก็เพราะนางอ้อนวอนขอให้บิดาส่งนางออกมานางรู้ว่าเซี่ยซีเฟิงใช้พลังทั้งหมดส่งอวิ๋นชางและหลิงเยี่ยเหยามายังโลกมนุษย์ ทิ้งนางเอาไว้ยังแดนอสูรเพียงลำพัง แต่นางไหนเลยจะรู้ว่าการส่งนางมาเช่นนี้ ต้องแลกกับชีวิตของบิดาหลังจากเกิดเรื่องในวันนั้นแดนอสูรทุกอย่างก็เหมือนกับถูกสาป ทุกอย่างหยุดนิ่งไม่ไหวติง ทุกชีวิตไร้การเคลื่อนไหว ราวกับพวกเขาล้วนกลายเป็นหินที่ไร้ชีวิต ทั่วทั้งแดนอสูรอันกว้างใหญ่มีเพียงนาง บิดา และเสี่ยวอี้ที่ยังคงอยู่พวกเขาไร้ที่ไป ไร้อาหารน้ำดื่ม ไร้ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ในยามที่ทั้งสามกำลังสิ้นหวังและรอคอยความตาย

เซี่ยซีเฟิงมีท่าทีลำบากใจ ชายหนุ่มกระซิบกระซาบกับอวิ๋นชางเสียงเบา ในยามที่หญิงสาวเดินกลับไปชงชามาให้ทั้งสอง“เรื่องนี้ออกจะดูไม่เหมาะสมนัก จะอย่างไรนางก็ยังไม่ออกเรือน ในบ้านไม่มีใคร หากข้ารั้งอยู่อาจเกิดคำครหาได้”“นั่นสิ”เพราะอวิ๋นชางเห็็็็นด้วยง่ายๆ เซี่ยซีเฟิงจึงเลิกคิ้วมองผู้เป็นสหายด้วยดวงตาประหลาดใจ แต่ประโยคถัดมาของอีกฝ่าย ทำเอาเขาต้องถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจ เขารู้อยู่แล้วว่าสหายกำลังมีแผนอยู่ในใจ“เช่นนั้นเจ้าก็แต่งนางเสียเลย จากนี้ไปไม่ว่าเราจะไปที่ใดก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแล้ว”“เจ้าพูดง่ายดายยิ่ง”“แล้วยากเย็นตรงไหนกัน ขอเพียงเจ้าไม่รังเกียจนาง แต่งนางเป็นฮูหยินทุกอย่างก็จบ” เอ่ยพร้อมกับแบมือออกมาข้างหน้าทั้งสองข้าง “หรือว่ารังเกียจนางเล่า”เซี่ยซีเฟิงชะงัก เขาหรือจะรู้สึกรังเกียจนาง ตรงกันข้ามนับตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ตัวเขาก็เหมือนถูกดึงดูดเข้าหานางอย่างไร้เหตุผล รู้สึกห่วงใยเป็นกังวล ไหนจะความรู้สึกคุ้นเคยที่ทำให้เขาโหยหานางนั่นอีก“เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าอาจเป็นนางที่รังเกียจข้า กลิ่นอายของข้าเต็มไปด้วยความตายเจ้าก็รู้ ตัวนางที่มีกลิ่นอายแห่งความดีงามจนเหล่าภูตอย่างอยู

“เช่นนั้นข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” อวิ๋นชางอาสาอย่างอารมณ์ดี มองดูสองคนตรงหน้าที่สบตากันด้วยรอยยิ้มเขาแทบจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ เพราะจากนี้ไปเขาไม่ต้องลำบากเรื่องอาหารการกินแล้ว เนื่องจากพี่สะใภ้ของเขาทำกับข้าวอร่อยยิ่ง!!เทศกาลชมบุปผาเป็นงานรื่นเริงซึ่งจัดขึ้นเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ ในช่วงกลางคืนจะมีขบวนแห่จากหอสุราและโรงเตี้ยมต่างๆ ซึ่งจัดมาประชันกัน สองข้างทางจะมีร้านรวงมากมายวางของขาย ถนนหลักของเมืองจะถูกปิดและมีการละเล่นมากมายให้ผู้คนได้เดินดูหลี่เหยาหนิงกวาดสายตามองทุกอย่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้มีโอกาสเดินเล่นยามค่ำคืนโดยไม่ต้องกังวลสิ่งใด ทั้งนี้ก็เพราะข้างกายของนางมีชายหนุ่มสองคนคอยคุ้มครอง“พวกท่านเองก็มาเที่ยวชมเทศกาลหรือ”น้ำเสียงของหลิงเซียงเหยาทำให้หลี่เหยาหนิงชะงัก นางหมุนตัวกลับไปยังผู้มาใหม่ เช่นกันกับเซี่ยซีเฟิงและอวิ๋นชางที่หันไปทักทายตามมารยาท“แม่นางหลิง ท่านเองก็มาเดินเที่ยวหรือ” อวิ๋นชางยิ้มพร้อมกับเอ่ยทักทายอย่างสุภาพหลี่เหยาหนิงสังเกตเห็นความห่างเหินนั้น ก่อนเหลือบไปมองผู้เป็นพี่สาว แต่ทันทีที่เห็นดวงตาเศร้าสร้อยของอีกฝ่าย นางกล