My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!

My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-21
โดย:  หรงเย่า / นาย่าจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
53บท
1.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ชีวิตมันบัดซบ ซือถูเว่ย สู้อุตส่าห์บากบั่นทำงานเก็บเงิน เพราะความฝันสูงสุดก็คืออยากเก็บเงินซื้อบ้านสักหลังเป็นของตัวเอง แต่เพราะทำงานงกๆ ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง อย่าว่าแต่เวลาที่จะให้แฟนเลย แม้แต่เวลาหายใจยังแทบไม่มี!! ดังนั้นตอนที่กำลังสิ้นใจก็เลยรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ใช้ชีวิต ทว่าตอนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของ อวี่จิ้ง หญิงสาวตระกูลร่ำรวยแต่หัวอ่อนเชื่อคนง่าย ดังนั้นหญิงสาวจึงถูกหลอกอยู่ร่ำไป ซือถูเว่ยได้แต่สาบานกับอวี่จิ้งคนก่อน ในเมื่อตอนนี้ไม่ต้องตรากตรำทำงาน เพราะสวย! และรวยมาก! จากนี้ไปจะใช้ชีวิตให้ดีแทนเจ้าของร่างเดิมละนะ!!! อวี่จิ้ง หลานสาวคนเดียวของประธานอวี่เสียง เป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย ในขณะเดียวกันก็เป็นคนเอาแต่ใจอยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะอย่างนี้ถึงโดนคนอื่นหลอกอยู่เสมอโดยเฉพาะคู่หมั้น... ซือถูเว่ย หญิงสาวผู้ขยันขันแข็งทำงานตัวเป็นเกลียวไม่หยุดหย่อน เพราะมีความฝันอยากจะมีบ้านเป็นของตัวเอง จึงอดทนทำงานเพื่อเก็บเงินจนร่างกายทรุดโทรม มีแฟนหนุ่มคนหนึ่งที่เรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่เขาเป็นลูกแหง่ติดแม่ ไม่ว่าแม่จะให้เขาทำอะไรเขาก็ไม่เคยขัด

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1.1

[손님, 죄송합니다. 지금 간성읍 쪽에서 올라가는 길이 막혔습니다. 제설차가 국도부터 치우고 있어서 펜션 진입로는 시간이 좀 걸릴 것 같습니다. 보일러 기름은 사흘 정도는 충분하고, 창고에 장작이 있습니다. 음식이나 술은 부족하시면 관리동 냉장고에 있는 것을 드셔도 됩니다. 길이 열리는 대로 바로 올라가겠습니다. 절대 밤에는 밖에 나가지 마세요.]

​

“어머님… 우리 고립된 것 같습니다. 펜션 주인도 지금은 올라오지 못한다고 하네요.”

​

나는 인상을 찌푸린 채 휴대폰에 뜬 문자를 읽었다. 창밖을 내다보니, 그 말이 과장처럼 느껴지지 않았다.

​

“지혜는? 다른 사람들은?”

​

장모님은 걱정스러운 눈으로 나를 바라보았다.

​

처가에서 술기운이 오를 때마다 나는 강원도 고성에서 보냈던 군 생활 이야기를 꺼내곤 했다. 그때마다 끝까지 맞장구를 쳐준 사람은 장모님뿐이었다. 집사람은 늘 내 입을 막았지만, 장모님은 손을 턱에 괴고 흥미롭다는 듯 물었다.

​

“와… 눈이 그렇게나 많이 온다구?”

​

그 말투에는 걱정보다 호기심이 먼저 묻어 있었다. 장모님은 내가 말하는 하얀 눈 세상을, 어쩐지 동화 속 풍경처럼 떠올리는 것 같았다.

​

그래서였다. 이번 연말 연휴는 강원도에서 눈 구경을 하며 보내자고, 내가 처가 식구들에게 먼저 제안한 것은.

​

내 술주정에는 인상을 썼던 모두였지만, 새해 맞이 가족여행에는 다들 흔쾌히 찬성했다. 한겨울의 강원도는 맛있는 음식과 따뜻한 벽난로, 유리창 너머로 조용히 쌓이는 눈을 떠올리게 만들기에 충분했으니까.

​

문제는 우리가 한 차로 움직일 수 없었다는 점이었다. 연휴 직전까지도 일이 밀린 아내는 장인어른과 처제를 태우고 뒤따라오기로 했다.

​

아니, 어쩌면 진짜 문제는 우리가 눈을 너무 낭만적으로만 생각했다는 데 있었는지도 모른다.

​

새벽잠이 없는 장모님이 빨리 출발하자고 서두르시는 바람에, 나는 장모님과 단둘이 먼저 펜션에 도착했다. 그때까지만 해도 눈은 희미하게 흩날리는 정도였다. 손바닥에 내려앉기도 전에 사라지는, 가볍고 예쁜 눈.

​

우리가 예약한 펜션동 뒤로는 10미터 정도 떨어진 곳에 관리사가 있었다. 그곳에 사는 펜션 주인은 오후쯤 시내에 급한 볼일을 보러 내려간다고 했다. 읍내에 잠깐 다녀온다고만 했었다.

​

그 몇 시간 뒤, 나는 산 입구는 물론 강원 북부 산간 전체가 거의 마비 상태라는 재난문자를 받았다.

​

그리고 방금, 발을 동동 구르는 기색이 그대로 묻어나는 펜션 주인의 문자가 도착했다.

​

고립이 언제 풀릴지는 알 수 없었다. 강원도는 폭설에 익숙한 지역이었다. 국도와 마을길은 결국 제설이 될 것이다. 하지만 이곳은 그 길들에서 한참 떨어진 산속 펜션이었다.

​

우리에게까지 차례가 돌아올지는, 누구도 장담할 수 없었다.

​

장모님과 단 둘이 남겨진 며칠…

​

무슨일이 생길까?

​

​

​

**

​

​

​

나는 그녀만큼 걱정하는 척했다.

​

“뉴스 보셨어요?”

“안 좋대. 며칠은 계속 이럴 거라는데?”

​

장모님은 침실 세 개짜리 통나무집 안을 천천히 둘러보았다.

​

“그래도 전기랑 휴대폰은 터져서 다행이야.”

— 팟!

​

그 말이 저주가 되었는 지 말이 끝나기 채 2초도 지나지 않아 전기가 나갔다.

​

실내는 순식간에 어두워졌다. 창밖에서는 눈보라가 소리 없이 휘몰아쳤고, 서쪽 창문에는 흰 손바닥 같은 눈발이 계속해서 들러붙었다.

​

장모님의 눈이 커졌다. 어둠에 적응하는 중인지, 정말로 겁을 먹은 건지 잠시 알 수 없었다.

​

“어머, 어머, 어머. 세상에. 지금이라도 빠져나가야 되는거 아냐???.”

​

그녀는 완전히 겁을 먹은 얼굴이었다.

​

저렇게 당황한 모습은 처음 보았다.

​

장모님은 자리에서 벌떡 일어나 현관으로 향했다. 평소보다 발걸음이 급했고, 그만큼 판단도 흐려진 것 같았다.

​

“여기 있으면 안 될 것 같아.”

​

그녀가 현관문을 열자마자 눈보라가 안으로 밀려들었다. 차가운 공기가 거실 바닥을 훑고 지나갔다.

​

“눈이 벌써 60센티는 쌓였겠어요. 차로는 절대 못 나갑니다.”

​

나는 그녀 곁으로 다가갔다.

​

“폭풍이 지나갈 때까지 여기서 버텨야 해요.”

​

문에 손을 얹고 천천히 닫았다.

​

“눈이 들어오잖아요, 어머니.”

“아… 이런.”

​

장모님은 그제야 자신이 얼마나 당황했는지 깨달은 사람처럼 몸을 돌렸다. 그리고 거의 무너지듯 내게 안겼다.

​

나는 잠시 멈칫했다가, 두 팔로 그녀를 감쌌다.

​

그녀의 몸은 생각보다 작지 않았다. 두꺼운 니트 너머로도 체온이 느껴졌고, 어깨에 묻힌 숨이 불규칙하게 떨렸다. 겁에 질린 사람을 안심시켜야 한다는 생각과, 그래서는 안 되는 다른 생각이 아주 가까운 곳에서 서로 부딪쳤다.

​

나는 그녀의 등을 가볍게 두드렸다.

​

“괜찮습니다. 아직 기름도 있고, 장작도 있고, 음식도 있어요.”

​

내 목소리는 놀라울 만큼 침착했다.

​

하지만 침착한 건 목소리뿐이었다.

​

내일은 크리스마스였다.

​

눈은 계속 내리고 있었고, 술은 충분했다.

​

​

​

**

​

​

​

“정말 이 정도일 줄은 몰랐어.”

​

장모님은 내가 피워놓은 벽난로 앞에서 두 손을 녹이고 있었다. 장작은 생각보다 잘 탔다. 불길은 낮고 붉게 흔들리다가, 이따금 마른 나무 속을 터뜨리며 작은 소리를 냈다.

​

“이런 곳에서 어떻게 지냈다는 거야. 상상한 것 이상이야, 정말.”

“뭐, 이런 곳에서도 살아지니까요. 겨울에는 텐트에서도 자는걸요.”

​

그녀의 칭찬과 불기운이 동시에 밀려와 뺨이 달아올랐다.

​

거실은 벽난로의 불빛으로 겨우 환해져 있었다. 전기가 끊긴 통나무집 안에서 불은 유일하게 살아 있는 것처럼 보였다. 붉은 빛이 벽과 천장에 얇게 번졌고, 장작이 이글거릴 때마다 그림자들이 벽 위에서 몸을 뒤척였다.

​

나는 난로 옆에 앉아, 우리가 챙겨온 화이트 와인 병 하나를 집어 들었다.

​

“자기 전에 시간이나 좀 때울까요?”

​

배가 고픈 건 아니었다. 하지만 다른 종류의 허기가 속에서 조용히 이를 세우고 있었다.

​

차가운 공기와 뜨거운 장작불이 만들어내는 묘한 온도 때문인지, 아니면 밖으로 나갈 수 없다는 사실 때문인지, 술 생각이 유난히 선명했다.

​

장모님은 어떠실까.

​

“후… 나도 한잔 줘.”

​

그녀가 고개를 끄덕였다.

​

평소에 술을 즐기는 분은 아니었다. 하지만 식사에 곁들이는 와인은 좋아했고, 특히 사위와 마주 앉는 술자리는 마다하지 않았다. 가끔은 자신의 주량보다 조금 더 나아갔다. 그럴 때마다 그녀는 젊어지는 것 같았다. 말수가 조금 늘고, 웃음이 조금 가벼워지고, 눈빛은 조금 늦게 돌아왔다.

​

오늘도 그럴까.

​

“조금 취하면 잠이 잘 오실 거예요.“

— 뽕.

​

코르크가 빠지는 소리와 함께 나는 무심코 그녀를 바라보았다.

​

장모님은 몸에 붙는 스웨터를 입고 있었다. 불빛 때문인지, 그림자 때문인지, 평소보다 더 가까운 사람처럼 보였다. 나는 시선을 오래 두지 않으려 했지만, 이미 늦었다.

​

그녀와 눈이 마주쳤다.

​

내가 무엇을 보았는지, 그녀도 알아차린 것 같았다.

​

나는 서둘러 고개를 돌렸다.

​

“자넨 늘 조금 취하지는 못하잖아.”

​

장모님이 어깨를 으쓱하며 말을 이었다.

​

“이제 할 일도 없는데, 그냥 마음껏 마셔.”

​

나는 일부러 장난스럽게 웃었다.

​

“그럴까요, 어머님? 그럼 소주로 갈까요?”

​

그녀는 이 분위기를 깨고 싶지 않다는 듯, 살짝 인상을 찌푸리고는 고개를 가로저었다.

​

“아니. 오늘은 와인으로 해.”

— 꼴꼴꼴.

​

잔 안으로 옅은 금빛이 흘러들었다.

​

“그래도 와인잔이라도 있어서 다행이네요.”

​

나는 잔을 채워 그녀에게 건넸다.

​

​

**

​

​

​

한 시간쯤 지나자 첫 번째 병은 비어 있었다.

​

나는 두 번째 병의 코르크를 뽑았다. 그리고 아무렇지 않은 척, 대화를 진실 게임 쪽으로 밀어 넣었다.

​

기다리고 있는 질문이 있었다.

​

장모님은 늘 내가 지혜를 만나기 전 어떤 연애를 했는지 궁금해했다. 한 사람을 만나 결혼까지 간 자신의 삶 때문인지, 아니면 그저 사위라는 남자를 조금 더 알고 싶어서였는지, 술이 들어가면 꼭 그런 질문을 던지곤 했다.

​

다만 그때마다 아내는 중간에서 말을 끊었다.

​

“엄마, 또 시작이야?”

​

그리고 대화는 번번이 다른 곳으로 흘러갔다.

​

하지만 오늘 밤에는 훼방꾼이 없었다.

​

“그렇게 많지는 않아요.”

​

내가 먼저 말했다.

​

“흐흐. 그럴 것 같았어. 우리 딸 만나기 전에 만났던 여자는 왜 헤어졌어?”

​

장모님이 와인을 홀짝였다.

​

동작이 평소보다 조금 느렸다. 말이 꼬이지는 않았지만, 분명히 취해 있었다. 나도 마찬가지였다. 불빛과 술기운과, 바깥을 꽉 막아버린 눈이 사람의 판단을 조금씩 무르게 만들고 있었다.

​

“뭐야, 말해봐. 얼마나 만났고 왜 헤어졌어?”

​

장모님은 얼굴을 붉힌 채 짓궂은 표정으로 나를 바라보았다.

​

등은 벽난로 때문에 뜨거웠고, 얼굴은 창문 쪽에서 스며드는 냉기로 서늘했다. 그 극단적인 온도 차 때문이었을까. 아니면 이미 취기가 머리끝까지 차오른 탓이었을까.

​

평소라면 입 밖에 내지 못했을 말이, 그날은 너무 쉽게 올라왔다.

​

“음… 서로 좀 안 맞았어요.”

“뭐가?”

​

나는 잠시 망설였다.

​

돌아갈 수 있는 틈은 그때까지 있었다.

​

“속궁합이요.”

​

말을 뱉고 나서야, 내가 무슨 짓을 했는지 알았다.

​

장모님은 처음에는 잘못 들었다는 얼굴을 했다. 그다음에는 제대로 들었지만 의미를 처리하지 못한 사람처럼 멍하니 나를 바라보았다.

​

“응? 으응? 뭐… 뭐라고? 무슨 궁합?”

​

뒤늦게 뜻을 알아차린 듯 장모님이 눈을 크게 떴다.

​

“뭐야! 뭐야, 그게! 아하하하”

​

그리고 터지듯 웃었다.

​

그 웃음은 놀람에 가까웠다. 장모님은 잔에 남아 있던 와인을 한 번에 비우고는, 내 어깨를 가볍게 두드렸다. 눈가에 맺힌 눈물을 손끝으로 훔치며 아직도 웃음을 참지 못했다.

​

“아니… 우리 순둥이 사위가 어쩌다 그런 이유로 헤어졌다는 거야?”

​

그녀는 장난이라고 생각하는 듯했다.

​

어쩌면 그럴 수밖에 없었다.

​

나는 서울의 중상위권 대학 공대를 나왔고, 누구나 이름을 아는 대기업은 아니지만 건실한 중견기업에 다녔다. 큰 굴곡 없는 인생. 평균에서 크게 벗어나지 않는 외모와 체형. 처가 식구들이 보기에는, 무난하고 성실하고 조금 재미없는 사위였을 것이다.

​

하지만 나는 내가 그런 사람만은 아니라는 것을 알고 있었다.

​

나는 몸을 쓰는 취미 말고는 오래 붙잡아본 것이 없었다. 운동, 추위, 물, 산, 한계에 가까운 것들. 그리고 그런 것들보다 더 오래 나를 흔든 욕망이 있었다.

​

어릴 때 집을 나간 어머니 때문인지, 아니면 그저 내가 그렇게 생겨먹은 사람인지, 내 결핍은 자주 나이 든 여자들의 쪽으로 기울었다. 다정함과 피로가 함께 묻어 있는 여자들. 젊음보다 생활이 먼저 보이는 여자들. 웃을 때보다 한숨을 쉴 때 더 진짜 얼굴이 드러나는 여자들.

​

지혜는 나의 그런 면을 어느 정도 알고 있었다. 적어도 내가 평온하기만 한 남자가 아니라는 것 정도는. 그래도 우리는 결혼했고, 제법 완벽에 가까운 생활을 만들어왔다.

​

다만 지혜가 모르는 것이 있었다.

​

내 안에서 가끔, 너무 자주, 선을 넘는 상상이 자란다는 것.

​

“후후.”

​

나는 여유로운 척 웃으며 장모님을 바라보았다.

​

장모님은 처음에는 ‘에이, 설마’ 하는 표정이었다. 그러나 내가 웃음을 거두지 않자, 그 표정이 조금씩 흐려졌다. 웃음이 줄고, 어깨가 아주 조금 움츠러들었다.

​

“와… 그 정도인 줄은 몰랐네. 우리 사위가… 착한 줄로만 알았더니. 아니, 그래서 그게 자기가 너무 쎘던 거야? 아니면 여자쪽을 못 맞춰 준거야?”

​

입가에 말이 맴돌았다.

​

지금 하지 않으면 영영 못 할 것 같았다.

​

그러나 동시에, 지금 하면 모든 것이 망가질 것 같았다.

​

나는 그 둘 사이에서 잠깐 멈춰 있었다.

​

그리고 결국, 더 나쁜 쪽을 골랐다.

​

“장모님이 한 번 확인해 보실래요?”

​

장모님의 얼굴에서 웃음이 사라졌다.

​

“무슨… 말을 하는 거야?”

​

그녀는 빈 잔을 테이블 위에 내려놓았다. 손끝에 힘이 빠졌는지 잔이 옆으로 굴러 떨어졌다. 카펫 위라 깨지지는 않았지만 그 작은 소리가 이상하게 크게 들렸다.

​

“못 믿으시는 거 아니에요?”

​

나는 어깨를 으쓱했다. 아무렇지 않은 척하려고 했다. 하지만 목 안쪽이 바짝 말라 있었다.

​

장모님은 화를 내지 않았다.

​

그게 더 무서웠다.

​

“아… 그… 저…”

​

그녀는 고개를 저었다.

​

“아니. 믿을게. 믿을 테니까.”

​

장모님은 자리에서 일어났다. 병에 코르크를 다시 막는 손이 조금 서툴렀다.

​

“후… 나 취했나 봐. 자러 가야겠어.”

​

그녀는 안방 쪽으로 도망치듯 걸어갔다. 문간에서 한 번 뒤돌아보았지만, 그 눈빛에는 방금 전의 장난스러움이 남아 있지 않았다.

​

“나는 이 방 쓸게. 자네는 나머지 방 중에 아무 데나 자. 자기 전에 불 잘 피워놓고. 오늘 밤 많이 추울 것 같네.”

​

문이 닫혔다.

​

나는 한동안 그 자리에 앉아 있었다.

​

내가 차인 것인지, 용서받은 것인지, 아니면 아주 조용히 경고를 받은 것인지 알 수 없었다.

​

미친 짓을 한 거겠지.

​

나는 그녀가 부탁한 대로 장작을 더 넣었다. 불은 금세 다시 살아났다. 마른 나무가 속을 터뜨리는 소리가 거실에 울렸다.

​

거실에 자리를 깔고 누웠을 때, 벽난로는 활활 타오르고 있었다.

​

그래도 추웠다.

​

이불을 산더미처럼 덮고 있어도, 추위는 틈을 찾아 들어왔다. 벽 사이로, 창문 가장자리로, 내 말이 남긴 균열 사이로.

​

한참을 뒤척이다가 어디선가 읽은 내용을 떠올렸다. 옷을 벗고 이불 안에 들어가면 몸과 이불 사이의 열이 더 잘 돈다는 이야기였다.

​

나는 그 말을 믿어보기로 했다.

​

완전히 헛소리였다.

​

밤은 거칠고 혹독했다.

​

밖에서는 눈보라가 집을 긁고 있었다.

​

안에서는 내가 한 말이, 계속해서 나를 긁고 있었다.

​

겨우 잠이 드려는데, 잠결같이 들리는 소리에 눈을 떴다.

​

"저기… 김서방?"

​

장모님의 목소리가 살짝 떨리며 내 어깨를 흔들었다. 위에서 그녀가 나를 내려다 보고 있었다.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
53
บทที่ 1.1
ชีวิตของคนเรามันจะบัดซบได้เท่าไหร่กันเชียว?...ซือถูเว่ย เคยตั้งคำถามนั้นเพื่อปลอบใจตัวเอง บากบั่นทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี กระทั่งได้เข้าทำงานและมีเงินเดือนที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉาชีวิตเพียงลำพังโดดเดี่ยวไม่มีใคร ทั้งหมดนั้นได้รับการเติมเต็มจาก เสิ่นเหยียน แฟนหนุ่มที่ได้เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย คนสองคนประคบประคองให้กำลังใจกันและกันจนเรียนจบ กระทั่งตอนนี้ต่างคนต่างก็ได้เข้าทำงานมีอนาคตที่สดใส อนาคตเคยถูกวาดฝันเอาไว้อย่างสวยหรู เก็บเงินซื้อบ้าน ทำงาน มีลูก จากนั้นครอบครัวก็จะพร้อมหน้า มีความสุข มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะครอบครัว... หญิงสาวมักอ่อนไหวกับคำคำนี้เสมอ เพราะตั้งแต่อายุได้สิบแปด ครอบครัวหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็มาสิ้นใจจากไป แม่เก็บงำอาการป่วยจนกระทั่งหญิงสาวสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็จากไปความสิ้นหวังทำให้ซือถูเว่ยอยากลาออก หากไม่ใช่วันนั้นบังเอิญได้รู้ความจริง ที่แท้เธอเองก็มีพี่ชายต่างแม่อยู่คนหนึ่ง ซือถูหนาน อีกทั้งเขายังทำงานในบริษัทใหญ่ หน้าที่การงาน การเงิน ความเป็นอยู่ ทุกอย่างนับได้ว่าพรั่งพร้อมสมบูรณ์เขาเสนอให้ความช่วยเหลือหากหญิงสาวอยากเรียนจนจบ ตอนนั้นเพราะไม่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.2
“นี่หล่อนยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าฉันไม่ยอมให้ลูกชายแต่งกับเธอ เธอยังจะมาเกาะแกะเขาอีกทำไม ผู้หญิงสมัยนี้นี่ทำให้ฉันพูดไม่ออกจริงๆ ยังไม่แต่งเข้าผู้ใหญ่พูดอะไรก็เอาแต่ปฏิเสธ ตอนนี้ยังมาเจอเขาลับหลังฉัน ทำไม...คิดจะปอกลอกครอบครัวฉันเหรอ ฉันเห็นว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติก็เลยสงสาร ที่ไหนได้เก่งกาจกร้านโลกกว่าที่ฉันคิด”“คุณป้าคะ ก่อนจะพูดรบกวนตรึกตรองสักนิดนะคะ ที่นี่ไกลจากที่ทำงานของเขาค่อนโลก บอกว่าฉันมาเกาะแกะเขานี่ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ หรือใช้ตรรกะโทษคนอื่นก่อนค่อยโทษลูกชายตัวเอง ใครเกาะแกะใครยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ”“ไร้การอบรมเถียงผู้ใหญ่ฉอดๆ! ไม่มีมารยาท!!” อีกฝ่ายดูทั้งโกรธและอับอาย ยื่นมือไปคว้าแก้วน้ำสาดออกมาซือถูเว่ยถูกดึงไปด้านหลัง มีใครบางคนขยับเข้ามาขวางเธอ ดังนั้นน้ำแก้วนั้นก็เลยสาดลงบนตัวเขา... เงยหน้าขึ้นมองเขา ...ซือถูหนาน“พะ...พี่?!”เขาถอนหายใจมองมาที่หญิงสาวแวบหนึ่ง “คุณน้าครับ ผมว่าคงมีการเข้าใจผิด น้องสาวของผมมีงานทำ มีเงินเก็บ แถมเขายังมีพี่ชาย ยังมีครอบครัว เรื่องที่เขาจะปอกลอกลูกชายคุณ ผมว่าคงเป็นไปไม่ได้ ที่นี่ใกล้ที่ทำงานของเว่ยเว่ย การกล่าวหาว่าเว่ยเว่ยเกาะแก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.3
ซือถูเว่ยหลุดหัวเราะออกมา “ค่ะ เห็นด้วย”“ให้ไปส่งที่ไหน”“ที่XXX”อีกฝ่ายยื่นมือไปดึงนามบัตรส่งให้ ซือถูเว่ยรับมาแล้วมองหน้าเขา “ไว้ไปกินมือค่ำกัน”ได้ยินแบบนั้นก็ค้นหานามบัตรตัวเองส่งให้เขา ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ไม่สะดวกที่จะติดต่อกับเขา เมื่อก่อนกลัวเขาคิดว่าเป็นภาระ ตอนนี้เธอมีงานทำไม่ลำบาก ไม่ต้องพึ่งพาใคร “ได้ค่ะ”เห็นรอยยิ้มบางๆ ของอีกฝ่ายหญิงสาวเองก็ยิ้มออกมา ตอนนี้เธอก็นับว่ามีพี่ชายเพิ่มมาคนหนึ่งแล้ว??อาทิตย์ถัดมาที่ทำงานเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ว่ากันว่าหัวหน้าฝ่ายงานแปลที่มาใหม่เป็นเด็กเส้น อีกฝ่ายตำหนิงานแปลที่เป็นหัวข้อข่าวของทุกๆ คน แต่ก็ไม่ระบุว่ามันผิดพลาดตรงไหนตอนที่งานของซือถูเว่ยถูกตีกลับมา หญิงสาวต้องอยู่แก้จนถึงตีสอง แต่พอส่งงานทางอีเมล์อีกฝ่ายกลับไม่อนุมัติ ร้อนถึงเธอต้องรอจนสว่าง ทั้งนี้ก็เพราะงานนี้จะต้องส่งให้บรรณาธิการเรียบเรียงอีกทอดหนึ่ง“ไม่เป็นมืออาชีพเลย”“ได้ยินมาว่าไฟแรง แต่แรงแบบอยากแสดงอำนาจน่ะ ทำงานไม่เป็นสักอย่าง ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้เรื่อง”“รู้ได้ยังไง”“ฉันได้ยินเขาพูดน่ะสิ จีนคำ อังกฤษคำ เหมือนพูดไม่คล่องแต่ที่ไม่คล่องน่ะภาษาอังกฤษนะ”“ลำบากเว่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.4
แล้วสติก็ดับวูบลงได้ยินแค่เสียงของซือถูหนาน แต่ว่ามันก็ดังแว่วมากเหมือนอยู่ไกลแสนไกล ตกลงแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!!!ซือถูเว่ยหัวใจวายเฉียบพลัน เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทันทำให้ขาดออกซิเจน สาเหตุหลักมาจากทำงานหนักพักผ่อนน้อย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าใครจะโชคร้ายวันนั้นเสิ่นเหยียนเป็นคนโทร.เรียกรถฉุกเฉินและพามาโรงพยาบาล ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทันแล้ว หญิงสาวสิ้นลมอย่างสงบหลังจากวูบหมดสติแล้วล้มศีรษะกระแทกกับฟุตปาธหมอเจ้าของไข้เข้ามาตรวจอาการของหญิงสาวบนเตียง นอกจากอาการปวดเมื่อกับหางคิ้วที่ปวดตุบ อาการทั่วไปก็ไม่มีอะไรน่ากังวลประธานอวี่ อวี่เสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อหมอออกไปแล้วเขาก็ตำหนิเฉิงเสวียนด้วยท่าทีโกรธกรุ่น “ทะเลาะกันยังไงถึงขั้นทำจิ้งเอ๋อร์ตกบันไดหัวฟาด ฉันเลี้ยงมาทะนุถนอมไม่เคยทำให้เจ็บตัว นี่อะไรถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล”“เป็นความผิดของผมเองครับ ต่อไปผมจะระวัง”ประธานอวี่เสียงยื่นมือไปหาหลานสาว อยากลูบศีรษะปลอบโยน แต่อวี่จิ้งกลับขยับหลบ เขาชะงักไปทันที ป้าหงที่ยืนอยู่ถึงกับปราดเข้ามา“คุณหมอบอกว่าต้องให้เวลาคุณหนูค่ะ ความจำจะค่อยๆ กลับมา ศีรษะกระแทกบางครั้งก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.5
“ไม่จริง... จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ...”“คุณนายเสิ่น ถ้ายังยืนยันแบบนั้น งั้นคุณบอกมาสิว่าเว่ยเว่ยฝากเงินครั้งสุดท้ายวันไหน” พูดจบหญิงสาวก็มองไปที่เสิ่นเหยียน “เงินทั้งหมดในบัญชีมีเท่าไหร่”“ผม...ผมเองก็ไม่แน่ใจ”“ไม่รู้? แล้วมาขอแบ่งครึ่งนึงนี่คิดว่าจะได้เท่าไหร่ แล้วถ้ามันไม่เคยมีเลยล่ะ หลักฐานที่ว่าสะสมเงินมาด้วยกันล่ะ”“ผมให้เงินสดดังนั้นก็เลยไม่มีหลักฐานการโอน”“ได้ งั้นให้ครั้งละเท่าไหร่ ให้มากี่ครั้ง วันไหนบ้าง ดูประวัติการฝากก็รู้แล้วว่าตรงกันมั้ย”“แต่...ผมให้ไปเว่ยเว่ยก็สมทบด้วยทุกครั้ง ยอดไม่แน่นอน”“อ้อ งั้นครั้งสุดท้ายให้ตอนไหนเจาะจงวันมา แล้วเว่ยเว่ยไปฝากเงินวันไหน ธนาคารอะไร สาขาไหน ฝากผ่านอะไรโอนหรือผ่านพนักงานธนาคาร”เสิ่นเหยียนหน้าซีด...“ไม่รู้ละสิ ได้ งั้นที่บอกว่าไม่ได้เลิกกันมั่นใจใช่มั้ย”“มะ...มั่นใจครับ” เขาดูไม่มั่นใจสักนิด“ได้งั้นไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้าน XXX ที่ร้านนั้นได้ยินมาว่าบันทึกทั้งภาพและเสียงได้ด้วย จะได้รู้ว่าบอกเลิกกันจริงมั้ย”“แต่วันนั้นเราทะเลาะกัน พวกเราคืนดีกันแล้วครับ”“ที่ไหน เมื่อไหร่” หญิงสาวต้อนเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว“ทะ...ที่หน้าอพาร์ทเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.6
“ได้ยินว่าหัวกระแทกจำอะไรไม่ได้”“เอ๋” หญิงสาวสะดุ้ง สองคนนี้สนิทกันหรือเปล่านะ!! “ก็...จำได้แล้วเป็นบางเรื่องค่ะ” บอกว่าจำไม่ได้แล้วเรื่องเมื่อครู่จะอธิบายยังไง แล้วถ้าบอกจำได้ แต่ไม่รู้ว่าเคยสนิทกันจนมานั่งกินข้าวปั้นด้วยนี่มีพิรุธมั้ยนะ“อ้อ”เสียงตอบรับของเขาไม่ได้ช่วยขยายความเลยให้ตาย... ซือถูเว่ยร้อนรนแต่พยายามเก็บอาการ “แล้วคุณมาที่นี่มาเยี่ยมฉันเหรอคะ”“อืม มางานศพน้องสาวของซือถูด้วย”“ค่ะ”“รู้จักน้องสาวของเขามานานแล้ว?”“สักพักแล้วค่ะ”“อืม”เห็นมั้ย อืม... อีกแล้ว เป็นบทสนทนาที่พิลึกพิลั่นชอบกล ด้านหลังมีเสียงร้อนใจของป้าหง “คุณหนู!”“ป้าหง?”“ป้าตามหาแทบแย่มาอยู่ตรงนี้นี่เอง ผอ.อวี๋คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?” ป้าหงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ซือถูเว่ยรู้ว่าตัวเองพลาดก็ตอนนี้ จากปฏิกิริยาของป้าหงการที่เธอมานั่งอยู่กับเขาคงจะเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดแล้ว“ฉันไปแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับของกิน”“คุณบอกว่ายืม”อ้าว... “เอ่อป้าหงคะ ฉันยืมเงินผอ.อวี๋จ่ายค่าของกิน”“คุณหนูกิน...ของพวกนี้??” นั่นไงละพลาดอีกเรื่องแล้ว แต่ว่า...ก็แค่ข้าวปั้นกับนมเปรี้ยวมันแปลกตรงไหน อย่าบอกนะว่ายัยคุณหนูนี่ไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.7
ประธานอวี่เสียงมองตามชายหนุ่มไป เลขาเหลยเองก็มองตามชายหนุ่มไป “เขาเพิ่งบอกว่าคุณหนูกินข้าวปั้นในร้านขายอาหารของโรงพยาบาล?”“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”“แล้วเขารู้ได้ยังไง หรือว่าผ่านไปเห็น?”ประธานอวี่ไม่ได้พูดอะไรแค่ถอนหายใจ “น่าเสียดาย”“ทำไมละครับ หรือว่าเสียดายที่คุณหนูไม่ชอบผอ.อวี๋?”“ไม่ใช่แค่ไม่ชอบ แต่ยังกลัวมากเลยละ แค่เขายอมยืนอยู่ในห้องเดียวกันฉันก็โล่งใจแล้ว จะคาดหวังอะไรได้ละ”“ผอ.อวี๋เป็นคนหนุ่มไฟแรงทั้งมีความสามารถ ถ้าได้เขามารับหน้าที่แทนท่านประธานคงจะดี แต่ว่า...” เลขาเหลยถอนหายใจ “ทางคุณอวี่ควบคุมยากเหลือเกิน ถ้าผอ.อวี๋ยอมเขาเพราะพี่สาว...”ประธานอวี่พยักหน้า “จับตาดูต่อไป ฉันว่า ฉันดูคนไม่ผิดหรอก เขาไม่มีทางร่วมมือกับพี่เขยเพียงเพราะเห็นแก่พี่สาว”“ครับ ผมเองก็หวังอย่างนั้น”ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ตอนจะเข้าไปในห้องพิเศษป้าหงก็หยุดเขาเอาไว้ “มีอะไร”“คุณท่านคะเมื่อครู่คุณหนูหายออกไปจากห้อง ฉันกับคุณเฉิงตามหาจนทั่วจนไปเจอว่าคุณหนูอยู่ที่ร้านขายอาหารของโรงพยาบาลกับผอ.อวี๋ค่ะ”“หืม??”“จริงๆ คั่กับผอ.อวี๋เลยนะคะ”ข้าวปั้นกับนมเปรี้ยว?! “เอาละรู้แล้ว”ในห้องมีแต่ความเงียบ ปร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.8
ในเมื่อชีวิตก่อนที่ยังคงเป็นซือถูเว่ยไม่มีอะไรเลยที่ได้ดังใจ งั้นก็ถือเสียว่าได้เกิดใหม่ เป็นคนใหม่ ต่อจากนี้ก็เริ่มทำอะไรที่จะไม่รู้สึกเสียใจทีหลัง ทำสิ่งที่อยากทำ ตามใจตัวเองให้ถึงที่สุด“ก็ในเมื่อตอนนี้ฉันสวยและรวยมาก เพราะงั้นก็ใช้ชีวิตใหม่ให้คุ้มกับที่สวรรค์ให้โอกาสก็แล้วกัน” พูดจบก็สวมแว่นดำแล้วหมุนตัวเดินจากมาในรถยนต์มีบัตรพนักงานของบริษัทในเครือตระกูลอวี่ อวี่จิ้งมีตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายโภชนาการที่จะไปทำหรือไม่ไปทำก็ได้ เพราะยังไงท่านประธานอวี่ที่เป็นปู่ก็ไม่ได้ซีเรียส หัวโขนนี้คนทั้งบริษัทก็รู้ดี ดังนั้นจะมีหรือไม่มีก็ไม่มีใครกล้าพูดมากถึงอย่างนั้น...ซือถูเว่ยที่เป็นคนบ้างานมีหรือจะยอมอยู่เฉย ตอนออกมาก็สาบานกับตัวเองว่าจะทำเท่าที่ทำได้ ไม่ตรากตรำ ไม่ทำงานหนัก ครั้งนี้จะทำงานแบบเช้าชามเย็นชามแล้วได้เงินเดือนเต็มเม็ดเต็มหน่วยให้ดู!!!Audi Q7 45 TFSI quattro S-Line สีน้ำเงินขับเข้าไปจอดตรงที่ว่าง ตอนนี้ปาเข้าไปกว่าสิบโมงครึ่งแล้วอวี่จิ้งเพิ่งก้าวลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน ตอนแรกก็ไม่ได้บอกใครว่าจะมาที่บริษัท ดังนั้นตอนที่ก้าวเข้าไปแล้วมองไปรอบๆ ด้วยความไม่คุ้นเคย ทุกคนก็หันมาให้คว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.9
ถามว่าเริ่มเรียนรู้งานกันยังไงตอบ...ก็ตั้งแต่จุดเริ่มต้นนั่นละ! หลานเฟิงนึกว่าอีกฝ่ายจะแค่เล่นสนุก นึกไม่ถึงว่าจะมีน้ำอดน้ำทนกว่าที่คิด นั่งหลังขดหลังแข็งพูดคุยกันเรื่องงานได้จนเที่ยงครึ่ง ท้องร้องเพราะความหิว“จะว่าไปก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ที่นี่มีแคนทีนนี่นาเราไปกันเถอะ”“ปะ...ไป? ไปไหนคะ” หลานเฟิงงุนงง“ไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทไง”“เอ๋ แต่ผู้จัดการไม่เคยไปที่นั่นนะคะ ครั้งเดียวก็ไม่เคย”“อ้าว แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าอาหารอร่อยมั้ย ทำตามที่เราส่งเมนูไปหรือเปล่า จัดถูกต้องตามผังมั้ย”“เอ่อ...” หลานเฟิงตะลึง “ก็...ปกติเป็นหน้าที่ของจงชาน”“แต่เราก็ต้องไปดู จะได้ตรวจสอบได้ มาเถอะหิวแล้ว”หลานเฟิงได้แต่ถูกลากให้ตามไปด้วยแบบงงๆ กระทั่งเห็นสายตาตื่นเต้นของอวี่จิ้ง และสายตาประหลาดใจของคนในบริษัท“เอาจริงเหรอคะผู้จัดการ คุณบอกเองว่าคุณกินของแสลงไม่ค่อยได้ อาหารที่โรงอาหารนี่คุณกินได้แน่นะ ไม่ใช่ว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็เข้าไปอีกรอบ ถ้าฉันกลายเป็นต้นเหตุแล้วโดนไล่ออกละ”ซือถูเว่ยหัวเราะ “นี่ใคร หลานสาวท่านประธานเชียวนะ ถ้าฉันปกป้องเธอไม่ได้ใครจะปกป้องได้ มาเถอะน่าไม่มีอะไรหรอก ร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2.1
เฉิงเสวียนกลับมานั่งลง “จิ้งเอ๋อร์ละ ไปตักของกินเพิ่ม??” ของกินของหญิงสาวยังอยู่ แถมยังกินไปได้ไม่เท่าไหร่ พุดดิ้งเองก็ยังไม่ได้แตะ“เอ่อ...เห็นบอกว่ามีเรื่องด้วยออกไปแล้วค่ะ”“ไป? ไปไหน”หลานเฟิงทำหน้าลำบากใจ “ไม่ทราบค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ” ให้นั่งกินข้าวกับผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดสองคน เธอยังไม่อยากโดนคนในบริษัทเพ่งเล็ง ตอนลุกขึ้นก็ฉวยโอกาสเอาถาดอาหารของอวี่จิ้งไปเก็บด้วยทันทีที่หลานเฟิงออกไปใบหน้าของเฉิงเสวียนก็เย็นชาขึ้น เขาลุกขึ้นยกถาดอาหารไปเทลงถังขยะ ไม่แตะต้องสักคำ ไม่มีความอยากอาการหลานเฟิงกลับไปที่ห้องจากนั้นก็แอบโทรศัพท์ไปหาใครบางคน “ค่ะเลขาเหลยฉันเอง คือ...วันนี้คุณอวี่มาทำงานค่ะ แบบทำงานจริงๆ เธอถามฉันว่าเมื่อก่อนเธอทำอะไร ไม่ทำอะไร แล้วยังขอให้ฉันสอนงานให้เธอด้วย ไม่ใช่สอนแบบขอไปทีนะคะ สอนตั้งแต่ต้น...ทั้งหมด ใช่ค่ะ จริงจังมาก ไม่บ่น ไม่ชักสีหน้า ตั้งใจมากเลยค่ะ ยังมีที่น่าตกใจกว่านั้น...คุณอวี่เธอสนิทกับผอ.อวี๋ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เธอลากผอ.อวี๋ออกไปเมื่อครู่ ทำเหมือนพยายามหลบหน้าผอ.เฉิงด้วยค่ะ”หลานเฟิงเป็นคนที่ประธานอวี่พาเข้ามาทำงาน ก็เหมือนกับคนในแผนกที่เป็นคนของประธานอว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status