All Chapters of Status Unknown | รักนี้ (ไม่) มีสถานะ: Chapter 61 - Chapter 70

ขิมมองจานข้าวสลับกับหน้าของไคล์ไปมา เธอยิ้มหวานออกไป และพูดต่อ“พี่ไคล์มาแกล้งขิมทำไมคะเนี่ย ขิมกลัวจริงแล้วนะ ไม่เอาแล้วค่ะ ขิมไม่เล่นด้วยแล้ว”ขิมลุกขึ้นและทำท่าจะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน แต่เธอถูกกล้ายืนขวางเอาไว้ กล้าผลักขิมให้มานั่งลงที่เดิม“ขะ ขิม...”“…กิน!” เสียงเข้มตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน ขิมจับช้อนด้วยมือที่สั่นระริก เธอตักข้าวมาคำหนึ่ง แต่ยังไม่ยอมเอามันเข้าปากฟริ้ว! เสียงบางอย่างและลมที่แรงพัดจนผมของขิมปลิวไปครู่หนึ่ง ขิมเงยหน้ามองขึ้นไป เธอแทบช็อก เพราะเห็นว่าไคล์นั่งถือปืนเล็งมาทางเธออยู่ และเมื่อกี้เขายิงมันออกมาแล้วหนึ่งนัด แถมยังจงใจยิงเฉียดหน้าขิมไปแค่ไม่กี่เซน“พะ พี่ไคล์ จะทำอะไรขิม”“กูบอกให้มึงกินให้หมด” ไคล์เคาะปืนลงบนโต๊ะกินข้าว และพูดต่อ “หรือมึงอยากจะกินอันนี้ดี”ขิมมองหน้าไคล์ที่ตอนนี้เขาไม่ได้แค่ขู่ เธอรู้ว่าตอนนี้ไคล์กำลังเอาจริง ขิมหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็กินข้าวเข้าไป เธอแทบอ้วกออกมา แต่เมื่อเงยหน้าไปหาทุกคน เธอก็ต้องจำใจกลืนมันลงไปในคอผ่านไปครู่หนึ่ง ขิมฝืนกินข้าวในจานไปจนหมด ไคล์มองภาพนั้นและถามออกไป“อร่อยไหม? จานนี้เมียฉันตั้งใจทำให้เลยนะ ถ้าวัน

เวลาล่วงเลยมานานเท่าไรแล้วไม่รู้ตอนนี้ไคล์เพิ่งจัดการงานสำคัญให้กับเอริน ลูกพี่ลูกน้องของเขาอีกคน ทั้งสัปดาห์มานี่ เขายุ่งวุ่นวายกับงานนั้นมาก ทำให้เบาเทาความทุกข์ในใจลงไปได้บ้าง“พี่ไคล์ ไม่ได้ยินอัยย์อีกแล้วนะ” เสียงของอัยย์ร่าเรียกพี่ชายตัวเองอีกครั้ง“ว่าไงเรา”“อัยย์บอกว่า เรื่องที่ดินที่อัยย์ให้พี่ดู พี่ว่าโอเคไหมคะ ถ้าอัยย์จะสร้างมูลนิธิ”ไคล์ย้อนไปนึกถึงที่ดินที่น้องสาวของเขาส่งมาให้ดูเมื่อไม่กี่วันก่อน มันเป็นที่ดินที่อัยย์ร่าอยากจะเอาไว้สร้างมูลนิธิของเธอ“พี่ว่าโอเคนะ ถ้าเราชอบก็เอาเลย”“ดีจังเลยค่ะ เดี๋ยวอัยย์จะหาวันเข้าไปดูอยู่”“อื้ม ถ้าไม่อยากไปคนเดียวก็มาชวนพี่ได้”อัยย์ร่ายิ้มหวานออกมา จากนั้นเธอก็ก้มดูเอกสารต่อ วันนี้ไคล์มีเวลาว่างมาสอนน้องสาวของเขาเรียนรู้งานที่บริษัททั้งวันติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของไคล์ดังขึ้น เขายังไม่ได้รีบร้อนหยิบขึ้นมาดู แต่คนปลายสายส่งข้อความกลับมารัว ๆ จนไคล์ต้องบอกน้องว่าขอตัวไปคุยงานข้างนอกก่อนเมื่อเดินมาถึงนอกตัวบ้าน ไคล์เปิดดูข้อความของเพื่อนสนิทที่ส่งมาแชตเซน :เซน : มาเปิดประตูหน่อย กูบอกให้ลูกน้องที่หน้าบ้านมึงเปิด พวกมันไม่เช

ไคล์ที่ยืนอยู่เขาทำตัวไม่ถูก และไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหน เขาพยายามหันไปมองทางอื่นแต่ดวงตาไม่รักดี มันหันกลับมามองเรือนร่างตรงหน้าไม่หยุดดวงตาคมมองร่างเล็กไล่ลงไปเรื่อย ๆ แม้ว่าเธอจะมีเสื้อในและกางเกงในตัวจิ๋วปกปิดสัดส่วนอยู่ แต่รูปร่างนี้เขาหลงใหลมันมาตลอด ยิ่งไม่ได้เห็นมานานมันยิ่งโหยหาอยากสัมผัสร่างเล็กหมุนตัวและลืมตาขึ้น มุมนี้มันมองไม่ให้เห็นอะไรทั้งนั้น ไคล์รีบเดินถอยหลังไปหลบตรงมุมห้องและพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด“อยู่นายยย~ เนี่ย”ร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงพื้น เธอกำลังรื้อกระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็หยิบชุดนอนสีแดงขึ้นมาสวมใส่ ไคล์มองทุกการกระทำที่เธอทำ เขาหลุบมองเป้ากางเกงตัวเองที่มันปูดนูนขึ้นมาอย่างหักห้ามใจไม่ได้ ไคล์สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามหยุดความคิดลามกของตัวเองเมื่อควีนน์ใส่ชุดนอนเรียบร้อย เธอลุกขึ้นมา จากนั้นก็เดินเซไปเซมาเตรียมกลับมานอนบนเตียง“อ๊ะ!” ร่างเล็กเดินชนเข้ากับขอบตู้ ไคล์พุ่งตัวออกมาจากมุมนั้นอัตโนมัติ เขาเดินมาก้มดูที่เท้าของเธอ และจับดูอย่างลืมตัว“คายยย” เสียงหวานยานพูดขึ้นอีกครั้ง ไคล์ที่เพิ่งรู้ตัว เขานิ่งค้างอีกครั้งอยู่ท่านั้น และไม่กล้าลุกขึ้น“บ

ภายในสปอร์ตคันหรูของไคล์“ที่ตรงนั้นมันสวยมากเลยใช่ไหมคะ พี่ไคล์ถึงนัดอัยย์เร็วมาก” อัยย์ร่าที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับพูดขึ้นกับพี่ชายตัวเอง เพราะไคล์บอกเธอว่าจะพาไปดูที่ที่จะเอาไว้ให้เธอสร้างมูลนิธิ แถมยังนัดกระชั้นชิดอีก“ใช่ พี่ไม่อยากเสียเวลา เลยพาเรามาดูเลยดีกว่า”อัยย์ร่าพยักหน้ารับด้วยท่าทางอารมณ์ เธอหันหน้าออกมองวิวด้านข้างอย่างเคยไม่นานมากนักไคล์ขับรถมาจอดตรงตึกแห่งหนึ่ง มันเป็นพื้นที่ว่างค่อนข้างกว้าง และด้านข้างเป็นภูเขา ไคล์ไม่ได้สนใจสถานที่มาก เพราะเคยเห็นรูปผ่าน ๆ มาแล้ว เขามองน้องสาวตัวเองที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับที่ตรงหน้า“ชอบไหม?” ไคล์ถามอัยย์ร่าออกไป“โอเคเลยนะพี่ไคล์ อัยย์ว่ามันสวยกว่าที่อัยย์คิดไว้อีก”“พี่ว่าแล้วว่าเราต้องชอบ ถ้าชอบพี่จะซื้อให้”“ไม่เอาหรอกค่ะ อัยย์ซื้อเองได้”“ถือว่าเป็นของรับขวัญน้องสาว อย่าปฏิเสธเลย” ไคล์อยากให้ที่ตรงนี้เป็นของขวัญให้น้องจริง ๆ เพราะเธอหายไปจากตระกูลเป็นยี่สิบปี เขาในฐานะพี่ชายเลยอยากให้อะไรน้องบ้าง ส่วนที่ของร่างเล็ก เขาดูไว้ให้เพิ่มแล้ว แถมมันยังเหมาะกับทำร้านอาหารมากกว่าตรงนี้อีก“อ่าว สวัสดีครับคุณไคล์” เสียงของชายคนหนึ่ง

….หนึ่งเดือนต่อมา # ประเทศญี่ปุ่นช่วงที่ผ่านมาควีนน์วุ่นวายอยู่กับเรื่องที่มหาลัย เธอกลับไปประเทศไทยและจัดการทำเรื่องเรียนจบก่อนเวลา ควีนน์ให้ที่บ้านช่วยเรื่องนี้จนจัดการมาได้สำเร็จ ควีนน์ไม่ได้จะมางานรับปริญญา เพราะเธอต้องการบินไปเที่ยวคนเดียวเลยแต่ติดตรงที่ตอนนี้พี่ชายคนโตอย่างเดร็กกำลังจะแต่งงาน ทำให้เธอจะต้องอยู่ร่วมงานแต่งของพี่ชายให้เสร็จก่อน และค่อยเริ่มวางแผนเดินทางท่องเที่ยวอีกครั้ง“สวยจัง”เสียงหวานพูดกับตัวเอง ตอนนี้ร่างเล็กนอนเล่นอยู่ตรงโซฟาภายในคอนโดของตัวเอง ควีนน์วางแผนการเดินทางไว้หลายประเทศ ตอนนี้สภาพจิตใจเธอดีขึ้นมาก ๆ แล้ว และไม่ค่อยนึกถึงไคล์เท่าเมื่อก่อนควีนน์ไม่ได้ตามข่าวเรื่องไคล์จากใครทั้งนั้น เธอตัดการติดต่อจากเขาไปเลย แม้บางครั้งเวลาอยู่คนเดียวจะมีนึกถึงเขาบ้าง แต่มันก็แค่ความรู้สึกเป็นห่วง ไม่ได้รู้สึกเหมือนตอนนั้นอีกแล้วครืด ครืด ครืด~ สายเรียกเข้าเด้งซ้อนทับบนหน้าจอ ชื่อของพี่ชายอีกคนของเธออย่างเรย์โทรเข้ามา ร่างเล็กยิ้มกว้างออกมา และกดรับสายทันที“ว่ายังไงคะ โทรมาหาน้องได้ ฝนต้องตกแน่ ๆ”( วันนี้จะไปลองชุดที่จะใส่ไปงานเฮียเดร็กพร้อมเฮียไหม? )“เฮียมา