THE LOVE AFTER SECRET 의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Nagising ako at ibang silid ang nadatnan ko. Hindi na ito ang kwarto sa opisina ni Blue. Iba na rin ang damit ko. T-shirt ito ni Blue. Binihisan niya siguro ako.Naalala ko ang panaginip ko. Hindi ko maintindihan bakit ako nanaginip ng ganoon. Naguguluhan ako. Hindi ko maintindihan. Ang maraming bata na nasa panaginip ko, alam kong may connection ako sa kanila.May kapatid ako? Sino? Hindi ko maalala. Pinilit kong alalahanin, pero biglang sumakit ang ulo ko kaya napahawak na lamang ako doon. Kailangan ko ng mga kasagutan sa panaginip ko. Hindi pwedeng habang-buhay akong ganito.Pinagmasdan ko ang paligid. Nasa kwarto ako ni Blue. Ito ang unang bahay niya na unang nakita ko. Dinala niya ako dito nang kidnapin niya ako. Binuhat niya ba ako? Kasi kung oo, mabuti na dahil nakauwi na rin kami.Umupo ako sa kama at inilapag ang paa ko sa sahig. Bago na ang damit ko kaya napapikit na lang ako. Si Blue ang nagbihis sa’kin? Ay talaga naman.Napaawang ang labi ko at naisip ko na naman ulit ang

𝗩𝗜𝗘𝗡𝗡𝗔 𝗥𝗘𝗜𝗚𝗡 𝗣𝗢𝗩...Nasa loob lang ako ng bahay ngayon, naka-upo sa sofa habang nanonood ng news. Two weeks had passed na, at ganoon pa rin naman sa’kin si Blue—walang pagbabago. Pero ang higad na si Glyza ay patuloy pa rin sa pagkuha ng attention ni Blue, pero bigo siya dahil ayaw ni Blue sa kanya.Wala sila dito pareho. Si Blue kasi ay nasa trabaho, habang si Glyza, hindi ko alam kung saan pupunta. Kasama niya ang anak nito, habang sina Raisa ay hindi pa rin nakakauwi—nasa beach pa rin sila. Gusto kasi silang makasama ng mommy ni Blue. Alam ko namang magiging ligtas sila kaya panatag ang loob ko.Iniisip ko rin kung paano ko kakausapin si Gabriel dahil hindi ako nakasipot sa pinag-usapan namin. Alam kong nagalit siya sa’kin, pero kasi noong gabing ’yon, paano ba naman—mas lalong lumala ang lagnat ko, at pinagalitan pa ako ni Blue dahil gusto kong umalis.May balak sana ako ngayon na kausapin siya dahil ilang araw na rin kaming hindi nagkikita at nag-uusap. Pinatay k

Kakauwi ko lang at gabi na—alas-siyete ng gabi. Kakatapos lang naming mag-usap ni Gabriel. Hinatid niya ako kasi kanina someone texted me na gagamitin ang kotse ni Blue kaya pumayag ako. Ngayon ay nasa harapan ako ng gate habang si Gabriel ay andito pa rin, inaantay akong pumasok."Thank you, Gab," saad ko.Dahil sa mga sinabi niya sa’kin tungkol sa totoong magulang ng anak ko ay naging panatag ang loob ko. Ayokong ilayo si Raisa sa totoo niyang mga magulang. Ngumiti siya sa’kin kaya napangiti ako. Kinagulat ko pa nang yakapin niya ako."I know something about you and Blue, but I’m still here waiting for you, Reign," saad nito."Gab, sinabi ko na sa’yo ang lahat tungkol sa’min, pero ito lang talaga ang masasabi ko—kuya lang talaga ang tingin ko sa’yo," saad ko at kumalas siya sa yakap at hinawakan ang braso ko."Hmm, I know. I accept," wika niya at matamis na ngumiti sa’kin."Thank you," pasasalamat ko."Pumasok ka na para makaalis na ako," saad nito kaya tumango ako."Ingat ka," sa

Umalis na dismaya si Glyza at parang nahiya pa sa ginagawa. Tumayo ako habang tinatakpan ko ang dibdib ko, pero itong si Blue parang okay lang sa kanya—o sanay nang maghubad sa harapan ng mga babae ah.“Hindi ka ba nahihiyang maghubad sa harapan ko? Parang sanay na sanay ka na,” suway ko.“May ipagmamalaki naman ako. Tsaka chill ka lang. Ikaw pa lang ang nakakakita nito,” saad nito kaya napairap ako. Pinulot ko ang damit ko at saka sinuot ito.“Don’t be shy, wife. Nakita ko na ’yan—kinain ko pa nga eh,” vulgar na naman niyang saad kaya nakapamewang akong lumapit sa kanya.“Tumahimik ka nga,” saad ko.Sinubukan kong tumayo; masakit siya pero kaya ko pa namang maglakad, hindi gaya noong una na nilagnat talaga ako. Grabe ba naman kasi itong kasama ko—halimaw talaga pagdating sa kama eh. Binato ko sa kanya ang unan na nahulog dahil hindi pa rin ito nagbibihis.“Magbihis ka na,” saad ko.“Maliligo ako,” anya.“Edi maligo ka, pina-display mo pa talaga ’yan.”“Sabay na tayo.”“Ayoko.”Hindi

Para nila kaming papatayin eh; titig palang yan. Kung siguro nakakamatay lang ang titig kanina pa kami nakabulagta dito.“Nakakatakot naman sila,” saad ko.“Don't worry, I'm here,” saad ni Blue at kinurot-kurot ng mahina ang braso ko.Napa-ismid ako at kinakabahan kahit naman ayokong gawin ito; ay kailangan para sa ikabubuti at ikakawala ng gulo sa isip ko. Ipapaliwanag ko din pala sa anak ko ang totoo at sana naman maintindihan at maunawaan niya ako.Sa mura niyang edad, masasaksihan niya ang ganito kasakit na katotohanan. Kung sana matagal ko nang nalaman ay sasabihin ko sa kanya agad, pero matagal sinabi sa akin ni Daddy. Simula din noong nag-usap kami, ay iyon na ang huling naming pagkikita; wala na akong balita sa kanila.“Ah manang, magandang umaga po. Itatanong ko lang sana kung kilala nyo po ba ito?” Tanong ko sa isang babae na ngayon ay nag-iigib ng tubig.Nagsimula na kasi kaming magtanong, at si Blue naman ay nasa kabila lang, nagtatanong rin. Gusto niya sanang sabay lang