All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 141 - Chapter 150

ท่านยายเสียนกับเสียนจิงเดินออกมาเพราะเสียงทะเลาะกันของคนทั้งสอง“เซี่ยฉิงเจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงจึงยังไม่รู้ ไม่ว่าผู้ใดพยายามเข้าใกล้อาจารย์เยียนล้วนไม่มีใครตายดี เจ้าไม่สังเกตหรือว่าข้างกายเขาไม่มีใครสักคน ไม่มีสหายสนิท ไม่มีใครไปมาหาสู่ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะมีเหตุผล ตระกูลเยียนของเขาเดิมทีเป็นถึงอวี้กั๋วกงที่มีอำนาจล้นฟ้า และเพราะเป็นเช่นนั้นการแก่งแย่งตำแหน่งซื่อจื่อจึงยิ่งน่ากลัว เขาเคยเป็นถึงอวี้กั๋วกงซื่อจื่อที่มีอนาคต ทว่าตอนนี้ตกต่ำลงมาเป็นเพียงปราชญ์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าแท้ที่จริงเป็นมารดาของเขาเองที่ทำให้เขาตกต่ำเช่นนี้ ลือกันว่านางนั่นแหละที่วางยาพิษบุตรชายคนโต เพียงเพื่อให้บุตรชายคนรองได้เป็นซื่อจื่อ หากนางรู้ว่าเจ้าเข้าใกล้อาจารย์เยียน เช่นนั้นเจ้าก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว!!”“เจ้าพูดจบแล้วหรือยัง ปราชญ์ก็ดี อวี้กั๋วกงก็ดี จะมารดาของเขาก็ช่าง เจ้าบอกข้าแล้วได้ประโยชน์อะไร หากไม่อยากให้ข้ายุ่งวุ่นวายที่เมืองหลวง เช่นนั้นเขียนหนังสือหย่ามาข้าจะพาท่านยายเสียนกับจิงจิงจากไปทันที”ท่านยายเสียนได้ยินก็ส่ายหน้าถอนหายใจเดินกลับเข้าห้อง เสียนจิงมองนางสลับกับมองเสียนอวิ๋น ทว่าเสียนอวิ๋นกล

“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร ข้าจะทำอย่างไรกับบุตรชายก็เป็นเรื่องของข้า ไม่จำเป็นที่เจ้าจะมาสอดปาก หากไร้ประโยชน์ทำคุณไม่ได้ ทำอย่างไรกับเขาก็เป็นสิทธิ์ของข้า ข้าเป็นคนให้กำเนิดเขา...”หญิงสาวเหลืออดจึงตัดบท “ท่านเคยถามเขาแล้วหรือยังว่าเขาอยากเกิดมาเป็นบุตรชายของท่านหรือไม่”“อะ...อะไรนะ”“เขามีทางเลือกหรือไม่?!” หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อว่ามีมารดาเช่นนี้อยู่ “ตอนที่พวกท่านให้กำเนิดเขา เคยถามว่าเขาอยากเกิดมาหรือไม่ มีทางเลือกให้เขาหรือไม่ เขาอยากเป็นบุตรชายของจวนอวี้กั๋วกง อยากเกิดเป็นบุตรขอทาน หรืออยากเกิดเป็นบุตรชายของท่านป้าร้านบะหมี่ข้างทาง? เขาเลือกไม่ได้ด้วยซ้ำ... บิดามารดาเลือกได้ที่จะให้กำเนิด ทว่าบุตรกลับเลือกไม่ได้ว่าจะให้ใครเป็นบิดามารดา ควบคุมได้ก็ใช้ประโยชน์ ควบคุมไม่ได้ก็ทิ้งขว้างฆ่าแกงกันโดยไร้ซึ่งความปรานี เพียงเพราะท่านอุ้มท้องและให้กำเนิดเขา นั่นไม่ได้หมายความว่าท่านเหมาะสมจะเป็นมารดาของเขา ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเยียนหลันเฟิงจึงกีดกันคนทั้งโลกจากตัวเอง เขาไม่เคยไว้ใจผู้ใดอย่างแท้จริง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ปราชญ์หลวงผู้สูงส่ง? ยอดคน? ก็แค่บุรุษที่เดียวดายที่สุดในโลก บุรุษที่น

“เจ้าทำอะไรลงไป!! เจ้าอยู่เป็นปราชญ์ก็ดีอยู่แล้วมิใช่หรือ! เหตุใดเข้าไปพัวพันกับคดีที่ปิดไปแล้ว!!”เซี่ยฉิงชะงักหยุดเดิน นางแอบมองผ่านพุ่มดอกจื่อจิง ได้ยินเสียงเดือดดาลของอวี้กั๋วกงฮูหยินชัดเจน“ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เจ้าปล่อยผ่านไปไม่ได้เลยหรือ ทุกคนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เหตุใดต้องร่วมมือคนนอกขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีก เจ้าทำเช่นนี้อยากให้ตระกูลเยียนล่มสลาย อยากเห็นมารดาเช่นข้า รวมไปถึงน้องสาวน้องชายของเจ้าตายไปต่อหน้าต่อตาหรือ”เยียนหลันเฟิงหัวเราะ “อวี้กั๋วกงฮูหยิน ดึกมากแล้วท่านกลับไปเถิด จวนปราชญ์ของข้าทั้งเล็กทั้งคับแคบ ไม่อาจต้อนรับท่านอย่างเหมาะสมได้”“เจ้า!! เจ้าก็อยู่ของเจ้าดีๆ มาตั้งนาน พอไปคบหากับคนชั้นต่ำ เจ้ากลับเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ เยียนหลันเฟิงเจ้าบอกข้ามา สตรีชั้นต่ำนั่นทำอะไรกับเจ้ากันแน่ หรือนางใช้คุณไสยเวทมนต์ใดกับเจ้า เจ้าจึงไม่เห็นแก่สายเลือดเดียวกัน แต่กลับไปช่วยเสียนอวิ๋นผู้นั้นเล่นงานข้า!”“สายเลือดเดียวกัน?” เยียนหลันเฟิงเสียงเย็นเยียบ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเคยได้ยิน “เกรงว่าอวี้กั๋วกงฮูหยินจะเข้าใจผิดแล้ว เดิมทีข้าก็ตัวคนเดียว ไม่มีมารดา ยิ่งไม่มีพี่น้องสายเลือดเดี

รุ่งเช้าวันถัดมาหญิงสาวรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงฝีเท้า สาวใช้เตรียมชุดและน้ำอาบเอาไว้ให้แล้ว “แม่นางเซี่ย นายท่านกำชับเอาไว้แล้วให้ดูแลท่านให้ดี ท่านชอบอาบน้ำดังนั้นข้าจะเตรียมน้ำร้อนและชุดผลัดเปลี่ยนให้ท่านทุกวัน”“เขาเล่า”“เข้าวังหลวงเจ้าค่ะ มีข่าวว่าอาลักษณ์เสียนกำลังถูกตรวจสอบฐานะและถูกสอบสวน นายท่านกำชับเอาไว้ให้แม่นางอยู่ที่จวนเงียบๆ รอนายท่านกลับมาบอกรายละเอียด”ถูกตรวจสอบ...ฐานะ??!! หญิงสาวนึกถึงเรื่องที่เยียนหลังเฟิงเคยถามก่อนหน้า นางล่วงรู้หรือไม่ว่าเสียนอวิ๋นไม่ใช่เสียนอวิ๋นแต่เป็นคนอื่น?มองไปยังชุดรัดกุมที่เขาเตรียมเอาไว้ให้ แพรพรรณชั้นดี ผิวสัมผัสนับว่าลื่นมือ แม้แต่รองเท้ายังเป็นรองเท้าหุ้มแข็งที่มีช่องสำหรับสอดมีดสั้นห้องอาบน้ำ...แม่เจ้า!! นางลอบอุทานในใจด้วยความตื่นตาตื่นใจ ชนชั้นสูงนี่ช่างรู้จักเสพสุข แม้แต่ห้องอาบน้ำยังเป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่ก่อขึ้นด้วยหิน น้ำร้อนมีกลิ่นของสมุนไพรทำให้สดชื่นหลังกินมื้อเช้าหญิงสาวไปเยี่ยมสื่อหลางจึงได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเสียนอวิ๋นหาทางเข้าไปในหออาลักษณ์หลวงเพื่อนำบางอย่างออกมา และของสิ่งนั้นดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่คนตระกูลสวีข

อวี้จือคุกเข่าลงโขกศีรษะให้อีกฝ่าย “กระหม่อมขอบพระทัยองค์ชาย”“รีบพาข้าเข้าไปเยี่ยมอาจารย์”“เชิญเสด็จ” นางไม่ได้เดินตามคนเหล่านั้นไป กลับเดินแยกไปอีกทางเพื่อมองเหตุการณ์จากที่ไกลๆ ไม่นานคนเริ่มทยอยกลับ ท่านหมอเองก็กลับไปแล้ว...เยียนหลันเฟิงเจ็บปวดไปทั่วเรือนกาย โบยเพียงยี่สิบไม้ก็เกือบจะเอาชีวิตของเขาแล้ว ทว่า...เขายังตายไม่ได้เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินเข้าประตูมา เขาหรี่ตาขึ้นมองก็พบว่าเป็นสาวใช้ ชายหนุ่มต่อสู้กับความดำมืดที่กลืนกินสติ กลิ่นบางอย่างกระสาเข้าจมูก เป็นยาซึ่งเขาคุ้นชินเป็นอย่างดี“ท่านปราชญ์ได้เวลาดื่มยาเจ้าค่ะ” เขาส่งเสียงรับรู้จากนั้นหันหน้าไปมองอีกฝ่าย ขยับมือไม่ได้...เงาของคมมีดต้องประกายแสง เขาทำได้เพียงพยายามลืมตา... ตอนนั้นเองที่คมมีดกำลังจะจ้วงลงมากลางอก ข้อมือของสาวใช้กลับถูกตัดขาด!!เงาร่างปราดเปรียวในชุดสีดำกุ้นขอบสีแดงปรากฏขึ้น แผ่นหลังอรชรทว่าเข้มแข็งมั่นคง สตรีที่มีกลิ่นอายของความหนักแน่นเยือกเย็น“เซี่ย...ฉิง”นางขมวดคิ้วมองเขา เช็ดคราบเลือดของสาวใช้ออกจากใบหน้า “ทำตัวเองจนเป็นเช่นนี้ท่านพอใจแล้วหรือยัง”เยียนหลันเฟิงขยับนิ้วขยุ้มชายชุดด้านหน้าของนางเอาไว