Status Unknown | รักนี้ (ไม่) มีสถานะ

ครืน ครืน ครืน~ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ภายในรถหรูของ ควีนน์ คนตัวเล็กหลังพวงมาลัย ตอนนี้เธอเหงื่อท่วมไปทั้งตัวและทั่วใบหน้าสวย ควีนน์ยกมือขึ้นมาเช็ดหน้าตัวเองอีกครั้ง ดวงตากลมมองไปด้านหน้า ที่ปัดน้ำฝนกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง

เม็ดฝนที่หยดลงกระทบกับกระจกรถ ทำให้เธอแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า ควีนน์เลื่อนมือไปปรับแอร์ให้เย็นมากขึ้นกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างกายเป็นอะไร แต่รู้แค่ว่าตัวเองมือไม้สั่นและสติไม่เต็มร้อย

มือเรียวเอื้อมไปควานหาหยิบโทรศัพท์ตัวเองในกระเป๋า จากนั้นก็กดโทรหาเพื่อนสนิท

( ควีนน์ แกอยู่ไหน? ฉันโทรหาแกหลายสายมาก )

“มีนา ฉัน... ฉันหายใจไม่ออก” เสียงแผ่วเบาของควีนน์พูดขึ้นกับเพื่อน

( แกขับรถอยู่หรือเปล่า จอดก่อน แล้วส่งโลเคชั่นมา ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้!”

สายของเพื่อนถูกตัดไป ควีนน์กำลังมองข้างทางเพื่อหาที่จอดรถ เธอควบคุมจังหวะน้ำหนักเท้าของตัวเองไม่ได้ ทำให้รถแล่นมาด้วยความเร็วที่ยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย ควีนน์สะบัดหน้าแรง ๆ อีกครั้งให้ตัวเองมีสติ

แต่ทว่า!

โครม!! ปึก!! รถของควีนน์ชนเข้ากับบางอย่างกลางถนน รถของเธอลื่นไถลและหมุนเป็นวงกลม จากนั้นรถก็พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่เต็มแรง กระจกทุกบานในรถแตกละเอียด ถุงลมนิรภัยทำงานและดีดอัดกระแทกที่ใบหน้าของคนหลังพวงมาลัย ควีนน์แน่นิ่งไปพักหนึ่ง

จากนั้นเธอก็ได้สติ ควีนน์ลืมตาตื่นขึ้นมา หยดน้ำสีแดงหนืดไหลทั่วใบหน้าสวย มือเล็กควานหาด้านข้างเพื่อจะเปิดประตูออกไป

เมื่อเปิดประตูออกมาได้ ทั้งร่างของเธอเปียกชื้นไปด้วยเม็ดฝนที่ยังตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ควีนน์แทบประคองตัวเองไม่ไหว เธอคลานออกมาจากตัวรถ ไปตามถนนตรงหน้า เพราะกลัวว่ารถจะระเบิด ดวงตาพร่าเบลอมองตรงไปด้านหน้าอีกครั้ง

แต่แล้ว. ..ทั้งร่างก็นิ่งค้าง ตัวควีนน์สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งนอนจมกองเลือด สภาพของเธอแทบดูไม่ได้ ร่างกายบิดเบี้ยวไม่เป็นรูป ควีนน์อยู่ในอาการช็อก ไม่มีเสียงพูดอะไรหลุดออกมา ตอนนี้มีแค่เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นอยู่อย่างนั้น ควีนน์เอามือปิดหูตัวเองและร้องไห้ออกมา เธอกำลังกลัวที่สุดในชีวิต กับความจริงที่เจอ

...ว่าตอนนี้เธอได้ฆ่าคนตายไปแล้วจริง ๆ