All Chapters of My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!: Chapter 41 - Chapter 50

“ครับ วันนี้ผมอาศัยบารมีคุณหนูอวี่ถึงได้ออกมากินข้าวนอกบ้าน ผมอาสาเป็นคนขับรถของเขาน่ะครับ แล้วรถของคุณล่ะครับจอดอยู่ตรงไหน”“ฉันเรียกรถมาค่ะ” หญิงสาวเม้มปาก“งั้นฉันไปส่งมั้ยคะ หมายถึงเขาขับ” ซือถูเว่ยเอ่ยถามอย่างหวังดี“ฉัน...มีเรื่องอยกากคุยกับคุณค่ะเหล่าอวี๋”อวี๋คุนมุ่นคิ้ว“นะคะ” เหยียนอวิ๋นเชียนมองเขาด้วยสายตาขอร้อง“งั้นคุณเรียกรถดีมั้ยคะ ฉันขับกลับเองได้ หรือจะใช้รถฉัน คุณไปส่งฉันแล้วพาคุณเหยียนไปส่ง พวกคุณจะได้คุยกัน”“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกครับ ผมเรียกรถกลับเองดีกว่า คุณขับรถกลับเองได้แน่นะ” เขายังมีสีหน้ากังวลลังเล“เรื่องแค่นี้สบายมากค่ะ”“อย่าเถลไถลนะครับ ต้องตรงกลับบ้าน”“ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วค่ะ ฉันไปนะคะ” ซือถูเว่ยยิ้มยังเผื่อแผ่รอยยิ้มไปให้เหยียนอวิ๋นเชียน นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยิ้มอย่างผู้มีชัยกลับมา...“เจ็บแปลบเลยแฮะ” เธอเข้าใจดีเชียวละว่าท่าทางของอีกฝ่ายคืออะไร ผู้หญิงด้วยกันมักความรู้สึกไว เหยียนอวิ๋นเชียนจะทำอะไรซือถูเว่ยรู้ดี พยายามทำอะไรก็รู้อีกนั่นละ...เสียงข้อความดังขึ้น --ไว้ผมโทรหานะครับ ไม่เกินสี่ทุ่ม แต่จนแล้วจนรอดเที่ยงคืนเขาก็ไม่ได้โทร.มา ซือถูเว่ยถึงกับนอน

งานเลี้ยงฉลองครบสิบปีของบริษัทเฝิงเสวี่ยประธานอวี่เสียงได้รับเชิญไปร่วมงานด้วย เขาพาหลานสาวคนสวยไปออกงานด้วยรอยยิ้ม เฝิงต้าเกา เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันที่เหลือไม่กี่คน บริษัทเองก็มีสัมพันธ์กันแบบน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า การที่มีคนจากบริษัทในเครือตระกูลอวี่มาร่วมงาน จึงเป็นเรื่องที่นับว่าปกติมากเฉิงเสวียนเดินเข้ามาหาประธานชรากับหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม ประธานอวี่เสียงตบไหล่เขาเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นที่มีให้ทำเอาคนที่มองตามลุ้นจนเกือบกลั้นหายใจ โดยเฉพาะคนตระกูลเฝิง“ท่านประธาน”“ฉันไม่ได้เป็นนายจ้างแกแล้ว”เฉิงเสวียนชะงัก “คุณ...ปู่”ซือถูเว่ยมองชายชราที่ดูเหมือนแก่ลงอีกปี “พี่เสวียนสบายดีมั้ยคะ”“อืม เธอละ”“สบายดีค่ะ ได้ยินมาว่าพี่เข้าทำงานในบริษัทตระกูลเฝิงฉันยังไม่ได้ยินดีด้วยเลย ยินดีด้วยนะคะ”“อืม ขอบใจนะ” เขาเอาแต่มองประธานอวี่ “ช่วงนี้คุณปู่เป็นยังไงบ้างครับ”“กินได้ นอนหลับ”“นอนไม่ค่อยหลับนี่คะ” ซือถูเว่ยเลิกคิ้ว “เห็นบ่นๆ ว่าพี่เสวียนไม่ส่งข่าว คนเขาก็อยู่ตรงหน้าแล้วก็ถามเสียสิคะ”“หลานคนนี้นี่อยู่เงียบๆ ไม่ได้หรือไง หนวกหู”ซือถูเว่ยหัวเราะ “พี่คุยกับคุณปู่ไปนะคะหนูกับเลขาเหลยจะไปเดินหาขอ

“ฉันรู้จักเขาดีที่สุด เขาจะมีความสุขแน่นอน เมื่อก่อนเรามีความสุขมาก เราคบกันมานานเข้ากันได้ดี ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ฉันมั่นใจว่าเขายังคิดถึงฉันอยู่ค่ะเหมือนที่ฉันไม่เคยลืมเขา”ซือถูเว่ยยิ้ม “สิบปีอะไรๆ ก็ไม่แน่นอนหรอกค่ะ จริงค่ะฉันไม่เถียงหรอกว่าสิบปีก่อนคุณอาจจะรู้จักเขาดีกว่าฉัน แต่คุณเหยียนคะหลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย ทำไมคุณยังหวังว่าจะหาผู้ชายที่คุณเคยคบหาเจอละคะ อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าเขายังเป็นคนเดิมที่คุณเคยรัก ขนาดมีดบาดมือครั้งหนึ่ง คุณยังไม่เคยลืมความเจ็บที่เคยได้รับ นับประสาอะไรกับตอนที่เขาตกต่ำที่สุดในชีวิต แล้วคุณเคยทิ้งเขาไปไม่ไยดีล่ะคะ”เหยียนอวิ๋นเชียนหน้าซีด “ชัดเจนว่าคุณรู้เรื่องของฉันกับเขา ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรู้ว่าเขาย่ำแย่แค่ไหนตอนเลิกกับฉัน และมันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเคยรักฉันขนาดไหน”ซือถูเว่ยหัวเราะ “ฉันนับถือความพยายามของคุณนะคะ ขนาดเห็นชัดแล้วว่าเขามองคุณไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่แทนที่คุณจะยอมรับ กลับเลือกที่จะเข้าหาฉันแทน นั่นเพราะคุณเองก็เห็นแล้วว่าเขากำลังพยายามเข้าหาฉัน”“นั่นเพราะเขาต้องการประชดฉันค่ะ เขาอยากให้ฉันเห็นว่าเขามีคนใหม่ อยากให้ฉันเจ็บปวด”“แล้วคุณ.

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ”ซือถูเว่ยยิ้มให้อีกฝ่าย “งั้นฉันจะไปค่ะ ไว้เราค่อยนัดเจอกัน คุณปู่บ่นว่าอยากไปดูบ้านที่พี่เสวียนอยู่ ไว้พวกเราไปทำอะไรกินบ้างดีกว่า เหมือนขึ้นบ้านใหม่ไงคะ คุณหนูเจิ้งดีใจที่ได้เจอนะคะ ไว้ว่างๆ เรานัดเจอกันมั้ย ไปเดินซื้อของด้วยกัน”เจิ้งหลิงดูมีท่าทางกระอักกระอ่วนเงยหน้าขึ้นมองเฉิงเสวียน “เอาสิครับ คุณมีเพื่อนก็ดีนะ จะได้ไม่เหงาเวลาผมไปทำงาน”ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เลิกคิ้ว เฉิงเสวียนยิ้ม “บอกเธอตามตรงก็ได้ พี่เพิ่งแย่งคุณหนูเจิ้งมาจากตระกูลเจิ้ง ทางนั้นโกรธมากเลยล่ะ”หมายความว่า...เจิ้งหลิงมาอยู่กับเฉิงเสวียนเพราะทางนั้นไม่ยอมรับเขา?! “งั้น...ฉันก็ต้องเรียกพี่สะใภ้น่ะสิ! ข่าวดีขนาดนี้ทำไมพี่ไม่ยอมบอกใครเลย”เฉิงเสวียนยื่นมือไปคว้ามือของเจิ้งหลิงมากุมแน่น “กะว่าจะพาไปหาคุณปู่ รอเขาพร้อมก่อน”“ดีเลยสิคะ งั้นฉันจะช่วยเก็บเป็นความลับก่อน พี่จะไปวันไหนอย่าลืมบอกฉันด้วย”“ได้”เขามีแต่ตัวแน่นอนตระกูลเจิ้งย่อมต้องมองข้าม แต่เจิ้งหลิงถึงกับผิดใจกับตระกูลเจิ้งยอมมากับเขา ซือถูเว่ยมองว่านี่เป็นเรื่องที่กล้าหาญมาก นับว่าจริงใจกับเฉิงเสวียนที่สุดแล้วมองสองคนเข็นรถเข็นแยกตั

“นายทำแบบนี้กับอวิ๋นอวิ๋นได้ยังไง เขาก็ตามมาง้อขอคืนดีแล้ว”“นั่นน่ะสิ ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจนิสัยไม่ดี อวิ๋นอวิ๋นของเราคบกับนายมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย พวกนายรักกันมากไม่ใช่เหรอ ทำไมแค่นี้ยกโทษให้กันไม่ได้ ใจแคบเกินไปแล้ว”เหยียนอวิ๋นเชียนเม้มปากดวงตาแดงก่ำ ดูอ่อนแอ สะเทือนใจ ดูน่าสงสาร ซือถูเว่ยมองท่าทีกลุ่มเพื่อนของชายหนุ่มตรงหน้า บอกตามตรงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะใช้ไม้นี้กับอวี๋คุน“ใช่แล้วละฉันใจแคบ” อวี๋คุนกลับพูดออกมาเสียงเรียบ “ถ้าพวกนายหรือพวกเธอจะเลิกคบฉันเพราะฉันใจแคบฉันก็ไม่ว่าอะไร ดังนั้นขอตัวนะฉันต้องส่งแฟนกลับบ้านก่อน เขาไม่ชอบนอนดึก”เขาหันมามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม “ขากลับแวะซื้อผลไม้มั้ย ยังไม่ดึกมาก แต่ห้ามกินตอนดึก เอาไว้กินตอนเช้า”“วันนี้เกิดอยากกินกงจู่เฉ่าเหมยขึ้นมาล่ะค่ะ เอาแบบของนำเข้า ที่แพงๆ ให้คุณกระเป๋าฉีกไปเลย”“ได้ ผมพาไปซื้อ”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมา เหยียนอวิ๋นเชียนตะโกนมาจากทางเข้าร้าน “เหล่าอวี๋ หากคุณเลือกเธอถ้าอย่างนั้นคุณจะต่างกับเฉิงเสวียนคนนั้นยังไงละคะ นั่นมันกรงขังของคนตระกูลอวี่คุณไม่รู้หรือไง!”ซือถูเว่ยชะงักแต่อวี๋คุนก้มลงยิ้มให