All Chapters of My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!: Chapter 11 - Chapter 20

ความกดดัน ความเครียด ไม่เป็นอิสระ อีกทั้งยังอาจสุ่มเสี่ยงที่จะถูกประธานอวี่โกรธ เพราะในวันหนึ่งหากอวี่จิ้งทำอะไรโง่ๆ ความผิดทั้งหมดจะถูกโยนลงไปที่ศีรษะของชายหนุ่มทันที ก็เหมือนกับเรื่องที่หญิงสาวแกล้งตกบันไดที่โรงพยาบาลยังไงละประธานอวี่ก็เหลือเกิน รักและตามใจกันจนบ้าบอไปหมด ถึงรักหลานสาวแต่การบีบบังคับให้เฉิงเสวียนทำตามที่ตนสั่งทุกอย่างนี่... แต่มาคิดดูอีกทีหากเฉิงเสวียนไม่ให้ความร่วมมือ ยอมอยู่ใต้อำนาจ ยอมทำทุกอย่างที่ประธานอวี่สั่ง...“ปวดหัวจริงๆ”เสียงข้อความดังขึ้น... หลานเฟิงบอกราตรีสวัสดิ์มือถือของอวี่จิ้งจะว่าไปก็มีเบอร์ของคนเพียงห้าคน ประธานอวี่เสียง เฉิงเสวียน ป้าหง หลานเฟิง อีกคนก็คือ...เลขาเหลย ไม่มีเพื่อน ไม่ไปมาหาสู่กับใคร ไม่มีคนอื่นที่ใกล้ชิดนอกจากนี้อยู่ๆ ก็คิดถึงจูซางขึ้นมา... “อยากคุยด้วยจังเลย”อาทิตย์ต่อมาการทำงานเริ่มเข้าที่เข้าทาง อวี่จิ้งเริ่มเข้าใจระบบงานที่ตนต้องรับผิดชอบมากขึ้น ถึงขั้นที่ว่าแม้แต่หลานเฟิงเองก็เอ่ยปากชม“ฉัน...กำลังจะตกงานเหรอคะ”ซือถูเว่ยหัวเราะ “เหลวไหลน่า คนเก่งๆ แบบคุณใครเขาจะยอมปล่อยไปง่ายๆ ไปกินมื้อเที่ยงกันจะเที่ยงแล้ว”วันนี้คนเยอะ

“นั่น...ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ผ้าเช็ดหน้านะคะ น่าจะเป็นพอคเก็ตสแควมากกว่า แอลวี...พันเจ็ดร้อยหยวนก็ถูกแล้ว”เห็นอีกฝ่ายจะเป็นจะตายเพราะเงินแค่เจ็ดร้อยหยวน หนานเฟิงก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ เป็นถึงหลานสาวท่านประธานหมื่นล้าน กลับทำท่าทางเหมือนเสียดายเงินแค่นั้น? ทีจิมมี่ชูที่สวมละยังมีไม่ซ้ำสี!ตอนเลิกงานบังเอิญลงลิฟต์ตัวเดียวกันกับอวี๋คุน หนานเฟิงเหลือบมองหน้าอกของอีกฝ่าย กระเป๋ากลางอกว่างเปล่า...หญิงสาวเธอจำได้ว่าเมื่อเช้าเห็นเขามีพอคเก็ตสแควมาด้วย ทั้งสี ทั้งลาย ตรงกัน เธอจำแม่นเพราะบังเอิญเห็นว่าอีกฝ่ายมีแบบเดียวกับที่เธอเคยซื้อให้แฟน มันมาเป็นเซต เนคไทกับพอคเก็ตสแควของแอลวี“เจอกันพรุ่งนี้ ขับรถดีๆ ครับผอ.อวี๋”“เจอกันพรุ่งนี้นะคะ”“กลับดีๆ นะครับ”ทุกคนบอกลาอวี๋คุน หนานเฟิงเองก็ค้อมศีรษะให้อีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากจ้องอกเสื้อที่ว่างเปล่าของเขา...เช้าวันต่อมามีข่าวลือที่ซุบซิบกันหนาหู มีคนบังเอิญเห็นซือถูหนานมอบบางอย่างให้อวี่จิ้ง หลังจากนั้นอวี่จิ้งก็ยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มสนิทสนม บางคนสังเกตเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้ไปเซ้าซี้เฉิงเสวียนอีก บางทีอาจหันมาสนใจผอ.ฝ่ายการเงินเข้า

ไวน์แดงถูกกรอกหมดแก้ว เขายื่นมือไปคว้ามาอีกแก้ว ตอนนั้นเองที่มีหญิงสาวสวมชุดเครสรัดรูปสีขาวครีมเดินเข้ามา “อะไรทำให้ผอ.เฉิงหัวเสียจนดื่มหนักขนาดนี้กัน”“คุณเจิ้ง” เขาค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายเจิ้งหลิง หลานสาวของประธานเจิ้งแห่งอาณาจักรเจิ้งอวี้ ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมห้าดาวในเครือตระกูลเจิ้ง อีกฝ่ายสวยโฉบเฉี่ยวมีเสน่ห์ แถมทั้งสองคนยัง...แอบคบหากันมานานแล้ว คบแบบไม่ผูกมัด ไร้พันธะ ไม่มีใครรู้ แสร้งทำเป็นรู้จักกันแบบผิวเผินหญิงสาวส่งสายตาให้เขาแล้วเดินออกไปจากงานเลี้ยง ครู่ต่อมาเฉิงเสวียนวางแก้วไวน์ เขามองไปยังอวี่จิ้งที่เอาแต่สนใจของกิน ข้างๆ มีหลานเฟิงที่ดูสนิทสนมกันมาก ตัวติดกันไม่ห่าง เขาสบถกับตัวเองเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด จากนั้นก็เดินออกไปเงียบๆ ทิศทางเดียวกันกับที่หญิงสาวในชุดสีขาวครีมเดินหายไปเมื่อครู่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง ห้องเก็บของแคบๆ ของโรงแรมประตูปิดสนิท เฉิงเสวียนที่กำลังหงุดหงิดหัวเสียกำลังระบายอารมณ์กับเรือนร่างอวบอัดของเจิ้งหลิง เสียงหอบกระเส่าดังลอดออกมาเป็นครั้งคราว แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครผ่านมาได้ยินซือถูเว่ยโบกมือให้หลานเฟิงจากนั้นขึ้นรถไปกับประธานอวี่ เขาถามถึงเฉิงเสว

“กรี๊ดดดดด!!!”เสียงคล้ายคนกรีดร้องดังแว่ว รถยนต์ที่จอดอยู่อวี่จิ้งกำลังยกสองมือขึ้นปิดหู ด้านนอกอาจจะเป็นเสียงแว่วๆ แต่ในรถน่ะ...หูจะแตกเชียวละเมื่อครู่บอกความลับจูซางไปแล้ว รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเชื่อง่ายๆ แน่นอน ดังนั้นจึงพล่ามความลับสุดยอดของงอีกฝ่ายออกมาจนหมด ความลับที่จูซางบอกเธอเพียงคนเดียว ไม่มีคนที่สอง...“ไม่สิ เป็นไปไม่ได้”“เป็นไปแล้ว”“แต่...มันไม่มีเหตุผลเลย เข้าไปอยู่ในร่างคุณหนูตระกูลร่ำรวยเนี่ยนะ”“ใช่ บ้ามากใช่มั้ยละ”“ดีมากต่างหาก!!! เว่ยเว่ย คิดถึงเธอที่สุด” จากตกใจเปลี่ยนเป็นบ่อน้ำตาท่วมท้น จูซางสะอึกสะอื้นอยู่นานมาก แต่พอได้จิมมี่ชูต่อมน้ำตาก็หยุดเหมือนปิดก๊อก “ขอบคุณค่ะคุณหนูอวี่ ในที่สุดก็มีเพื่อนเป็นคนรวยแล้วตื่นเต้นดีจัง”ซือถูเว่ยกลอกตา “แล้วอย่าเผลอเรียกผิดละ ไม่งั้นโดนจับส่งให้จิตแพทย์ทั้งคู่”“รู้น่า เรียกจิ้งจิ้ง??”“เรียกอะไรก็เรียกไปเว้นเว่ยเว่ย ซือถูเว่ย”“ตกลง” อยู่ๆ ก็หยุดพูดน้ำตาคลอ “คิดถึงที่สุด”ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าว “พอเลย อย่ามาทำซึ้งตอนนี้”“พี่ซือถูเองก็ดีแสนดี เขาจัดการทุกอย่างให้แบบไม่จาดตกบกพร่องเลย”“ฉันรู้”“จริงสิเขาทำงานที่...”“ใช่ เจ

“หมายความว่ายังไง”ซือถูเว่ยแค่ยิ้มไม่ได้พูดอะไรต่ออีก “ฉันไปทำงานแล้วนะคะ”มือถือของชายหนุ่มดังขึ้น เขากดรับสายแล้วต่อว่าคนที่โทรเข้าทันที “คุณทำบ้าอะไรลงไป!”อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ “มันส่งคนตามถ่ายรูปฉันกับคุณมานานแล้ว แถมยังให้คนแบลคเมล์ฉันด้วย รูปถ่ายวันนั้นที่งานเลี้ยง วันเกิดคุณ แล้วก็วันที่คุณไปหามันที่โรงพยาบาลก็ด้วย”“หมายความว่ายังไง” เขาหันหลังกลับไปมองอวี่จิ้ง อีกฝ่ายเดินตรงไปไม่ได้หันมามองเขา“ก็หมายความว่ามันรู้เห็นความสัมพันธ์ของเราน่ะสิ!!”ในหัวของเขาโหวงเหวงว่างเปล่า มองอวี่จิ้งที่เดินลับสายตาไป... “จิ้งเอ๋อร์...รู้?” เพราะอย่างนี้ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ อีกฝ่ายถึงได้เหินห่างกับเขา ถึงได้แปลกไปไม่เหมือนเดิมที่โรงอาหารของบริษัทวันนี้ซือถูเว่ยไปช้าเพราะแวะเข้าห้องน้ำ หนานเฟิงไปก่อนเพราะอยากไปจองที่นั่ง แถมวันนี้มีมาการองเป็นของหวาน ถ้าไปช้ากลัวหมดเสียก่อนตอนไปถึงหญิงสาวเห็นหนานเฟิงที่นั่งอยู่ถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งสาดน้ำใส่พอดี เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครไม่สนใจสักนิด เดินเข้าไปคว้าถ้วยแก้วน้ำอัดลมที่วางอยู่ ราดลงไปบนศีรษะของเขาด้วยความโกรธ“เฮ้ย! เ*ยอะไรเนี่ย!!” เด็กคนนั้น