Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

เสร็จไปหมู่บ้านหนึ่งนางยังต้องไปจัดการอีกสองที่ และทั้งสองที่นางทำแบบเดียวกัน นั่นก็คือจัดแบ่งให้คนที่ช่วยนางจัดการ ที่เหลือนางล้วนจัดสรรคืนให้ชาวบ้าน โดยที่ตัวนางเองนั้นไม่ได้เก็บเอาไว้เช่นกันกับหมู่บ้านติงชุน... หัวหน้าหมู่บ้านพาชาวบ้านมาคุกเข่าเพื่อขอบคุณ หลังได้ยินมาว่านับจากนี้ผลผลิตที่พวกเขาเสียหยาดเหงื่อไปนั้น จะถูกเก็บเป็นค่าเช่าที่ดินเพียงส่วนเดียว ที่เหลือพวกเขาล้วนเก็บเอาไว้กินเอง หรือแม้กระทั่งนำมาขายเพื่อประทังชีวิตจางซานกับหูสือที่เดินทางไปยังเมืองหลวงกลับมาแล้ว พร้อมกันนั้นก็นำจดหมายตอบกลับมาจากเซิงซือซือ อีกฝ่ายตอบรับคำขอร้องของนางอย่างยินดี ทั้งยังกล่าวชมว่านางนั้นฉลาดหลักแหลมส่วนเรื่องใดที่ว่านางฉลาดหลักแหลมน่ะหรือ...ทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันอีกครั้ง ซานเหอย่วนดูคับแคบไปถนัดตา คนคุ้มกันยี่สิบ สาวใช้อีกสาม แม่นมเซิง รวมตัวนางก็ยี่สิบห้าคนเข้าไปแล้วหญิงสาวนำหนังสือขายตัวเป็นทาสยี่สิบสามใบออกมาออกมา ทั้งหมดนี้นางซื้อต่อมาจากตระกูลเซิง ทั้งคนคุ้มกันและสาวใช้ “นี่เป็นหนังสือขายตัวทั้งหมดของพวกท่าน ไม่ปิดบังพวกท่านข้าซื้อมาทั้งหมดแล้วยี่สิบสามใบยี่สิบสามคน ข้า...จะมอบค

“เดือนที่แล้วท่านอ๋องเห็นตอนที่ท่านมาที่หมู่บ้าน ช่วยชาวบ้านเอาไว้จากคนคดโกง”“เกิดอะไรขึ้น” นางถาม“ท่านอ๋องโดนลอบโจมตีตอนที่กำลังขึ้นเขาไปล่าหมาป่า ดูเหมือนจะเป็นคนของจินซาไห่ ไม่รู้ว่าพวกเขารู้ความเคลื่อนไหวของท่านอ๋องได้อย่างไร”“แล้วเหตุใดพามาที่นี่” นางมองบุรุษอีกคนเปิดเสื้อของคนเจ็บออก บ้านหลังนี้เป็นแต่เพียงโรงนาโล่งๆ มีเตียงนอนไม่มีห้องหับมิดชิด ดังนั้นจึงไม่อาจซุกซ่อนสิ่งใด“พากลับป้อมคงไม่ทันการณ์ ท่านพอจะมีหมอหรือคนที่รู้เรื่องการทำแผลที่นี่หรือไม่ หรือหากมีสมุนไพรห้ามเลือด ผ้าขาวสะอาด น้ำร้อน ยาห้ามเลือดข้าใช้หมดแล้ว ไม่อาจรั้งรอ”“เสี่ยวหวนเจ้าออกไปก่อไฟต้มน้ำ ท่านป้าหวังท่านพอจะมีผ้าสะอาดหรือไม่เจ้าคะ...” ยังพูดไม่ทันจบก็ขมวดคิ้วเพราะส่วนใหญ่ชาวบ้านล้วนใช้ผ้าฝ้ายเก่าๆ นางเดินไปรื้อห่อผ้า ในนั้นมีชุดของนางที่ดูจะใช้ได้ที่สุด “เสี่ยวอิงนำไปฉีกเป็นริ้ว พี่จางซาน” นางหันไปยังคนคุ้มกัน “ท่านกลับไปที่ซานเหอย่วนของข้า ให้แม่นมเซิงจัดการหาสมุนไพรห้ามเลือดและสมุนไพรแก้ไข้เท่าที่มี ท่านรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”“ขอรับ”“ท่านทำอะไร!” นางหลุดอุทานออกมา หลังเห็นบุรุษที่อยู่ใกล้หานจวิน

เมื่อเดินเข้าไปด้านในเขาชะงักมองบ่อน้ำจำลองที่มี...น้ำพุจำลอง เงยหน้าขึ้นก็เห็นกังหันกำลังหมุนตามลม กลไกเหล่านั้นทำให้เกิดการหมุนเวียนของน้ำพุ ท่อนไม้ไผ่กระทบกันเกิดเป็นเสียงอันไพเราะนัก ท่อนที่กำลังมีน้ำไหลลู่ลง เมื่อเต็มก็จะเอียงลงเทน้ำลงไปยังกังหันอันเล็ก กังหันก็จะหมุนและส่งน้ำขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าเสียงน้ำไหลรินดังสลับกับเสียงไม้ไผ่เคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกจิตใจสงบ เขานั่งลงยังเก้าอี้ข้างๆ น้ำพุจำลองของหญิงสาว มองไปรอบๆ ซานเหอย่วนที่อัดแน่นไปด้วยไม้ไผ่และกังหันจำลอง“เจ้าเป็นคนมีความสามารถ” เขากล่าวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาวเดินกลับมา ในมือของเขายังมีกังหันจำลองอันเล็กๆ“ข้าเพียงนึกถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้าน หากสามารถทุ่นแรงลงได้ ผลผลิตก็ได้มากขึ้นโดยที่ไม่ต้องลงแรงมากมายเช่นเดิมอีก” นางยื่นแบบที่วาดและผ่านการแก้ไขแล้วให้เขา “ท่านเอาไปได้นั่นเป็นตัวอย่าง จะง่ายกว่าหากมีตัวอย่างนี้ไปให้ช่างไม้”เขารับไปจากนั้นมองนาง“ทำไมหรือ” นางถาม“ไม่ถามหรือว่าข้าจะเอาไปทำไม เอาไปใช้อย่างไร”“ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อชาวบ้าน หกแพร่หลายขึ้นก็นับว่าดีต่อแคว้นต้าเฟิง ข้าเ

“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนั้นแต่งนางเข้าจวน ก็มิใช่เพราะต้องการกองกำลังของแม่ทัพหลันหรอกหรือ ตอนนี้กำจัดนางเงียบๆ กองกำลังนั่นก็ไม่ต้องส่งคืน ตระกูลอวี้ช่าง...ไหวพริบดีเยี่ยม!”“ถึงว่า! ชายชู้เป็นใครก็ไม่มีใครรู้เห็น แถมไม่มีการสอบสวน ไม่มีข่าวออกมาให้ได้ยินสักนิด มารู้อีกทีก็กำจัดคนออกจากจวนไปแล้ว”อวี้เสียนอวิ๋นก้าวฉับๆ ออกไปโดยไม่หยุดมองผู้ใดทั้งสิ้น เขาตรงกลับไปที่จวน กระทั่งเรียกพ่อบ้านมาสอบถาม ทว่าพ่อบ้านกลับไม่ใช่พ่อบ้านฟาง เขาเป็นคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานชายหนุ่มครุ่นคิดเงียบๆ เข้าใจเรื่องนี้ได้เพราะเขาเพิ่งตกลงเลื่อนฟางอันโหรวขึ้นมาเป็นฮูหยิน พ่อบ้านฟางเป็นบิดาของนาง หากยังอยู่ก็คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก ดังนั้นหญิงสาวส่งบิดากลับบ้านเกิด ก็นับเป็นเรื่องที่เข้าใจได้เดินกลับไปยังเรือนเหอหลานเขาสังเกตว่าบ่าวไพร่ในจวนล้วนไม่คุ้นเคย สาวใช้เองก็เช่นกัน ทุกคนล้วนถูกเปลี่ยนใหม่ ครั้นพอจะสอบถามเรื่องก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับทำไม่ได้แล้ว...“พี่เสียนอวิ๋น!!” ฟางอันโหรวพุ่งเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจอวี้เสียนอวิ๋นเองก็คิดถึงนาง เขากอดนางพร้อมกับหัวเราะ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ เว้นเพียงคิดถ

หลันเฟิงเกอกำลังนั่งเคร่งเครียดกับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ เมื่อก่อนนางไม่เคยรู้เลยว่าการคิดค้น ประดิษฐ์สิ่งของ หรือแม้กระทั่งแอบใช้วิวัฒนาการที่เคยมีมาก่อนแล้วจะสนุกขนาดนี้ ที่นี่ไม่มีในประวัติศาสตร์ ไม่เคยมีในบันทึก ไม่รู้ว่าเป็นโลกแห่งอดีต หรือว่าโลกคู่ขนาน เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ล้วนไม่รู้ว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่แคว้นต้าเฟิง ดินแดนที่คล้ายเป็นโลกยุคโบราณที่ล้าหลัง แต่กลับไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนรู้หลันเฟิงเกอเห็นชาวนากำลังพยายามขับไล่นก หุ่นไล่กาใช้ไม่ได้ผล นางกำลังทำกังหันลมที่เชื่อมกับแกนไม้ ปลายไม้ที่เคาะท่อนไม้ไผ่ให้ส่งเสียงราวกำลังเคาะเกราะ ใช้ลมเป็นกลไกเพื่อให้แกนกลางขยับเคาะเกราะ โดยที่คนเราไม่จำเป็นต้องใช้แรง ไม่ต้องนั่งเฝ้า ขอเพียงมีลมเท่านั้นตอนกำลังยึดกังหันลมกับเกราะไม้ ชาวบ้านจดจ้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมื่อสายลมพัดมาเกราะไม้ก็ดังขึ้น พร้อมๆ กันนั้นชาวบ้านก็หัวเราะเสียงดัง กลุ่มนกแตกฮือ“เอาละ...แยกย้ายกันไปทำแล้วเอาไปวางที่จุดต่างๆ เร็วเข้า!”“ขอบคุณนายหญิง!!”“นายหญิงท่านช่างประเสริฐ!!”หลันเฟิงเกอมองชาวบ้านที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หันไปมอ