《Status Unknown | รักนี้ (ไม่) มีสถานะ》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

...ช่วงเย็น ไคล์โยนแฟ้มเอกสารปึกสุดท้ายลงบนโต๊ะ เขาปวดกระบอกตาไปหมด เพราะต้องดูเอกสารกองใหญ่ แถมยังมีเรื่องตัวเลขเข้ามาอีก ไคล์เอนหลังหลับตาพิงเก้าอี้พักหนึ่ง จากนั้นก็ลืมตาและเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาทักหาคนตัวเล็ก แชตควีนน์ : ไคล์ : วันนี้มาที่ห้องฉัน ควีนน์ : ไม่ได้ค่ะ วันนี้ควีนน์ย้ายเข้าห้องใหม่ ต้องไปเช็กเฟอร์นิเจอร์ ไคล์ : เดี๋ยวไปหา ควีนน์ : ค่ะ ไคล์ยิ้มกว้างออกมา จากนั้นก็กำลังจะเก็บโทรศัพท์ไปวางที่เดิม แต่เสียงแจ้งเตือนของแชตคนเดิมเด้งกลับมา ทำให้ไคล์รีบเข้าไปเปิดอ่าน ควีนน์ : ฝากซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตหน่อยสิคะ ไคล์ : พิมพ์มาอยากได้อะไร เดี๋ยวให้คนซื้อให้ หลังจากนั้นร่างเล็กก็พิมพ์ของที่ต้องการมาให้เขายาวเหยียด ไคล์เปิดอ่านและเห็นว่ามันมีแต่ของสำหรับทำอาหาร ไคล์ส่งรายละเอียดทั้งหมดที่คนตัวเล็กส่งมา ให้ลูกน้องคนสนิททันที แชตกล้า : ไคล์ : -ส่งรูปภาพ- ไคล์ : ซื้อของพวกนี้มาให้กู และส่งไปที่คอนโด xxx กล้า : คุณไคล์จะทำอาหารหรอครับ? ห้องไฟไหม้ได้เลยนะครับนั่น ไคล์ : เปล่า คนอื่นฝากกูซื้อ กล้า : ใครกันนะครับ ที่สั่งคุณไคล์ได้ น่าแปลกใจจังเลย... ไคล์ : มึงมา ‘จังเ

…หนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่ทางควีนน์ มีนาและเพื่อนอีกสองคน ที่ได้รับเลือกให้ไปดูงานที่สำนักข่าวต้องมาเตรียมวางแผนกันว่า ต้องทำอะไรบ้าง เพราะอีกสองวันพวกเธอต้องเข้าไปดูงานที่นั้นแล้ว“สวัสดีเราคิมนะ และนี่ก็นัท” เพื่อนชายคนหนึ่งที่ได้รับเลือกให้ไปกับสองสาวพูดขึ้นแนะนำตัวเอง“มีนากับควีนน์ใช่ไหม?” คิมพูดขึ้นอีกครั้ง“หื้ม รู้จักพวกเราด้วยหรอ” มีนาตอบกลับไป“ใคร ๆ ก็รู้จักพวกเธอสองคน ดังจะตาย”มีนาและควีนน์ยิ้มตอบกลับไป ไม่นานรุ่นพี่ก็เอาเอกสารมาให้ เพราะพวกเธอต้องทำการจดบันทึกสิ่งที่ได้เรียนรู้มาและต้องได้รับการเซ็นจากฝั่งนั้นด้วยทั้งสี่คนนั่งดูเอกสารทีละแผ่น ควีนน์มองและก็ดูว่ามันไม่มีรายละเอียดอะไรมาก ไม่นานการประชุมก็จบลงไป“คิมได้ข่าวมานะ ว่าเจ้าของที่นี้ อายุเยอะกว่าเราแค่ไม่กี่ปี แถมยังเก่งมากอีกด้วย”“หรอ? คิมเคยเห็นเขาไหม เราอยากฝึกงานที่นี้มากเลย เลยอยากเตรียมตัวไว้เผื่อเจอเขาจะได้จีบ ๆ ดู” มีนากำลังเดินคุยกับคิมอยู่ ควีนน์และนัทที่เดินตามหลังเพื่อน ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน เพราะปกติควีนน์ก็คุยกับคนแปลกหน้าไม่เก่งอยู่แล้ว“ควีนน์อยากฝึกงานที่นี้ด้วยหรือเปล่าหรอ?” นัทเ

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีควีนน์ลงจากรถของไคล์และพุ่งตรงเข้าไปดูในร้านตัวเอง ตอนนี้ไฟเริ่มเบาลงแล้ว แต่ร้านของเธอได้รับความเสียหายเยอะมาก ๆ คนที่อยู่ด้านนอกต่างกำลังวุ่นวาย รถดับเพลิงหลายคันมาจอดด้านหน้า พนักงานในร้านรวมถึงลูกค้าอยู่กันเต็มหน้าร้านไปหมด“คุณควีนน์ คุณควีนน์คะ” เสียงของพนักงานคนหนึ่งเรียกร่างเล็กที่ยืนอยู่“มีใครเป็นอะไรไหม?” ร่างเล็กถามขึ้นด้วยความตื่นตกใจ“ดาวค่ะ ดาวมันอยู่ข้างใน ไม่รู้ตอนนี้มันเป็นยังไงบ้าง”“ห๊ะ! มีใครเข้าไปช่วยหรือยัง?”“ไม่ทราบค่ะ ทุกคนวุ่นวายกันมาก”ควีนน์มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้แปลนของร้านดีว่าทางออก ทางเข้ามันอยู่ตรงไหน และตอนนี้ไฟก็ไม่ได้แรงมาก และจุดที่ลูกน้องเธอบอกมันมีทางอ้อมไปข้างหลังควีนน์ไม่รอช้า เธอรีบวิ่งเข้าไปอีกทางหนึ่ง ไคล์ที่เพิ่งแหวกคนเข้ามาได้ เขาเห็นหลังของร่างเล็กไกล ๆ ว่าเธอวิ่งเข้าไปในร้าน“เจ้านายเธอไปไหน?”“เอ่อคือ”“แม่งเอ่ย!!”ร่างสูงของไคล์รีบวิ่งเข้าไปทางที่เขาเห็นร่างเล็กวิ่งเข้าไป ไคล์กำลังเป็นห่วงและโมโหเธอในเวลาเดียวกันที่ทำเรื่องแบบนี้ ทั้งที่มันอันตรายแต่ก็ยังเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง“ควีนน์! อยู่ไ

# โรงพยาบาลร่างสูงของไคล์และเซน รวมถึงลูกน้องมือขวาอย่างกล้าก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย“ทำไมน้องขิมเป็นแบบนี้ไปได้วะ กูไม่เข้าใจ?” เซนที่งุนงงว่าขิมเป็นแบบนี้ได้ยังไง เพราะปกติเวลาเจอ ขิมดูไม่ใช่คนที่มีแววว่าจะสามารถทำร้ายตัวเองได้แบบนี้เลย“คุณขิม มีภาวะจิตใจไม่คงที่ หลังจากที่เสียแม่ไปครับ” กล้าพูดขึ้นมา“น่าสงสารนะ ดูภายนอกกูดูไม่ออกเลย มึงจะเอายังไงต่อวะไอ้ไคล์?”ไคล์ที่กำลังนั่งมองโทรศัพท์ตัวเอง เขาไม่ได้ยินที่สองคนพูด เพราะตอนนี้เขากำลังคิดถึงร่างเล็ก เขาติดต่อเธอไม่ได้ ทักไปบอกอาการของขิมควีนน์ก็ไม่อ่าน โทรไปก็ไม่รับ ไคล์รู้ว่าตอนนี้ควีนน์น่าจะกำลังโกรธเขามาก“ไอ้ไคล์ มึงได้ยินที่กูพูดไหม?”“อืม”“กูถามว่ามึงจะเอายังไงต่อ เรื่องน้องขิม”“ก็ให้หมอรักษาไปสิ กูไม่ใช่หมอ จะทำอะไรได้” ไคล์มองโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้ง และเปิดช่องแชตคนเดิมค้างเอาไว้ เผื่อว่าเธอจะตอบกลับมา“มึงดูไม่ห่วงขิมเลยเนอะ ทำหน้าเหมือนถูกเมียทิ้ง ใจลอยไปถึงใครละ”“ควีนน์”“ห๊ะ? ใครนะ”“ควีนน์ไม่ตอบแชตกู โทรไปก็ไม่รับ”“ควีนน์?” เซนนั่งขมวดคิ้วและนึกว่าใช่ควีนน์เดียวที่เขารู้จักหรือเปล่า “ควีนน์ไหนของมึง?”“มีควีนน์เดียว

# เชียงใหม่ทางด้านของมาร์คที่เป็นเจ้าภาพ เขาจัดแจงเรื่องรถที่มารับส่งและที่พักทั้งหมด เพื่อนของเธอสามคนนั่งมาคันเดียวกับที่ควีนน์นั่งอยู่ โดยรถที่ควีนน์นั่งเป็นรถ Alphard อย่างดี แถมมาร์คยังนั่งมาด้วยควีนน์เลือกที่จะมานั่งที่เบาะหลังกับมีนา เธอให้คิมเป็นคนนั่งข้าง ๆ มาร์คแทนไม่นานรถก็ขับมาจอดที่รีสอร์ตแห่งหนึ่ง“เดี๋ยวน้อง ๆ เข้าไปตามห้องพักตัวเองได้เลยนะครับ อีกหนึ่งชั่วโมงเราค่อยมาเจอกันที่ล็อบบี้” พี่ที่ทำงานในสำนักข่าวคนหนึ่งพูดขึ้นกับทางกลุ่มของควีนน์ที่ยืนอยู่“อันนี้ห้องของน้อง ๆ แต่ละคนนะ” มาร์คเดินมาแยกคีย์การ์ดให้แต่ละคน“อ่าว นอนแยกกันหรอคะ มีนานึกว่าจะได้นอนกับยัยควีนน์ซะอีก” มีนาพูดขึ้น เพราะมาร์คส่งคีย์การ์ดมาให้ ซึ่งมันเป็นห้องแยกกันทั้งหมด“ครับ ตอนพี่จองพี่ก็ลืมว่ามันจองเตียงคู่ได้ เลยจองไปสี่ห้องเลย เพิ่งนึกออกตอนพนักงานยื่นกุญแจมาให้เมื่อกี้เลย” มาร์คยิ้มแห้ง ๆ ออกมาหลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกลับไปห้องของตัวเองควีนน์ได้ห้องพักมุมสุดทางเดิน และอีกฝั่งหนึ่งไม่ติดกับใคร เมื่อเข้ามาถึง ร่างเล็กกระโดดขึ้นไปทิ้งตัวบนเตียง เพราะเหนื่อยจากการเดินทาง และวันนี้อากาศค่อนข้