บททั้งหมดของ เล่ห์รักลวงใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ปกตินี่คะ”“เธอไม่พอใจที่ฉันปัดมือเธอออกจากไอ้จักรเหรอ” พัชสิกาย่นคิ้วมองขณะที่เขากำลังกดมือของเธอไว้เหนือศีรษะ“คงจะเป็นแบบนั้นมั้งคะ”“อ่อ คงจะเห็นเป้าหมายใหม่เพราะไอ้จักรมันก็รวยไม่ต่างจากฉัน” พัชสิกาเม้มปากอย่างนึกโมโหก่อนจะสะบัดแขนออกจากมือของเขา แล้วเปลี่ยนมาทุบเข้าที่แผงอกแรงๆ“ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันสนใจคนอื่นทั้งๆที่ฉันก็มีแค่คุณ” เขาถึงกับนิ่งไปเมื่อได้ยินคำคำนั้น“งั้นเธอก็บอกฉันมาสิว่าเธอโกรธฉันเรื่องอะไร” เขาเข้าใจไปว่าเธออาจจะโกรธที่เขาขวางทางการทำความรู้จักกับจักรพรรดิ แต่กลับไม่ใช่อย่างที่เขาคิดงั้นเหรอแล้วเรื่องอะไรล่ะพัชสิกาใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมพลันมองเขานิ่งๆ ทั้งที่มันอยากจะพูดแทบตายแต่ก็ไม่กล้า “ฉัน...”“เถอะน่า ฉันชอบที่เธอเชื่อฟังฉันนะ ยิ่งถ้าดื้อใส่ฉันมากๆ ฉันอาจจะไม่เลี้ยงเธอแล้วก็ได้” คำพูดของเขาไม่มีวี่แววว่าจะหมายถึง ‘รักเธอ’ บ้างเลย หญิงสาวเลือกที่จะถอดใจ ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงจ้องหน้าเขาแล้วตั้งคำถาม“นอกจากฉันจะเป็นเด็กเลี้ยงของคุณ ในสายตาคุณฉันเป็นอะไรบ้าง” คิมหันต์เธอนิ่งๆ ก่อนจะลูบที่แก้มนวลด้วยความอ่อนโยน“ไม่เอาน่า พรุ่งนี้ฉันต้องขับรถพาเธอกลับกรุงเทพฯ

พัชสิกานำไม้แขวนเสื้อจากในตู้ออกมาจัดการกับชุดที่อยู่ในกระเป๋าเดินทางของตัวเอง ตอนไปก็ไปตัวเปล่า พอกลับมาถึงคอนโดเสื้อผ้าดันงอกไปหลายชุดเลย ทำให้ไม้แขวนเสื้อแทบจะไม่พอใช้ บางชุดอาจจะต้องพับเก็บเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อมาเพิ่ม เนื่องจากเธอและคิมหันต์กลับมาถึงกรุงเทพฯก็ดึกดื่นแล้ว“อุ๊ย” ขณะเธอก้าวถอยหลัง แผ่นหลังก็ชนเข้ากับแผงอกของเขา “ไหนบอกจะนอนแยกห้องหนึ่งคืนไงคะ”เขาบอกว่าจะเคลียร์งานก่อนถ้าง่วงก็จะนอนที่ห้องเลย ส่วนพัชสิกาก็ต้องมาจัดการกับข้าวของของตัวเองเช่นกัน ทว่าเขาไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้“ฉันนอนไม่หลับ”“ทำไมคะ”“ฉันคิดถึงเธอ” เธอเบือนหน้าไปทางเขาและชะงัก “อยากมานอนกอด ‘เมีย’ เหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน”“เมียอะไรกัน ฉันเสียหายนะ”“ไม่ชอบเหรอ”“อุ๊ย” พัชสิกาอุทานเสียงหลงเมื่อเขาจับเธอให้หมุนมาทางเขาแล้วแผ่นหลังก็ชนเข้าไปประตูตู้เสื้อผ้า “ความจริงเราไม่ได้อยู่ด้วยกันถึงขั้นนั้นนี่คะ”“ได้กันแล้ว เรียกเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอกนะ” เขาจ้องเธออย่างโลมเลีย“แบบลับๆนั่นเหรอคะ” ยิ่งถามยิ่งงอน คิมหันต์ไม่ได้ตอบแถมเลือกที่จะบ่ายเบี่ยง โน้มใบหน้าลงมาจูบเธอแทนพัชสิกาไม่ทันตั้งตัวกอปรกับค

“ฉันไม่ได้ว่า แต่แกก็ต้องแนะนำให้เพื่อนรู้จักก่อนไหม” เปรมสิรินึกไม่ถึงว่าเขาจะถามคำนี้ แต่ยังไงก็ต้องเลี่ยงไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าที่ภาคินนัดไปทานข้าว จะไปแค่ทานข้าวจริงๆหรือมีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอกันแน่ เผลอๆโดนวีนกลับมาอีกทำไง “เอาน่า แค่ไปทานข้าวและคุยธุระกันเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก” “ใคร?” คิวมิกส์เลิกคิ้ว เขาไม่ได้อยากเซ้าซี้ แต่เปรมสิริไม่เคยไปไหนโดยไม่ชวนเขาหรือพัชสิกา เธอไม่ใช่อินโทเวิร์ตที่จะสามารถอยู่คนเดียวได้ขนาดนั้นที่ถามไปก็เพราะห่วง “คุณ...ภาคินน่ะ” สุดท้ายก็ต้องบอกอยู่ดี เพราะไม่ใช่สิ่งที่จะต้องมาปิดบังกัน เมื่อบอกคิวมิกส์ไปแบบนั้นเปรมสิริก็เดินทางมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมซึ่งเขาเป็นคนนัดเธอมาเอง สงสัยอยากจะมารื้อฟื้นความทรงจำที่เคยทำไว้กับเธอแหละมั้ง “คุณนิล” หญิงสาวหันไปตามเสียงก็พบว่าภาคินยกมือขึ้นส่งยิ้มระรื่นมาทางนี้พอดี “เลือกเมนูก่อนได้เลยครับ วันนี้ผมเลี้ยงเอง”เขาพูดขณะอีกฝ่ายนั่งลงฝั่งตรงข้ามพอดี “คุณภาคินมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอยิ้มเจือนๆและรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเขา “ทำไมถึง...ถามแบบนั้นล่ะครับ” “มาถึงก็จะเลี้ยงเลย” ไม่รู้สิ มันดูแปลกๆยังไงไม่รู้ภาคินริ

เจ็บปวดเหลือเกินอาการของคนอกหักมันเป็นแบบนี้นี่เอง เธอก็พึ่งมาเข้าใจเพราะคิมหันต์เลยแพนนีญาร์เดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วเจอพัชสิกากำลังสะอื้นไห้อยู่ สงสัยคงจะอกหักมาจากคิมหันต์นั่นแหละ ผู้ชายเขาเป็นคนบอกเองแท้ๆว่าไม่ได้คิดอะไร ช่วยไม่ได้ เห็นแล้วก็ฌ็็สะใจ “อ้าว ยัยเลขาหน้าจืด” พัชสิกาจำเสียงนี้ได้จึงรีบเช็ดน้ำตาออก แพนนีญาร์ยิ้มเยาะเย้ยเบะปากไปมา ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูหัวใจ “ผู้ชายไม่เอาก็ร้องไห้ใหญ่เลย ฉันสงเคราะห์ให้ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน”พัชสิกาคิ้วม่นหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไป ทว่าแพนนีญาร์กลับคว้าแขนอีกข้างเธอไว้แล้วดึงกลับมา “จะไปไหน” “แกคิดเหรอว่าพี่คิมจะจริงจังกับแก” “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสะหน่อย” ถึงความเป็นจริงจะคิดไปมากกว่านั้นแล้วก็เถอะ “โกหก” แพนนีญาร์แสยะยิ้ม “ฉันมองแกออกตั้งแต่วันแรกว่าแกชอบให้ท่าพี่คิม อย่ามาโกหกผู้หญิงด้วยกันเลย” “แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปทำงานก่อน” “แกยังไปไหนไม่ได้” แพนนีญาร์เข้ามาขวางขณะพัชสิกาจะเดินออกไป “ฉันจะบอกแกไว้นะ ถึงฉันจะไม่เคยคบหากับพี่คิม แต่ฉันก็รู้จักเขาดีแทบ ‘ทุกซอกทุกมุม’ พ

หญิงสาวขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับก็หันมาสนใจภาคินต่อ “น่าจะออกไปทำธุระข้างนอกมั้งคะ”“นั่นแปลงผักที่คุณนิลปลูกใช่ไหมครับ” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เบื้องหน้าจะเห็นเป็นอุโมงค์ใหญ่ที่มีผักชนิดต่างๆขยายพันธุ์พืชกลายเป็นอุโมงค์เขียวขจี อีกทั้งบริเวณอุโมงค์จะเป็นแปลงผักที่ปลูกไว้อย่างสวยงาม ทว่าตอนนี้ฝนกำลังตกหนัก เขาจึงไม่สามารถเข้าไปดูใกล้ๆได้“ใช่ค่ะคุณภาคิน”“ปกติเอาไปขายตามตลาดเหรอครับ”“ไม่ค่ะ มีแต่คนติดต่อมาขอซื้อแล้วเอาไปส่งถึงที่” ภาคินพยักหน้าเบาๆก่อนจะตั้งคำถามต่อ “แล้วปกติพ่อแม่คุณนิลทำอะไรอยู่ครับ”“เมื่อก่อนแม่เคยเป็นแม่บ้านที่โรงแรมแห่งหนึ่งค่ะ ส่วนพ่อก็เคยเป็นคนเฝ้าสวน ตอนนี้นิลมีงานดีๆทำแล้ว ไม่อยากให้แกเหนื่อย ก็เลยให้แกออกจากงานมาทำข้าวกล่องขายแบบออนไลน์ค่ะ ทำควบคู่กับปลูกผักสวนครัว อ้อ แล้วพ่อแม่นิลทำฟาร์มไข่ไก่ด้วยนะคะ แต่ไม่ได้เยอะมาก เน้นขายให้เฉพาะคนในพื้นที่ ฟาร์มอยู่หลังบ้านนี่เองค่ะ”“ชีวิตเรียบง่ายดีนะครับ น่าสนใจดี ผมน่าจะเข้าทางคุณนิลให้เร็วกว่านี้ ชีวิตคงไม่น่าเบื่อเท่าที่เป็นอยู่” ก่อนหน้านั้นเขาเอาแต่ตามจีบพัชสิกาโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเธอ จะว่าไปตั