《Status Unknown | รักนี้ (ไม่) มีสถานะ》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

แควก~ เสียงของเสื้อที่ร่างเล็กใส่อยู่ขาดติดมือของร่างสูงไป ไคล์พุ่งตัวเข้ามาจัดการมันในจังหวะที่ควีนน์ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาใช้เวลาไม่หนึ่งนาทีก็จัดการเสื้อผ้าของเธออกไป ตอนนี้ร่างเล็กเหลือเสื้อในและกางเกงในตัวจิ๋วเท่านั้น“หยุด! เลิกบ้าสักที ไม่ให้ทำ”ไคล์ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขาเหมือนคนหูดับไปแล้ว ยิ่งคำพูดและท่าทางที่คนตัวเล็กแสดงออกมาวันนี้ มันไหลเข้ามาทำให้เขาหงุดหงิด ยิ่งไม่รู้ว่ากว่าจะมาถึงที่นี้ ร่างเล็กกับเพื่อนเก่าเขา พูดคุยทำความรู้จักกันไปถึงขั้นไหน ถึงเรียกหามันให้ช่วยตอนอยู่กับเขา“พี่ไคล์ พี่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ อื้อ~”ควีนน์พยายามตะโกนสุดเสียง เธอต้องการให้ใครก็มาช่วยตอนนี้ แต่ไคล์ดึงเธอเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากอีกครั้ง ร่างเล็กถูกดันให้นอนราบไปกับเตียง ในขณะที่เขายังไม่ยอมถอนจูบอันบ้าคลั่งของตัวเองออกมามือหนาเลื่อนไปปลดตะข้อเสื้อในอย่างชำนาญ จากนั้นก็กระชากมันและโยนทิ้งไป ไคล์บีบเคล้นหน้าอกอวบแรง ๆ และใช้นิ้วเขี่ยรัว ๆ ที่ยอดอกจนมันแข็งเป็นไตขึ้นมา ควีนน์ใช้ทั้งขาและมือตัวเองพยายามผลักเขาให้ออกไป“อื้อ~ ชะ ช่วยด้วย”เสียงของร่างเล็กที่พอมีช่องว่างให้หายใ

หลังจากจบกิจกรรมอันเร่าร้อนและยาวนาน รอบสุดท้ายมันไปจบที่ห้องน้ำ ไคล์อาบน้ำให้คนตัวเล็ก เธอจะได้นอนสบายขึ้น เขาที่เพิ่งจัดการตัวเองเสร็จ และเดินไปเอาเสื้อผ้าและกระเป๋าตัวเองย้ายมาที่ห้องนี้ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง ดวงตาคมมองคนที่นอนหมดแรงและหลับสนิทไปแล้ว ไคล์ให้เซนจัดการอธิบายให้ทุกคนเข้าใจว่าเขากับร่างเล็กเป็นอะไรกัน และพรุ่งนี้เขาขอแยกตัวเธอมาอยู่กับตัวเอง เพราะไม่รู้ตื่นขึ้นมาแล้วคนตัวเล็กจะลุกไหวหรือเปล่า เขายอมรับว่าทำครั้งนี้มันรุนแรงกับเธอมากเกินไปแต่ความหึง หวง และอยากแสดงความเป็นเจ้าของเธอคนเดียวมันตีขึ้นมากลางอก ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาภายใตผ้าห่มผืนเดียวกัน ไคล์มองสำรวจร่างกายเปลือยเปล่าของร่างเล็กที่มันมีแต่รอยของเขาที่ฝากเอาไว้ พรุ่งนี้เธอต้องโกรธเขามากแน่ ๆ เพราะควีนน์รักร่างกายตัวเองยิ่งกว่าอะไรไคล์สอดแขนเข้าไปให้ควีนน์หนุนนอน และดึงตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดตัวเอง ควีนน์ที่เพลียมาก ๆ และไม่อยากลืมตาขึ้นมาแล้ว เธอส่งเสียงอู้อี้ในลำคอประท้วงออกมา จากนั้นก็หมดแรงและเอาหน้าไปซุกที่อกแกร่งร่างสูงลูบที่แก้มเนียนเบา ๆ จากนั้นก็จูบที่หน้าผากเธอย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ“ขอโทษที่ทำ

...วันต่อมาควีนน์รู้สึกตัวตั้งแต่เมื่อกลางดึกของเมื่อคืนแล้ว เธอตื่นมาก็เห็นมีนาเป็นคนนอนเฝ้าอยู่ เธอไม่ได้ถามถึงไคล์หรือพูดชื่อเขาขึ้นมาเลย มีนาเองก็รู้ว่าเพื่อนคงไม่อยากพูดถึงเขา เลยเงียบไปด้วยเหมือนกัน“แกจะกลับวันนี้เลยจริงหรอควีนน์ พักต่ออีกคืนไหม?” มีนาถามขึ้นเพราะควีนน์จะจองตั๋วเครื่องบินกลับวันนี้เลย“ฉันอยากกลับไปพักที่ห้อง ฉันโอเคแล้ว”มีนาพยักหน้าให้เพื่อน จากนั้นก็ช่วยเตรียมชุดใส่กลับ ควีนน์เดินหายเข้าไปในห้องน้ำพักหนึ่งเพื่อจัดการตัวเองร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินผ่านคนตัวสูงที่เข้ามาในห้องสักพักแล้ว โดยไม่ได้มองหรือพูดอะไรออกไปเลย ไคล์ยืนเบี่ยงตัวหลบให้และมองตามเธอทุกฝีก้าว เขาไม่กล้าพูดอะไรออกไป เซนที่อยู่ด้วยเลยพูดแทนให้“น้องควีนน์ดีขึ้นแล้วจริง ๆ ใช่ไหมครับ จะเดินทางกลับไหวหรอ”“ควีนน์กลับไหวค่ะ อยากไปพักที่ห้องตัวเองมากกว่า”“งั้นเราไปกันเลยไหม ฉันช่วยถือ”ไคล์เอื้อมจะไปคว้ากระเป๋าที่ร่างเล็กถืออยู่ แต่ควีนน์ดึงมันกลับ และเดินผ่านเขาออกไปด้วยท่าทางเฉยชา มีนาเดินตามเพื่อนไป จังหวะที่ผ่านหน้าไคล์ เธอเงยหน้าไปมองและพูดขึ้น“พี่ง้อไปทั้งชาติแน่ค่ะ ยัยควีนน์ใจแข

ไคล์ยอมกลับมา เพราะเห็นว่าร่างเล็กยอมเขาแล้ว ไคล์ต้องการกลับไปคุยกับขิมให้รู้เรื่อง และไม่อยากให้เรื่องราวมันบานปลายไปมากกว่านี้ครืด ครืด~ เสียงโทรศัพท์ของไคล์ดังขึ้น ตอนนี้เขาเพิ่งจอดรถเสร็จ และกำลังจะขึ้นไปบนห้องของขิม ข้างบนมีกล้ารออยู่ก่อนแล้ว“ว่า?”( เป็นไงบ้างวะ น้องไล่มึงออกมาแล้วใช่ไหม? ) เซนถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ไล่อะไรละ ควีนน์ยอมเข้าใจกูแล้ว” แค่เขานึกถึงว่าคนตัวเล็กยอมที่จะรอ ให้เวลาเขา แค่นั้นไคล์ก็ยิ้มกว้างออกมา( แปลก ) เซนพูดและเงียบไปเหมือนคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นก็พูดต่อ ( ทำไมน้องยอมมึงง่ายจังวะ )“กูบอกแล้ว ว่าควีนน์เป็นคนมีเหตุผล ควีนน์เข้าใจและให้เวลากู”( แปลกเข้าไปใหญ่ เอาจริง ๆ มึงไม่มีอะไรน่ารอเลย )“เอ้า! มึงมาพูดให้บ้านกูแตกทำไม ไม่ดีหรือไงที่กูจะเป็นฝั่งเป็นฝา”( ใจเย็นก่อนเพื่อน มึงรอให้มั่นใจกว่านี้ และค่อยดีใจออกนอกหน้าดีกว่า )“กูมั่นใจ ว่าควีนน์คือแม่ของลูกกู”( กูไม่ได้หมายถึงมึง กูหมายถึงน้อง เขาพร้อมให้มึงเป็นพ่อของลูกเขาหรือเปล่าเถอะ )“ไอ้สัส พูดจาไม่เข้าหู”ไคล์กดตัดสายเพื่อนทิ้งไป จากนั้นก็หยักไหล่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ร่างสูงเดินออกจากร

ช่วงที่ไคล์จะเตรียมบิน เขาใช้เวลาอยู่กับร่างเล็กตลอด ไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองไหม แต่บางครั้งคนตัวเล็กดูมีอะไรในใจตลอดเวลา ตอนนี้ไคล์เตรียมให้ลูกน้องมาขนกระเป๋าออกไปแล้ว เขาเอาของไปไม่เยอะ เพราะไม่คิดจะอยู่นาน และที่นั่นก็มีของของเขาอยู่แล้วด้วย“ไม่ไปส่งฉันที่สนามบินจริงหรอ?” ร่างสูงที่กำลังยืนใส่เสื้อเชิ้ตตัวเองพูดถามร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง“ควีนน์ติดงาน บอกแล้วไงคะว่างานสำคัญ”ร่างสูงเดินมาดันไหล่เล็กให้นอนราบไปกับเตียง จากนั้นก็ขึ้นมาคร่อมเอาไว้ นิ้วแกร่งเกลี่ยตามกรอบหน้าสวยแผ่วเบา“ฉันอยากให้เธอไปด้วย”“ถ้าจัดการตรงนี้เสร็จเมื่อไร ควีนน์จะไปนะคะ”“เธอพูดแล้วนะ”ควีนน์ยิ้มและพยักหน้าส่งกลับไป ไคล์โน้มลงมาประกบริมฝีปากหยักลงบนริมฝีปากอิ่ม และค่อย ๆ ริมรสความหวานในโพรงปาก ร่างเล็กตอบรับจูบของเขา แขนเรียวเลื่อนมาคล้องลำคอหนาและลูบไล้ผมของเขาไปมา“อื้ม~”ไคล์คำรามในลำคอ เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ตัวเองชอบจูบขนาดนี้ ยิ่งเป็นเธอเขายิ่งอยากจูบทุกวัน ลิ้นร้อนของทั้งสองคนเกี่ยวพันกันอย่างเป็นงาน เสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วทั้งห้อง ไคล์ดูดดึงมันอย่างนุ่มนวล เมื่อทำจนพอใจเขาก็ถอนริมฝีปากออกอย่