All Chapters of เล่ห์รักลวงใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ฝั่งเลขาสาวก็ได้แต่อ้าปากค้างนั่งนิ่งให้กับการแสดงของอีกฝ่ายใครกันแน่ที่หาเรื่องใครก่อน ช่างใส่ร้ายคนอื่นได้อย่างหน้าไม่อาย โชคดีที่ในห้องนี้มีกล้องวงจรปิดแบบบันทึกเสียงได้ เธอจึงเลือกที่จะเฉยๆไว้ก่อนบางทีเธอก็อยากจะดูท่าทีของเจ้านายหนุ่มเช่นกัน ว่าจะให้ความเป็นธรรมกับเธอได้ถึงขนาดไหน เขาคงไม่ตัดสินเธอตามความรู้สึกหรือจากเรื่องราวที่ผ่านมาหรอกมั้ง “แพน ออกไปก่อนไป พี่ขอคุยกับพัชสิกาเอง” เขาพูดเสียงเบาและต้องการฟังแค่พัชสิกาอธิบายเท่านั้น “แล้วแพนล่ะคะ” แพนนีญาร์มองตามเพราะอยากรู้ว่าคิมหันต์จะเชื่อใครระหว่างเธอกับยัยคนนั้น“กลับไปก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง” คราวนี้กลับกลายเป็นว่าเขาพูดเสียงแข็งขึ้นทำให้แพนนีญาร์ต้องจำใจยอม “ก็ได้ค่ะ” เธอค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนเขา “ได้เรื่องยังไงโทรบอกแพนด้วยนะคะ”แพนนีญาร์ถือวิสาสะจุ๊บแก้มคิมหันต์เบาๆเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าคิมหันต์เป็นของเธอ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานหญิงสาวก็ไม่ลืมที่จะหันมาส่งสายตาจิกกัดใส่เลขาสาวราวกับอยากจะเตือนไว้ว่า ‘แกคือศัตรูฉัน’ “มีเรื่องอะไรกับคุณแพน” คิมหันต์หันมาถามเสียงแข็งอีกทั้งใบหน้าหล่อเหลายังดูนิ่งจนเธอเริ่มไห

“วางเบาๆหน่อยสิ โต๊ะที่เธอวางมันประกอบไปด้วยกระจกและบางส่วนหลอมไปด้วยไม้เนื้อดี ถ้ามันพังขึ้นมาเงินเดือนของเธอจะพอจ่ายไหม” เขายืนเท้าสะเอวมองอย่างเอาเรื่อง “บอกแล้วไงคะว่ามันหนัก” พัชสิกายกยิ้มแล้วยักคิ้วท้าทายสองรอบก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้เธอไม่ใช่คนไม่เคารพใคร แต่ถ้าเธอไม่ได้หาเรื่องใครก่อน ฉะนั้นถ้าจะปากดีไว้ปกป้องตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องผิดคิมหันต์เม้มปากมองสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงอะไรปากร้ายได้ขนาดนี้ ถ้าไม่มีพ่อเขาคอยให้ท้ายจะกล้าถึงขนาดนี้ไหมที่เขาเคยสงสัยเรื่องที่เธอทวงบุญคุณเพื่อหวังผลประโยชน์ ก็น่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ “หึ ถ้าเธอไม่มีปัญญา ฉันก็มีอีกทางเลือกหนึ่งให้เธอ” คิมหันต์เป็นคนกัดไม่ปล่อยจึงพยายามหาเรื่องเธอต่อจึงพูดเพื่อให้เธอเกิดข้อสงสัย ไม่พอยังเดินเข้ามาใกล้ๆโต๊ะของเธออีกหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองทั้งไม่ชอบใจและไม่เข้าใจ“อะไรคะ?”ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆจนใบหน้าแทบจะชิดกันอยู่แล้ว “ก็เอาตัวมาแลกเงินไง ถนัดเรียกร้องผลประโยชน์นักไม่ใช่เหรอ”พัชสิกาถึงกับผลักตัวเขาออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเลี่ยงออกมาคุยกับเขา “ผลประโยชน์อะไร” “ฉั

พัชสิกาเดินออกมาจากห้องเพราะไม่มีอารมณ์แม้จะทำอาหารกิน เธอเห็นร้านโจ๊กเปิดอยู่ตรงสี่แยกพอดีจึงกะว่าจะไปนั่งทานข้าวที่นั่นอาการเหม่อลอยทำให้เธอไม่ได้โฟกัสที่เบื้องหน้าทำให้เผลอเดินชนกับใครบางคนเข้าจนเซถลาเล็กน้อย “ฉันขอโทษค่ะ” เธอกล่าวขอโทษโดยไม่มองหน้าอีกคน คิมหันต์จัดการกับเนื้อตัวก่อนจะเงยหน้ามองผู้หญิงจอมซุ่มซ่ามให้ชัดๆ “เธอเองเหรอ” เสียงที่คุ้นเคยทำให้พัชสิกาเงยหน้าขึ้นมอง“คุณคิม”คิมหันต์รับรู้ว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจและถ้าจะคุยอยู่ตรงนี้อาจจะไม่ดีต่อสายตาลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมาแน่ๆ เขาจึงถือวิสาสะคว้าแขนเรียวของเธอมาจับไว้แน่นแล้วลากเธอไปยังห้องของเขา “ว๊าย!” คิมหันต์มาถึงก็จัดการผลักพัชสิกาให้เข้าไปด้านไหนจนเธอร้องเสียงหลง“คุณ...” พัชสิกาได้แต่มองจะว่ากลับก็ไม่อยากทำ“เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ถ้าเธอมาอยู่นานแล้วเขาก็ต้องเห็นบ้างสิ เธออยู่ห้องชั้นเดียวกับเขานะ“พ่อคุณให้ฉันมาอยู่” เธอตอบตามตรงก่อนจะนึกข้อโต้แย้งบางอย่างได้ “แต่ฉันไม่ได้มาอยู่ฟรีนะ ค่าน้ำค่าไฟฉันจ่าย”คิมหันต์ได้แต่มองก่อนจะถามต่อ “เมื่อกี้จะลงไปไหน”ถามทำไม?แต่ถึงจะคิดได้แบบนั้นพัชสิกาก็ตอบตรงๆอย

หญิงสาวมองว่าคงเสร็จธุระสำหรับวันนี้ จึงรีบลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกาย แต่พอลุกขึ้นเท่านั้นแหละ ตรงหว่างขาก็ยังไม่หายปวดเลย“อุ๊ย!” พัชสิกาเซซึ่งคิมหันต์ก็ปรี่เข้ามารับไว้ทัน“ยังเจ็บอยู่เหรอ” เมื่อคืนเขายอมรับว่าต้องการแกล้งคนปากเก่งอย่างเธอ แต่ไม่คิดว่าจะกระทบต่อร่างกายของเธอขนาดนี้“อาบน้ำก็คงหายค่ะ”“อาบด้วยกันดีกว่า จะได้รู้ไงว่าเป็นอย่างไรบ้าง” พัชสิกาหรี่ตามองนิ่งๆเป็นเชิงไม่เชื่อใจเขา “เธอตกลงที่จะให้ฉันเลี้ยงดูเธอแล้วนะ อย่าขัดใจฉันสิ”ไม่นานคิมหันต์ก็อุ้มเธอเข้ามาในห้องน้ำอย่างว่าง่ายพร้อมกับเปิดฝักบัวน้ำไหลลงสู่พื้นเย็นสบายทั้งๆที่ห้องน้ำก็กว้างมากมายแต่ทำไมร่างเธอกับเขาถึงอยู่ใกล้ชิดกันจัง พัชสิกาเงยหน้ามองเขานิ่งๆราวถูกเขาสะกดจิตไว้ คิมหันต์ยกยิ้มละมุนแล้วยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเบาๆ“ฉันจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี”ตอนที่ 8 อย่าดื้อสิคนดีเปรมสิริมาเลือกซื้อของอย่างเพลินๆที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จนลืมสังเกตว่ามีคนที่เธอรู้จักมาที่นี่ด้วย สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปที่แผงขนม พอเจอยี่ห้อที่ตัวเองโปรดปรานก็ยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ แต่ทว่าดันมีคนมาคว้าไปสะก่อนคว้าแบบหน้าด้านๆเลย“ยี่

“อืม” เสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มขณะดูดดื่มยอดอกของตน ทำให้พัชสิกาพอจะรู้ได้ว่าเขาคงพึงพอใจในรสสวาทนี้ไม่ใช่น้อย เมื่อความพึงพอใจในตัวเขามีมากจนพอใจ เขาจึงลุกขึ้นคร่อมขยับสะโพกเร็วขึ้นเรื่อยๆ สร้างความปรารถนาให้เธออีกทั้งยังเสียวซ่านจนครางไม่หยุด“คงต้องรีบเสร็จแล้วแหละ” เพราะในเวลางานการเริงร่ากับเธอมีจำกัด อีกไม่นานก็ต้องไปประชุมหรือคุยงานอีก ได้อยู่คอนโดชั้นเดียวกันทั้งทีจะไปกังวลอะไร เวลาออกจะเหลือๆด้วยซ้ำ“ค่ะท่านรองฯ” เธอเองก็อยู่ไม่เป็นสุขเพราะต้องระแวงว่าใครจะมาเคาะประตูตอนไหน“อ๊า อ๊า อ๊า” มือเล็กยื่นเข้าไปจับบริเวณสะโพกหนาแล้วยกศีรษะขึ้นเมื่อถูกเขากระแทกเข้าร่างเร็วกว่าเดิม นานราวครึ่งชั่วโมงจนจุดสูงสุดของทั้งคู่ใกล้จะคืบคลานเข้ามา“อ๊อย!...อ๊า กรี๊ดดด” พัชสิการีบลุกเข้าไปกอดเขาขณะเกร็ง เขารับรู้จึงเป็นฝ่ายโน้มลงไปกอดรัดเธอแทนจนทั้งคู่กระตุกเสร็จไปพร้อมกัน “อ๊า...” เขาและเธอเปล่งเสียงในจังหวะสุดท้าย ขณะเดียวกันช่วงสะโพกของพัชสิกาก็กระตุกสองสามทีคิมหันต์หายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะด้วยความเหนื่อยขณะกอดร่างเลขาสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น พอหายเหนื่อยแล้วเขาก็ดันตัวลุกขึ้นม