All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 151 - Chapter 160

“ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ข้ารู้แล้วว่าที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องโกหก ท่านกับเขากำลังโกหก พวกท่านทำสัญญาแต่งงานขึ้น ข้ากับจิงจิงก็เป็นแค่ภาระที่เขาไม่ต้องการ เขายัดเยียดให้ท่านดูแลพวกข้า เรื่องนี้เป็นความจริงที่ข้าเองก็ต้องยอมรับ นายหญิงเซี่ยสุขสบายมาทั้งชีวิต สินเดิมนั้นแลกมาโดยอิสระและชื่อเสียงของสตรีที่ถูกสามีหย่า ข้าไม่กล้าสู้หน้าท่านแล้วจริงๆ”นางไม่อยากจะเชื่อ ยิ่งเมื่อท่านยายหันกลับมามอง สายตาเย็นชานั้นทำให้นางเหม่อลอย“นายหญิงเซี่ยท่านกลับไปเถิด หากเป็นไปได้บอกเสี่ยวอวิ๋นด้วย ข้าจะไม่ทำให้เขาลำบาก เรื่องที่ข้าเคยช่วยเขาก่อนหน้า ข้าไม่ต้องการให้เขาตอบแทน ฝ่าบาทรับสั่งแล้วข้ากับจิงจิงจะถูกปล่อยตัวและพาไปที่ปลอดภัย นับจากนี้จะไม่มีใครหาเราพบ”นางมองเสียนจิงที่ไม่ยอมหันกลับมา มองแผ่นหลังสั่นสะท้านของเด็กสาว นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกอยากร้องไห้นี่เป็นครั้งแรกที่นางมีใครให้ยืดเหนี่ยว เป็นครั้งแรกที่นอกจากการฆ่าเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด นางอยากช่วยใครสักคนจากใจจริง อยากอยู่กับพวกเขา ดูแล คุ้มครอง ปกป้อง เพียงเห็นรอยยิ้ม เห็นพวกเขาหัวเราะ นางก็นอนหลับได้อย่างสบายใจ ตอนนี้สิ่งที่นางเพ

“อะไรนะ”“ไม่มีอะไร”แผนการยั่วยุให้อิทธิพลสองขั้วทะเลาะกันเอง เมื่อก่อนทั้งสองฝ่ายอาจร่วมมือกัน ทว่าตอนนี้ต่างฝ่ายต่างมีอำนาจในมือฮองเฮาคิดว่าอัครมหาเสนาบดีมีหลักฐานเรื่องการค้าของเถื่อนสาวโยงไปถึงจวนจวินหนิงโหวส่วนอัครมหาเสนาบดีที่กำลังนั่งชมความสนุก กลับไม่คาดคิดว่าตนโดนสอบสวนเรื่องทุจริตยักยอกเงินหลวงทั้งสองฝ่ายต่างพยายามกลบจุดบกพร่อง ตามปิดปากคนที่รู้เรื่อง พยายามทำลายหลักฐาน พยาน รวมไปถึงเคลื่อนย้ายสิ่งที่อาจเปิดโปงตน ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่านั่นกลับเปิดโอกาสให้ผู้ที่รอชมความสนุกตัวจริง มองเห็นถึงความเคลื่อนไหว!!องค์ชายเก้ากำลังวางหมากหยกแดงลงบนกระดาน เยียนหลันเฟิงอมยิ้ม “นึกไม่ถึง...องค์ชายเก้านับวันการเดินหมากล้อมของพระองค์ก็ยิ่งเก่งกาจ”“อาจารย์ชมเกินไปแล้ว ข้าเพียง...ใจเย็นขึ้น รอโอกาส จากนั้นก็รอเวลาที่เหมาะสม”เยียนหลันเฟิงยิ้ม “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ โอกาสและเวลาที่เหมาะสม ความใจเย็นทำให้ทรงได้เปรียบ”การไต่สวนวันที่สอง...สมุดบัญชีเพียงครึ่งเล่มสามารถสะเทือนราชสำนักได้ในชั่วพริบตา คนที่มีรายชื่อถูกตรวจสอบ ถูกยึดทรัพย์ ถูกนำตัวมาลงโทษ คนที่ยังตรวจสอบไม่เสร็จถูกกักตัวในจวนห้ามเ

“บังอาจนัก องค์ชายเก้ารับคำสั่ง! จับตัวกบฏมาลงโทษให้ได้ จับเป็นไม่ได้ก็ให้จับตายเราอนุญาต!!”“กระหม่อมรับบัญชา!!”ด้านหลังนางกำนัลกำลังพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เงา...สกัดนางเอาไว้ได้ ทว่าในมือกลับมีจอกของเหลวบางอย่างสาดออกมา เซี่ยฉิงมือคว้าคอฉลองพระองค์ลายมังกรของฮ่องเต้ ดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น เสียงโครมครามดังขึ้นพร้อมกับร่างในชุดสีเหลืองทองที่ล้มตะแคงหลบได้แบบเฉียดฉิว ของเหลวที่มีพิษกัดกร่อนกระดาษซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหน่วยองครักษ์กรูกันเข้าล้อมบัลลังก์มังกร กันทุกคนออกไปจากฮ่องเต้“เจ้าไป” เงาหันมามองหญิงสาวเซี่ยฉิงพยักหน้าดึงหมวกขันทีออก ผมยาวถูกรวบมัดสูงดูคล่องแคล่วปราดเปรียว ชุดขันทีรัดกุมเพียงถูกสวมทับ เมื่อนางดึงออกด้านในกลับเป็นชุดสีดำกุ้นขอบปักลายพยัคฆ์สีน้ำเงินเข้มมองดูชุดของนางที่เหมือนชุดของเงา ทุกคนล้วนสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่เคยรู้มาก่อนว่านอกจากเงาแล้ว ฮ่องเต้ยังมีองครักษ์หญิงที่เป็นองครักษ์เงาอีกคนหญิงสาวเดินลงไปหาองค์ชายเก้า “คุณชายลู่รอองค์ชายอยู่ด้านนอกแล้วเพคะ”อีกฝ่ายพยักหน้าจากนั้นเดินนำหญิงสาวออกไป มู่ชิงอวิ๋นขยับเข้ามาคว้าแขนของนาง “เจ้าคิดจะทำอะไร ด้านนอกมีองครักษ์ก็เพียง

“ไม่ร้องนะเจ้าคะ พวกเรากลับบ้านกันดีกว่า ข้าคิดถึงเต้าหู้เผ็ดของท่านแล้ว”“ได้สิๆ เจ้าอยากกินเท่าไหร่ก็ได้” ทั้งสามเดินไปขึ้นรถม้า...เพื่อกลับบ้าน ตอนที่พวกนางนั่งรถม้าผ่านประตูวังหลวง สายตาของหญิงสาวมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ พวกเขาชะเง้อมองเข้าไปในวังหลวง บางคนมีองครักษ์เดินเข้ามาบอกบางอย่าง จากนั้นก็มีคนทิ้งตัวลงนั่งร่ำไห้ บางคนพยายามถาม บางคนดูสิ้นหวังเซี่ยฉิงนึกถึงสัญญาที่เยียนหลันเฟิงให้นางรับปาก หากไม่จำเป็นนางต้องไม่สังหาร ด้วยทหาร องครักษ์ นางกำนัล หรือขันที คนเหล่านั้นล้วนทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายบางคนไม่มีทางเลือกบางคนมี แต่ไม่อาจก้าวออกไปจากความดำมืด ได้แต่ถลำลึกจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต คนเหล่านั้นล้วนมีคนที่รออยู่ มีคนที่ห่วงใย มีญาติพี่น้อง...แผนการอันล้ำเลิศ การกวาดล้างครั้งใหญ่ ความสูญเสียที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ความเสี่ยงที่ต้องแลกมาด้วยชีวิต หากเป็นเจ้าไม่ได้ก็ต้องกลายเป็นโจร ต้องตายตก ถูกสังหาร ถูกลงโทษฮองเฮา...ถูกปลด ฮ่องเต้มีราชโองการให้กักบริเวณฮองเฮาเอาไว้ในตำหนัก ทว่าฮองเฮากลับใช้ผ้าขาวปลิดชีพตัวเองในคืนนั้นตระกูลสวีถูกประหารทั้งตระกูล คนที่เกี่ยวข้องถูกเนรเทศ

“แม้เป็นหญิงชาวบ้าน แต่เจ้ากลับฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน รู้จักทำให้ผู้อื่นพูดไม่ออก ทว่าไม่ว่าเจ้าจะฉลาดหลักแหลมเพียงใด ความจริงที่ว่าเจ้าไม่เหมาะสมกับเขาก็ยังเป็นความจริง!”“ข้าไม่เหมาะสมกับเขาหรือท่านหญิงเหมาะสมเล่า ท่านหญิงทรงชอบเขาหรือ” นางเลิกคิ้วถาม“เจ้า! สตรีไร้ยางอาย!”“ใช่แล้ว ข้าไร้ยางอาย ไร้ยางอายเพียงเพราะถามท่านหญิงว่าชอบปราชญ์เยียนหรือไม่ แต่คนที่เอาแต่ชี้มือชี้ไม้พูดว่าสตรีคนนั้นไม่ดี สตรีคนนั้นไม่เหมาะสม ทั้งที่มองจากจุดไหนของสถานการณ์ตอนนี้ ก็คือมีคนไม่พอใจที่ข้าใกล้ชิดกับปราชญ์หลวง ท่านหญิงอิจฉาอยู่หรือ”“เจ้า!....ช่างบังอาจนัก! เจ้ามันก็แค่สตรีชาวบ้านไร้การอบรม ดูสิ มางานเลี้ยงยังแต่งกายราวกับบุรุษ มีสิ่งใดที่เจ้าเหนือกว่าข้ากัน!”“ท่านหญิง” นางยิ้ม “นี่เป็นชุดที่ฝ่าบาทพระราชทาน”อีกฝ่ายหน้าม้าน “เซี่ยฉิง ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็อย่าได้คิดว่าตัวเองจะสมหวัง! ท่านปราชญ์เยียนไม่มีทางแต่งเจ้าเข้าจวนปราชญ์!!!”“ข้าก็ไม่เคยบอกว่าจะแต่งเข้าจวนปราชญ์”“เจ้าหมายความตามที่พูดหรือ” ไทเฮากลับเป็นคนถามนางด้วยสายตาประหลาดใจ“เพคะ หม่อมฉันไม่เคยคิดจะแต่งเข้าจวนปราชญ์อยู่แล้ว แต่ว่า...น