All Chapters of My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!: Chapter 21 - Chapter 30

อวี่จ้งหลินโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ แต่ที่มากกว่าคือเสียหน้าอย่างรุนแรง เขาเป็นถึงรองประธานกรรมการ กลับขายหน้าต่อหน้าพนักงาน เพียงเพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ในฝ่ายโภชนาการ แผนกที่ไร้สาระและไร้ประโยชน์ที่สุดในบริษัท!!!“พ่อ...”“หุบปาก!”“แต่ผมเปียกไปหมด”“ฉันบอกให้แกหุบปาก! กลับห้องทำงานฉันไป ใครใช้ให้แกเดินมาถึงนี่!” จากนั้นสองพ่อลูกก็เดินจากไปเฉิงเสวียนหันมามองหญิงสาวจากนั้นถอนหายใจ “ไม่ฉลาดเลยนะที่ไปหาเรื่องเขา”หญิงสาวมองเขาแวบหนึ่งจากนั้นมองไปที่หนานเฟิง “ไปหาชุดเปลี่ยนก่อนมั้ย มาการองจะเก็บเอาไว้ให้”“หมดความอยากไปเลยค่ะ”“งั้นไปเปลี่ยนชุด วันนี้จะพาไปหาอะไรกินข้างนอก มีชุดเปลี่ยนมั้ย”“มีค่ะ” หนานเฟิงเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว กอดแขนซบหน้าผากลงบนไหล่อวี่จิ้ง “ขอบคุณนะคะ”“เธอเป็นคนของฉัน ถ้าฉันปกป้องไม่ได้ใครจะปกป้องได้ ...ไปเถอะ” สองคนสบตากันด้วยรอยยิ้มอวี่จิ้งมองเฉิงเสวียน “ขอบคุณนะคะ” อย่างน้อยเขาก็ก้าวเข้ามาช่วย ทำให้อวี่จ้งหลินยอมรามือ“ว่างมั้ยขอคุยด้วยสักครู่ได้หรือเปล่า”หลบเลี่ยงไปก็ไม่มีประโยชน์ หญิงสาวพยักหน้าจากนั้นเดินตามชายหนุ่มออกไป ทั้งสองเดินไปที่ประตูทางหนีไฟ เฉิงเ

“ก็คงเป็นอย่างนั้นค่ะ ประธานจางไม่รู้อะไร คุณหนูอวี่คนนี้นับเป็นคนกว้างขวาง เรื่องที่ควรรู้กลับไม่รู้ เรื่องที่ไม่ควรรู้กลับรู้ดี แปลกนะคะ”“แปลกตรงไหนคะ คุณหนูเจิ้งยังรู้เลยว่าฉันรู้หรือว่าไม่รู้อะไรบ้าง แล้วคิดว่าเรื่องไหนฉันควรรู้ เรื่องไหนฉันไม่ควรรู้หรือคะ หรือว่าเป็นเรื่องที่ริมถนนข้างสวนสาธารณะ? เอ...ไม่สิน่าจะเป็นเรื่องที่ห้องเก็บของมากกว่า”เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาจิกกัดอยู่ฝ่ายเดียว แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะใช้กำลังตอบโต้ ซือถูเว่ยชอบแบบตาต่อตาฟันต่อฟันมากกว่า ต่อปากมาก็ต่อปากกลับไป ลงมือมาก็แค่ตอบโต้แบบเดียวกัน ง่ายๆ อย่างนี้เจิ้งหลิงได้ยินก็หน้าซีด “เธอหมายความว่ายังไง สวนสาธารณะอะไรกัน” หลายวันมานี้มีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามา ยังส่งข้อความภาพมาข่มขู่ว่าจะโพสต์ลงโซเชียล เธอโดนแบลคเมล์สองสามครั้งจนเครียดไปหมด ตอนนี้ยังมาได้ยินอวี่จิ้งพูดแบบนี้อีก “ที่แท้เป็นเธอนี่เองที่เป็นคนส่ง...”หลังพูดไปแล้วถึงนึกขึ้นได้ ในที่นี้ไม่ได้มีแค่ตัวเองกับอวี่จิ้ง ทั้งคลิปวีดิโอ ทั้งภาพถ่าย ทั้งคลิปเสียงในรถ หากทั้งหมดนั้นถูกปล่อยลงไปในโซเชียล ชีวิตของเธอคงจบเห่แน่ๆฐานะของเธอในตระกูลเจิ้งยังไม่มั่นค

บนรถอวี๋คุนขับรถไม่พูดไม่จา หญิงสาวเสียอีกที่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “ไม่ถามเหรอคะ”“ทำไมต้องถามละ”“ก็...” เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ว่าเป็นใครก็ต้องสงสัยทั้งนั้น “ฉันมีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าควรปรึกษาใครดี”“ลองว่ามาสิครับ”“ตอนฉันออกจากโรงพยาบาล...” หากเป็นเขาน่าจะปรึกษาได้ การแบลคเมล์นั่นเธอไม่ได้ทำแน่นอน แต่จ้างคนตามสืบตามถ่ายรูป ถ่ายคลิป อันนี้อวี่จิ้งน่าจะทำจริงๆ หลักฐานการโอนจ่ายเงินครั้งแรกก็มีอยู่ ครั้งที่สองเธอก็โอนไปแล้ว นึกว่าจะจบตั้งแต่ตอนนั้น ที่ไหนได้คนที่เธอว่าจ้างกลับไปแบลคเมล์เจิ้งหลิงนี่สิซือถูเว่ยเล่าให้เขาฟัง แต่ไม่ได้บอกว่าเธอมีคลิป มีรูป มีทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเฉิงเสวียนและเจิ้งหลิง“แล้วถ้าไม่ได้คิดจะเปิดโปงแต่แรก ให้คนไปตามดูทำไมละครับ” เขาถาม...เฮ้อ...ก็นั่นน่ะสิ!ซือถูเว่ยเองก็ไม่เข้าใจความคิดของอวี่จิ้งสักนิด เห็นชัดๆ ว่ารู้แต่แกล้งปิดเงียบ หรือว่าที่จริงอวี่จิ้งเองก็กลัวว่าจะไม่ถูกเลือก กลัวว่าสุดท้ายแล้วเฉิงเสวียนจะเลือกเจิ้งหลิง??“ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผยก่อนที่พี่เสวียนจะได้บอกคุณปู่ค่ะ อย่างน้อยๆ หลายปีมานี้คุณปู่ก็รักพี่เสวียน รักและเชื

--แล้วแอบลักกินไม่บอกใครนี่ไม่ใช่ว่าพอได้ทุกอย่างก็เฉดหัวคุณหนูผู้ร่ำรวยทิ้งแล้วไปเสวยสุขกับคนที่ตัวเองรัก แบบนี้นี่มันซาตานชัดๆ นะซือถูเว่ยถอนหายใจหลับตาพิงเก้าอี้ ตอนนี้รู้ถึงสาเหตุของสายตาที่มองเธอแปลกๆ แล้ว เสียงโวยวายดังขึ้นที่หน้าประตู เฉิงเสวียนเปิดประตูเข้ามาโดยมีหนานเฟิงขวางเขาเอาไว้ ด้านหลังยังมีพนักงานของฝ่ายโภชนาการหลายคนตามมาช่วยขวาง หญิงสาวขมวดคิ้วมองเฉิงเสวียน“ทุกคนออกไปให้หมด ฉันจะคุยกับผอ.เฉิง”“แต่ผู้จัดการคะ...” หนานเฟิงไม่เห็นด้วย“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเขายังกล้าทำอะไรโง่ๆ ฉันจะทุ่มเขาด้วยคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ เสียงดังขนาดนั้นพวกเธอค่อยเข้ามาลากเขาออกไป”เฉิงเสวียนที่มีท่าทีโกรธยิ่งเดือดกว่าเดิม หญิงสาวพยักหน้าให้หนานเฟิงออกไปจากนั้นมองเฉิงเสวียน “ดังนั้นอย่าทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง ฉันพูดได้ก็ทำได้ นั่งสิคะเราจะพูดคุยกันอย่างคนที่ได้รับการศึกษา คนที่มีความยับยั้งชั่งใจ”เห็นอีกฝ่ายพยายามระงับความโกรธแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ซือถูเว่ยก็พอใจมากนั่งลงแล้วถาม “มีอะไรเหรอคะ”“ข่าวนั่นมันคืออะไร เธอบอกว่าจะให้เพื่อนไปส่ง”“ค่ะ แล้วมันต่างกันตรงไหนถ้าผอ.อวี๋เป็นคนไปส่ง ถึงเขาไม่ใช

เฉิงเหยียนมีท่าทางสะเทือนคาดไม่ถึง“เพียงแต่ไม่อาจไม่เสียใจที่แกปิดบัง ที่แกหลอกลวง แกจะบอกตรงๆ ก็ได้ จะบอกทันทีที่จิ้งเอ๋อร์ให้โอกาส แต่แกก็ยังลังเล ยังเลือกที่จะยื้อต่อไป คนเราจะโลภมากไม่ได้ฉันสอนแกอย่างนี้เสมอ ในเมื่อเลือกอิสระก็จะโลภมากไม่ได้”อยู่ในตระกูลอวี่เขาไม่มีทางมีอิสระ เพราะจะยังไงเขาก็ต้องยอมรับอวี่จิ้ง ยอมรับสิ่งที่ประธานอวี่หยิบยื่นให้ หากเลือกอิสระเขาก็ต้องสูญเสียสิ่งที่เขาเคยกลัว นั่นก็คือ...ครอบครัว“แต่ผมสามารถดูแลจิ้งเอ๋อร์ไปพร้อมๆ กับมีอิสระ ท่านประธาน...”“ถ้าแกพูดก่อนหน้านี้ก็คงเป็นไปได้ แต่ตอนนี้แกยังคิดว่ามันเป็นไปได้อีกหรือ”เขา...พลาดไปแล้ว ตอนนี้ทางตระกูลเจิ้งไม่มีทางยินยอม ตระกูลอวี่เองก็คงไม่อยากขัดแย้งกับตระกูลเจิ้ง หากเป็นเมื่อก่อนประธานอวี่อาจไม่ใส่ใจเรื่องความขัดแย้งเพื่อเขา แต่ตอนนี้เขาทำลายความไว้เนื้อเชื่อในลงแล้ว เป็นเขาที่ทำลายทุกอย่าง...“ผม...จะไปเขียนใบลาออกครับ จะเซ็นยินยอมเพื่อรักษาความลับของบริษัท จะอยู่จนครบวาระเพื่อส่งงานต่อให้คนที่จะมาแทน” เขาพูดไปก็เจ็บปวดจนต้องข่มอารมณ์ที่อ่อนไหว“อืม แล้วแต่แกเถอะ จำไว้นอกจากเรื่องที่อ่อนไหวของบริษัท