บททั้งหมดของ เล่ห์รักลวงใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

คืนนั้นเขาให้เหตุผลเธอว่าถ้ายังพอใจกับสถานะตรงนี้เขาก็จะมีแค่เธอคนเดียว ถึงแม้จะต้องอยู่แบบลับๆก็ตาม พัชสิกาไม่ได้ยอมเขาขนาดนั้นเพราะเธอเองก็ต้องการความชัดเจนในเรื่องของความรักเหมือนคนอื่นๆเขาแต่จะทำไงได้ล่ะ เธอเองก็มีเรื่องจำเป็นที่จะต้องใช้เงินและเขาเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอได้ในเวลานี้ ต่อให้ลำบากใจหรือต้องทนอยู่กับความเสียใจนี้มากแค่ไหนสุดท้ายเธอก็ต้องเลือก“คุณพาฉันมาที่ห้างทำไมคะ ทำไมไม่ไปดูงานก่อน” เธอถามเขา เพราะเห็นว่าเขาลากแขนเธอเข้ามาในห้างทั้งๆที่เป็นฝ่ายบอกเองแท้ๆว่าจะต้องไปดูงานและคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญคิมหันต์หยุด แล้วหันมาคุยกับเธอท่ามกลางคนพรุ่นพร่านมากมาย“ใจจริงเธอจะใส่ชุดนี้ทั้งอาทิตย์เลยหรือไง สงสารจมูกลูกค้า”เขาไม่ได้พาเธอแวะไปเอาชุดที่คอนโดและยังไม่ได้พาเธอแวะไปที่ไหนเลย แน่นอนว่าชุดที่ใส่ในวันนี้เป็นชุดเดียวกับเมื่อวาน เขาไม่มีวันยอมให้เลขาของเขาแต่งตัวมอซอไปพบปะกับคนระดับนั้นแน่พัชสิกาถึงกับนิ่งไป ก่อนจะเถียงกลับ “เพราะคุณนั่นแหละ ไม่ยอมพาฉันแวะไปเอาผ้า ฉันไม่ใช่คนซกมกขนาดนั้นหรอกนะ” “จะแวะให้เสียเวลาทำไม ไหนๆบ้านเธอก็เป็นทางออกลงใต้พอดี” “แล้วทำไมไม่พาแวะ

เปรมสิริเดินลงมาจากตึกสำนักงานเห็นภาคินยืนหันหลังแนบพิงรถหรูอยู่ จึงตัดสินใจลองเข้าไปแหย่เล่นดูบ้าง เผื่อจะเป็นส่วนหนึ่งในการทำให้เขาอารมณ์ดี “นี่แน๊ะๆ” นิ้วชี้เล็กๆจิ้มไปที่เอวหนาสองสามทีก่อนอีกฝ่ายจะหันกลับมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “อ้าว อารมณ์ไม่ดีเหรอคะ” เธอถามเขาบึ้งๆ ซึ่งภาคินก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ“เปล่าหรอกครับ ไปหาอะไรทานแล้วคุยกันดีๆดีกว่า” เขาตัดเรื่องอารมณ์ทิ้งไป เพราะมีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกับเธอ “อ่อ งั้นตามใจคุณภาคินเลย” เปรมสิริไม่อยากตอแยให้อีกฝ่ายรู้สึกขุ่นเคืองใจ ไม่นานเขาก็พาเธอมาทานอาหารที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือแห่งหนึ่งซึ่งก็ดังมากพอสมควร“คุณภาคินมีอะไรจะถามหนูนิลคะ” เธอถามภาคินเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเกริ่นกับเธอไว้ก่อนหน้านั้น“เมื่อวานผมไปหาคุณพัชที่คอนโดมา แต่คุณพัชไม่อยู่ คุณพอจะทราบไหมครับว่าคุณพัชไปไหน” ก่อนหน้านั้นเขาโทรไปหาพัชสิกาแต่เจ้าตัวไม่รับสาย พอทักแชทไปก็อ่านแต่ไม่ตอบ เขาก็เลยเดินทางไปถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์ของคอนโดซึ่งก็พบว่าพัชสิกาไม่ได้อยู่ที่คอนโดนานหลายวันแล้ว “คือ...พอดีเขาไปดูงานอยู่ต่างจังหวัดกับคุณคิมหันต์ค่ะ” เปรมสิริส่งยิ้มบางๆแต่

“ทำงานร่วมกับลูกชายเจ้าของสายการบินก็ต้องทำเป้าให้มันดีหน่อยสิครับ ฮ่าๆๆๆ” เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวจะกดดันตัวเองเปล่าๆ” สิ่งหนึ่งที่คนทั่วไปไม่รู้คือเวลางานเขาจะไม่ข่มเหงใครถ้าหากอีกฝ่ายใจแลกใจกับเขา เพียงแต่ภาพลักษณ์เขาดูเป็นคนหล่อร้ายเฉยๆ “อีกไม่นานแล้วมั้งครับ ที่จะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นท่านประธานแทนพ่อคุณ” เอกพันธ์ทำงานที่นี่มานาน สัมผัสได้ทั้งกฤษและคิมหันต์ ทั้งสองมีความเก่งที่แตกต่างกัน ถ้าคิมหันต์จะมาสานต่อผู้เป็นพ่อก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร“ไม่น่าจะใช่เร็วๆนี้หรอกครับ ผมเป็นเด็กรุ่นใหม่ ประสบการณ์ยังไม่ถึงคุณพ่อเลย” เขาพูดอย่างถ่อมตน เอกพันธ์ก็ได้แต่ส่งสายตามองด้วยความเอ็นดูก่อนจะทักทายเลขาที่นั่งอยู่ข้างๆบ้าง “ทำงานได้กี่วันแล้วเรา” “พึ่งจะสามเดือนได้ค่ะ” เธอนับจากวันที่ตนผ่านการทดลองงาน “แล้วติดปัญหาตรงไหนไหม”หญิงสาวอมยิ้มก่อนตอบ “ไม่มีค่ะ ถ้ามีก็จัดการได้”คิมหันต์หันมาชำเลืองมอง ที่พูดหมายความว่ายังไง?“ดูทรงจะยังเด็กมาก อายุเท่าไหร่?”“ยี่สิบสองปีค่ะ”“ยังเด็กอยู่เลย พึ่งเรียนจบมาเหรอครับ”“ค่ะ”“อ่ะแฮ่ม” ทั้งสองพูดถูกคอกันจนคิมหันต์รู้

“ก็ผม...” เขาบอกไม่ถูกเหมือนกัน จะให้บอกไปตรงๆเลยเหรอว่า ‘ลุกออกมาแบบไม่พอใจ’ สำหรับเขามันยังไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ เผลอๆอาจจะโดนแม่ว่าไปอีกอัญนันท์ไม่สนใจเรื่องนั้นมากเท่าไหร่ก็เลยพูดขึ้นมาอีกรอบเพื่อให้ลูกชายสบายใจ“ถ้ามันยังไม่หนักหนาอะไรก็ไปขอโทษเขาให้จบๆสิ ผู้หญิงเขาไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเสมอไปหรอก แม่เชื่อว่าเขาก็คงให้อภัยลูก” พัชสิกาเป็นผู้หญิง เพื่อนที่ภาคินไปทำตัวไม่ดีด้วยก็น่าจะเป็นเพศเดียวกับเธอ“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ภาคินไม่ใช่คนชอบคลุกคลีกับผู้หญิงมากขนาดนั้น จึงไม่มั่นใจว่าแค่ขอโทษจะสามารถลบล้างความผิดนี้ได้จริงหรือถึงจะเป็นความผิดเล็กๆน้อยๆและเปรมสิริก็คงไม่ใช่คนคิดมากอะไร แต่...เขากลับแคร์เธอ“ง่ายสิ เราขอโทษเราก็จบ ส่วนเขาจะให้อภัยหรือเปล่านั่นก็เป็นสิทธิ์ของเขา” อัญนันท์อมยิ้มก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ “เอ๊ะ เรานี่ก็แปลก แคร์ทั้งพัชแคร์ทั้งเพื่อน จะสุภาพบุรุษอะไรขนาดนั้น”มันเป็นเรื่องจริง ภาคินก็ได้แต่อมยิ้มไม่คิดจะแก้ต่าง จนณัฐดนัยผู้เป็นพ่อเดินลงมาจากชั้นบนบ้านและเลี่ยงเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารรอกับข้าวจากเมีย“ช่วยแม่ถือหน่อยลูก” ภาคินรับถ้วยโจ๊กที่ถูกรองด้

ก่อนหน้านั้นที่ใจแข็งไม่ยอมบอกเรื่องป้าเพราะเธอไม่ได้รู้สึกชอบเขา ไม่ได้อยากให้เขามาเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอจนเกินไป แต่ตอนนี้ความรู้สึกเธอมันเปลี่ยนไปแล้ว เธอกำลังตกหลุมรักเขามากขึ้นทุกวัน ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาคิดกับเธอแบบนั้นบ้างไหม?ถ้าวันหนึ่งเขามีใจให้เธอสักนิด เธอก็คงจะเป็นฝ่ายบอกเขาเอง แต่คงไม่ใช่ตอนนี้หรอก“ใช้จ่ายประจำวันนั่นแหละค่ะ”“เธอไม่ได้เอาไปทำอะไรที่มันไม่ดีใช่ไหม” ในความคิดเขาตอนนี้ คือเธออาจจะเอาไปเล่นการพนัน หรือไปเปย์คนอื่นเพื่อหาความสุขใส่ตัวเอง ถ้าเป็นอย่างแรกเขาก็พอจะเข้าใจและช่วยแก้ปัญหาได้ แต่ถ้าเป็นอย่างสองเขาก็คงจะเสียใจมากๆ ราวกับว่า ‘เมียแอบไปมีชู้’ ยังไงยังงั้น“เรื่องนั้นมันยังไม่ถึงเวลาที่คุณจะรู้ รู้แค่ว่าฉันไม่เคยมีใครนอกจากคุณ” ด้วยความที่รู้ว่ารักจึงอยากจะต้อนความรู้สึกที่เก็บไว้ให้เขาฟังวันละนิด ไม่รู้ว่ามันจะเข้าไปอยู่ในใจเขาบ้างไหมส่วนเรื่องป้า...เธออยากได้ยินคำว่ารักจากปากเขาก่อน เพราะแพลนเดิมคือเธอจะไปเมื่อป้าหายป่วย ถ้าเขากล้าที่จะบอกรักเธอ เธอก็อาจจะอยู่ต่อ“เธอพูดจริงหรือเปล่า” เขาเลิกคิ้วมองยิ้มๆ“แล้วแต่คุณสิคะ เชื่อใจฉันมากแค่ไหนล่ะ”