บททั้งหมดของ เล่ห์รักลวงใจ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“ไม่ใช่กับป้าหรอก อายุเยอะมากแล้ว อยากฉลองอยู่กับลูกหลานมากกว่า” พัชสิกายิ้มให้สุวรรณรัตน์ก่อนจะหยิบของขวัญออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ ของชิ้นนั้นเป็นกระเป๋าถักไหมพรหมสีฟางข้าว ตรงกระดุมจะถักเป็นรูปดอกไม้สีขาว“พัชคงไม่มีปัญญาซื้อของขวัญมีค่ามาให้คุณป้าหรอกนะคะ แต่กระเป๋าถักชิ้นนี้พัชตั้งใจถักเองกับมือเลยค่ะ” เธอส่งยิ้มด้วยความจริงใจก่อนมือเหี่ยวย่นของสุวรรณรัตน์จะรับมาไว้อย่างเต็มใจ“ป้าไม่ได้อยากได้ของมีค่ามากมายอะไรหรอกลูก แค่หนูสองคนดีกัน ดูแลกันเหมือนพี่เหมือนน้องป้าก็พอใจแล้ว” สุวรรณรัตน์กุมมือทั้งสองข้างของพัชสิกาไว้แน่น “ป้ายังจำวันที่หนูช่วยชีวิตคุณกฤษมาเสมอ ป้าอยากรับมาเป็นลูกป้าอีกคนด้วยซ้ำ”พัชสิกาเงยหน้ามองคิมหันต์ ก่อนจะหันมามองสุวรรณรัตน์อีกครั้ง เธอไม่คิดว่าครอบครัวเขาจะเอ็นดูเธอมากขนาดนี้“ขอบคุณมากนะคะคุณป้า เราเข้าไปช่วยกันทำอาหารดีกว่าไหมคะ พัชอยากหาอะไรทำอยู่พอดี”“คุณแม่ขา....” เสียงเล็กแหลมของใครบางคนลอยมาแต่ไกล ไม่นานก็ปรากฎร่างของแพนนีญาร์มาพร้อมกับกระเช้าผลไม้ เมื่อมาหยุดตรงคนทั้งสามสีหน้าของแพนนีญาร์ก็ปรับมาเป็นนิ่งเฉยไม่ร่าเริงเหมือนเดิมแพนนีญาร์เห็นว่าพัชสิก

“อ่ะ” คิมหันต์อยากให้แม่สบายใจก็เลยยื่นมือเข้าไปตักอาหารมาวางไว้ในจานของเธอ เมื่อทั้งคู่สบตากันดันเป็นคิมหันต์ที่เป็นฝ่ายยิ้มให้ ‘ฝ่ายเดียว’คิมหันต์รู้สึกไม่สบายใจ ทำไมเธอถึงเป็นแบบนั้นนะ “ได้ข่าวมาด้วยกันเหรอ” กฤษเอ่ยปากถาม ซึ่งคิมหันต์ก็ไม่รอช้าที่จะตอบ แต่ยังคงใช้น้ำเสียงแข็งขึ้น “ผมกับเธอเราอยู่คอนโดเดียวกันอยู่แล้วครับ มาด้วยกันก็ไม่แปลก” “ไม่ได้มีความรู้สึกอยากพามาบ้างเหรอ” “ทำตามหน้าที่น่ะครับ” พัชสิกาถึงกับช้อนหลุด ขณะนั้นแพนนีญาร์เบ้ปากมองพัชสิกาไปมา คิมหันต์เล่นพูดออกมาแบบนี้ ยัยพัชสิกาคงเชื่อเธอบ้างแล้วแหละสะใจ “แต่เขาก็เหมือนจะดีกันแล้วนะคะคุณ ดูไม่ทะเลาะกันเหมือนแต่ก่อนเลย” สุวรรณรัตน์พูดพลางชำเลืองมองแพนนีญาร์ ลูกชายเธอจะชอบใครก็ได้แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงอย่างคนนี้ “ดี ชีวิตหนูพัชจะได้สงบสักที ที่ผ่านมาวิ่งเต้นดูแลป้าที่กำลังป่วยอยู่นี่” พัชสิกาใจเต้นแรงหันขวับไปมองกฤษก่อนหน้านั้นเธอตั้งใจจะบอกคิมหันต์อยู่แล้วเกี่ยวกับเรื่องป้าของเธอ แต่พอมาเจอคำพูดของแพนนีญาร์กอปรกับความไม่ชัดเจนของเขา ทำให้เธอไม่อยากจะบอกความจริงเขาแล้ว ถ้ายังไม่ดีขึ้นเธอก็คงจะลาออกไปให้มันจบๆ อยู

“งั้น ให้ผมไปส่งนะครับ” พัชสิกามองดูเข็มนาฬิกาจึงรู้ว่าใกล้จะถึงเวลาเรียกรถไปแล้ว ถ้าเธอยังหารถไม่ได้ในเวลานี้เธอคงต้องถึงบริษัทสายแน่ๆ“ค่ะ”************************************************ พัชสิกายิ้มให้จักรพรรดิขณะที่เขาเปิดประตูหน้าตึกให้เธอ “คุณจักรพรรดิส่งพัชแค่นี้เถอะค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอหันมาขอบคุณเขา ทว่าเขาไม่ได้ทำตามที่เธอพูดกลับใช้ความเป็นอดีตเพื่อนรักคิมหันต์เดินเข้าไปในลิฟต์คิมหันต์กำลังนั่งเซ็นเอกสารที่โต๊ะทำงานรู้สึกเหมือนมีคนเปิดประตูเข้ามาด้านใน เขาก็เลยเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อรู้ว่าพัชสิกาเดินเคียงคู่มากับอดีตเพื่อนรักเขาก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมปรายตามองเธอด้วยความไม่พอใจพัชสิกาได้แต่มุดหน้าลง ไว้จักรพรรดิกลับไปก่อนค่อยเคลียร์ “มาทำไม” นี่คือคำแรกที่คิมหันต์ทักเพื่อน “มึงอย่าลืมสิว่าพวกเขาต่างคุ้นเคยกูมาก่อน กูเข้ามาหามึงในฐานะเพื่อนแปลกตรงไหน” จักรพรรดิยกยิ้มก่อนจะหันไปทางพัชสิกา “ดอกไม้ที่ผมให้ เอาไปประดับแจกันดีๆด้วยนะครับ เดี๋ยวมันเหี่ยวเร็ว” “เหี่ยวเร็วนายก็ซื้อมาให้ใหม่สิครับ” จอมพลพูดขึ้น ทว่าเป็นคำพูดที่สร้างไอเดียดีๆให้เขา เขาจึงหันมาทาง

“อ้าว เหรอคะ” คิวมิกส์ลากเสียงเบา***************************** “ก๊อกๆ” คิมหันต์เปิดประตูห้องออกมาพบเป็นพัชสิกา “พัชขอไปเที่ยวพัทยากับเพื่อนสองคืนได้ไหมคะ เขามีกิ๊ฟวอชเชอร์พักฟรีให้ถ้าไม่ไปคงเสียดายแย่” ช่วงนี้ครอบครัวคิมหันต์หรือแม้กระทั่งคิมหันต์เองบอกเธอไว้ว่าเวลาจะทำอะไรก็ให้ปรึกษากันก่อน เธอจะเดินทางไปต่างจังหวัดกับเพื่อนทั้งทีก็เลยอยากจะมาปรึกษาเขาด้วย เดี๋ยวก็พลอยไม่พอใจเธอเหมือนวันที่จักรพรรดิมาหาอีก “แล้วถ้าพี่ไม่ให้ไปล่ะ” เขายกยิ้มมอง กิ๊ฟวอชเชอร์นั้นคงมีแค่เพื่อนของเจ้าตัว ถ้าเขาจะไปด้วยจองอีกห้องก็คงไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าเขารู้ดีว่าหลังๆมานี้เธอไม่ค่อยได้เจอเพื่อนเลย จึงนึกอยากให้อิสระสักครั้ง “ลดความใจร้ายลงหน่อยก็ได้ค่ะ นานๆทีพัชจะเจอเพื่อน”คิมหันต์ยิ้ม “ถ้าอยากให้พี่อนุญาต” เขาทำแก้มป่องหันมาทางเธอ “หอมฐานะอะไรคะ” “แสดงความรักที่น้องมีต่อพี่ไง” “ไม่ค่ะ!” เธอยิ้มบึ้งตึง ไม่ได้เป็นอะไรกันสะหน่อยจะหอมกันทำไม “พี่ไม่ให้ไป” เขาละสายตาไปทางอื่นทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้พัชสิกาอมยิ้มมองคนเจ้าเล่ห์ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปหอมแก้มเขาแต่โดยดี “ให้ไปได้หรือยังคะ”ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอ

“พี่คิม ปล่อยค่ะ” พัชสิกาพยายามแกะมือเขาออกขณะพลางเดินพลางวิ่ง เมื่อมาหยุดที่ใต้ต้นมะพร้าวมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเพียงไม่กี่คนเขาก็หยุดแล้วหันกลับมามองเธออย่างเอาเรื่อง“ไหนบอกมากับเพื่อนที่แท้ก็มากับกิ๊กเก่า โถ่” เขาหันหลังอย่างหัวเสีย“มาถึงก็ปากเสียเลยนะคะ แทนที่จะถามกันก่อน”ชายหนุ่มหันมาอีกครั้ง “อ่อ ถ้าเป็นมันคงดีไปสะทุกอย่างเลยนะ ทำไม? จะมาหากันก็ขอกันดีๆสิ จะแอบนัดกันมาทำไม” คิมหันต์ยอมรับว่าหัวเสียจนหยุดอารมณ์ไม่อยู่ เขาไม่พอใจที่เธอไปยุ่งวุ่นวายกับมัน ทั้งๆที่รู้ว่ามันชอบเธอมากขนาดไหน“ก็พัชไม่รู้ว่าเขามาด้วยนี่คะ นึกว่ามีแค่เพื่อนของพัชเท่านั้น”“ใช่เหรอ” เขาโน้มลงมาใกล้ใบหน้าสวยใส “ที่ไม่ยอมให้พี่เอาตั้งแต่วันเลิกขอเงินไม่ใช่เพราะเจอเป้าหมายใหม่เหรอ เดี๋ยวก็ไอ้จักร เดี๋ยวก็ไอ้ลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย จะเอาใครกันแน่”“เอาได้หมดนั่นแหละถ้าตราบใดที่พัชยังไม่มีใคร” เธอกอดอกเชิ่ดไปทางอื่น มันน่านัก“พัช! เริ่มจะผยองใส่พี่แล้วนะ”“ก็พี่คิมทำนิสัยไม่ดีใส่พัชก่อน ถ้าจะมาก็บอกกันดีๆสิคะ ทำไมชอบทำตัวเป็นอันธพาลอยู่เรื่อย” เธอเดินเข้าไปในรถเองเพราะทราบดีว่ายังไงเขาก็คงไม่อนุญาตให้เธออยู