All Chapters of เล่ห์รักลวงใจ: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 25 ของคนอื่นแพนนีญาร์นั่งดูรูปถ่ายที่ชนัฐธรส่งมาในโทรศัพท์ เป็นภาพบ้านของพัชสิกาที่เขาได้ให้คนไปสืบมานั่นเอง บ้านของเธออยู่เส้นใกล้ๆจังหวัดสมุทรปราการ ห่างจากบริษัทเธอไม่กี่กิโลเมตรหญิงสาวยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะกดโทรหาชนัฐธร “ทำดีมากค่ะที่รัก”หลังจากนั้นเธอก็ได้เดินทางมาถึงบ้านของพัชสิกาโดยขับตามเส้นทางจีพีเอชที่ชนัฐธรได้แชร์เอาไว้พร้อมรูปภาพ สภาพภายนอกบ้านจะมีแต่กระถางที่ปลูกดอกไม้หลากหลายชนิด แต่ที่เห็นประดับที่ต้นเสาคั่นรั้วบ้านมักจะเป็นดอกคุณนายตื่นสายแพนนีญาร์จิ้มนิ้วชี้ไปที่ประตูรั้วที่ถูกทาด้วยสีขาวแล้วดันให้เปิดออกราวกับว่าสิ่งนั้นเป็นของที่น่ารังเกียจ ไม่ควรจับให้เป็นเสนียดมือ “มาหาใครคะ” ทิพวรรณที่ตอนนี้ศีรษะถูกสวมด้วยหมวกไหมพรมยืนรดน้ำต้นไม้อยู่อีกทางหนึ่ง อีกใจก็นึกอยากจะตำหนิอยู่เหมือนกันที่เข้ามาโดยไม่ส่งเสียงร้องขออนุญาตเจ้าของบ้านก่อน “พัชสิกาอยู่ไหม” แถมน้ำเสียงที่พูดกับผู้ใหญ่ยังไม่ลงท้ายด้วย ‘คะ ขา’ อีกทิพวรรณปิดน้ำก่อนจะเดินมาคุยกับเธอตรงๆ “คุณเป็นใครคะ” “เป็นใครไม่สำคัญหรอกค่ะ บอกมาว่าพัชอยู่ไหน” แพนนีญาร์กอดอกเริ่มไม่พอใจกับญาติของยัยพัช ขณะเดียวกัน

ตอนที่ 26 มีเรื่องพิมมี่วางแก้มเหล้าสีอำพันลงบนโต๊ะไม้ขณะนั่งเคียงคู่ชนัฐธรในผับ หญิงสาวซบศีรษะบนไหล่ซ้ายอย่างอ้อยอิ่งซึ่งเขาก็ใช้แขนอีกข้างโอบกอดเธอทั้งสองคนคบหากันมานานมากโดยที่แพนนีญาร์และนานะไม่เคยรู้มาก่อนเมื่อครั้งไปเที่ยวอังกฤษหลายปีก่อน ทว่าบนโลกนี้มีความโลภเป็นตัวครอบงำจิตใจของมนุษย์ ทั้งสองจึงแสดงแสร้งทำเป็นไม่เคยมีความสัมพันธ์ไปมากกว่าเพื่อน เพื่อหลอกเหยื่อให้ไปทำงานด้วยกันที่ต่างประเทศ หรือที่เรียกกันว่า ‘ค้ามนุษย์’ตั้งแต่คบกันมาแพนนีญาร์เอาแต่ดูถูกเธอสารพัดความอัดอั้นตันใจจึงถูกสะสมกลายมาเป็น ‘ความแค้น’ ฉะนั้นพิมมี่จึงตัดสินใจเสนอแพนนีญาร์ให้ผู้ร่วมขบวนการไปพิจารณา ปรากฎว่าทุกอย่างดูง่ายกว่าที่คิดคำว่ามิตรภาพจะไม่หายไปไหนเลยถ้าหากแพนนีญาร์รู้จักให้เกียรติเธอบ้าง“เมื่อไหร่ทุกอย่างจะจบสักทีคะ คุณอยู่แต่กับยัยแพน ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้ว”“อีกไม่นานหรอกน้า ผมกำลังหาทางบีบให้ทุกอย่างมันลงตัวอยู่”“ที่มันไม่ยอมเพราะมันมัวให้คุณช่วยคิดแพนจับไอ้คนนั้นอยู่น่ะสิ มันก็คงหลอกคุณไม่ต่างจากคุณหลอกมันหรอก อีนั่นมันไว้ใจไม่ได้” เธอนั่งตัวตรงหันมาทางเขา “ฉันกลัวคุณจะเผลอไปหลงกลมันสะก่อ

ตอนที่ 27 ใจมันเรียกร้องพัชสิกาเคลียร์เรื่องวันนี้กับกฤษจบแล้วเธอก็เดินเข้ามาในห้องทำงานต่อ หญิงสาวไม่ได้ใส่ใจคนที่นั่งกอดอกมองเพราะวันนี้งานยุ่งมากแทบไม่มีเวลาได้หายใจเลย หญิงสาวก็ว่าจะสลัดทุกเรื่องที่เป็นเรื่องแย่ๆทิ้ง ทำงานที่กองวันนี้ให้เสร็จ ใครจะหาเรื่องหรืออยากสอบถามอะไรเพิ่มเติมอีกขอเป็นช่วงเลิกงานก็แล้วกันแต่คงไม่ใช่กับคิมหันต์“สบายใจมากเลยนะ” เขายืนขึ้นเต็มความสูงแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความไม่เข้าใจ“สบายใจเรื่องอะไรคะ” แล้วก้มหน้าทำงานต่อ คิมหันต์นึกหมั่นไส้ที่เธอไม่สนใจเขา เขาจึงเผยนิสัยเดิมๆออกมาอีก เพียงแต่ยังคงยึดคำว่า ‘พี่น้อง’ เหมือนเดิม“ที่มีผู้ชายมาให้ความสนใจ ต่อยกันที่หน้าบริษัทเป็นขี้ปากว่อนตึกขนาดนั้น”“พัชไม่ได้ตั้งใจค่ะ” อีกมือหนึ่งกดเครื่องคิดเลขคำนวณรายได้ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ คิมหันต์เห็นแล้วหงุดหงิดจัง ทำไมไม่มาอธิบายให้เขาเข้าใจมากกว่านี้ ทำไมต้องทำเหมือนตัวเองไม่แคร์ใครขนาดนั้น แค่มีคนมาสนใจเขาก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว“งานวางก่อนได้ไหม มาคุยกันดีๆ คุยกันให้รู้เรื่อง” พัชสิกาชะงักนิ้วที่กดเครื่องคิดเลขแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

พัชสิการับถุงยามาจากช่องจ่ายยาเมื่อเดินกลับมาจุดที่ป้าและชนัฐธรนั่ง พวกเขาก็พากันลุกขึ้นยืน“เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ” ชนัฐธรเป็นฝ่ายถาม“เรียบร้อยค่ะ” พัชสิกามองเขาด้วยแววตาเกรงใจและแน่นอนว่าเธอไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครจึงอยากจะอาสาเลี้ยงข้าวกลางวันเขาสักมื้อ “คุณนัฐว่างไหมคะ”“ว่างครับ”“จะสะดวกไหมคะถ้าหากพัชจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ”“อื้อ ดีเหมือนกัน เราจะได้ผูกมิตรกันไว้ไง คนดีแบบนี้ต้องเก็บไว้ใกล้ตัวถึงจะถูก” ทิพวรรณเห็นดีเห็นงามด้วย“งั้นมื้อนี้ผมไม่เกรงใจนะครับ” เขาลูบหน้าท้องไปมาทำท่าว่าหิว วันนี้เขาอุตส่าห์สร้างสถานการณ์ให้ได้อยู่ใกล้ชิดเธอ เพราะฉะนั้นไม่ควรออกตัวแรงเรื่องเงินจนเกินไปสองป้าหลานพาชนัฐธรมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งห่างจากคลินิกไม่มาก ภายในตัวร้านบรรยากาศดีและปลอดโปร่ง มีอาหารให้ได้เลือกหลากหลายไม่ว่าจะเป็นอาหารตามสั่ง ต้มยำ ข้าวมันไก่ ก๋วยเตี๋ยว เมนูตำ ยำ หรืออีกมากมายที่จริงพัชสิกาทานอาหารในร้านแบบไหนก็ได้ แต่เธอมองว่าชนัฐธรคงเป็นคนมีฐานะจึงเลือกพามาทานที่ร้านดีๆ“ทานได้ใช่ไหมคะ” พัชสิกาถาม“ได้สิครับ อาหารไทยเป็นอาหารที่ผมชอบมากๆเลยนะครับ พอดีผมไปอยู่อังกฤษนาน อาหารไท

“อือ ของฝาก” พัชสิกายื่นของที่อยู่ในถุงกระดาษให้เปรมสิริ วันนี้เพื่อนรักดูไม่สดใสเอาสะเลย เปรมสิริเห็นแล้วก็อดที่จะถามไม่ได้“เป็นอะไรเปล่า”พัชสิกาถึงกับถอนหายใจ “เรื่องเดิมๆนั่นแหละ”“คุณคิมปะ”“แกรู้?”“ก็...วันนั้นไปดูแลป้าแกแล้วป้าแกก็เล่าให้ฉันฟัง”พัชสิกาไม่ได้ตอบอะไรต่อได้แต่ถอนหายใจใส่ “ช่างเถอะ เขาก็แบบนี้แหละ อารมณ์แปรปรวนสงสัยกำลังเข้าสู่วัยทองแหละมั้ง”“แกก็ว่าเขาสะเวอร์” เปรมสิริถึงกับหัวเราะออกมา “เขายังดูหนุ่มอยู่เลย”“หนุ่มก็หนุ่มเถอะ” พัชสิกาเดินมาดูแปลกผักกาดที่เปรมสิริปลูกใหม่ ตอนนี้กำลังงอกขึ้นบ้างแล้ว “ฉันน่ะสงสัยอยู่ตลอดว่าเขาเป็นลูกแท้ๆของลุงกฤษจริงหรือเปล่านิสัยต่างกันมาก”“เอาน่า เขาก็คงมีอะไรมากระตุ้นให้เขาเป็นแบบนี้ก็ได้ เดี๋ยวก็หายดีเองแหละ แต่ก่อนเขายังดีกับแกอยู่เลย”“ไม่รู้หรอก ถ้ายังไม่มีอะไรดีขึ้นฉันจะหางานใหม่” ไม่ใช่คำขู่ เธอคิดไว้แบบนี้จริงๆ เธอไม่ได้โกรธอะไรเขาหรอกแต่ถ้าเธอเหนื่อยจนมันไม่ไหวแล้ว ทำไมเธอต้องทนอยู่ต่อให้เจ็บช้ำน้ำใจอีกการกระทำเมื่อวานมันก็บ่งบอกอยู่ว่าสิ่งที่แพนนีญาร์พูดมาไม่ต่างอะไรจากการกระทำของเขาเลย แถมเขายังยึกยักไม่บอกรักเธอส