My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!

My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!!

last updateHuling Na-update : 2026-03-21
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
53Mga Kabanata
1.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ชีวิตมันบัดซบ ซือถูเว่ย สู้อุตส่าห์บากบั่นทำงานเก็บเงิน เพราะความฝันสูงสุดก็คืออยากเก็บเงินซื้อบ้านสักหลังเป็นของตัวเอง แต่เพราะทำงานงกๆ ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง อย่าว่าแต่เวลาที่จะให้แฟนเลย แม้แต่เวลาหายใจยังแทบไม่มี!! ดังนั้นตอนที่กำลังสิ้นใจก็เลยรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ใช้ชีวิต ทว่าตอนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของ อวี่จิ้ง หญิงสาวตระกูลร่ำรวยแต่หัวอ่อนเชื่อคนง่าย ดังนั้นหญิงสาวจึงถูกหลอกอยู่ร่ำไป ซือถูเว่ยได้แต่สาบานกับอวี่จิ้งคนก่อน ในเมื่อตอนนี้ไม่ต้องตรากตรำทำงาน เพราะสวย! และรวยมาก! จากนี้ไปจะใช้ชีวิตให้ดีแทนเจ้าของร่างเดิมละนะ!!! อวี่จิ้ง หลานสาวคนเดียวของประธานอวี่เสียง เป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย ในขณะเดียวกันก็เป็นคนเอาแต่ใจอยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะอย่างนี้ถึงโดนคนอื่นหลอกอยู่เสมอโดยเฉพาะคู่หมั้น... ซือถูเว่ย หญิงสาวผู้ขยันขันแข็งทำงานตัวเป็นเกลียวไม่หยุดหย่อน เพราะมีความฝันอยากจะมีบ้านเป็นของตัวเอง จึงอดทนทำงานเพื่อเก็บเงินจนร่างกายทรุดโทรม มีแฟนหนุ่มคนหนึ่งที่เรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่เขาเป็นลูกแหง่ติดแม่ ไม่ว่าแม่จะให้เขาทำอะไรเขาก็ไม่เคยขัด

view more

Kabanata 1

บทที่ 1.1

霜村冷司が帰国した。彼の秘密の愛人である和泉夕子は、すぐに8号館に迎えられた。

契約に従って、彼に会う前には、完璧に清潔にし、香水や化粧品の匂いを一切残さないようにする必要がある。

彼の好みに厳格に従い、和泉夕子は自身を徹底的に洗浄し、アイスシルクのナイトガウンに着替えて、2階の寝室に向かった。

男はパソコンの前で仕事を処理しており、彼女が入ってくると、一瞥を投げた。

「来い」

その声は冷たく、感情の欠片もなく、和泉夕子の胸を締め付けるような重苦しさが広がった。

彼は無感情で気まぐれな性格であり、和泉夕子は彼の機嫌を損ねることを恐れ、一瞬の遅れも許さず、彼の前に足早に進んだ。

まだ立ち止まっていないうちに、霜村冷司は彼女を抱きしめ、その長い指で彼女の顎を掴んだ。

彼は頭を下げ、彼女の赤い唇にキスをした。

霜村冷司はいつも彼女と多くを語らず、愛撫もせず、彼女に会うとただ体を求めるだけだった。

今回もまた海外出張で3ヶ月間も女性に触れておらず、今夜は彼女を簡単に逃がすことはないだろう。

彼女が眠りに落ちるまで、男は性行為を終えなかった。

目を覚ました時、隣の場所はすでに空で、浴室からは水の音が聞こえてきた。

その音に目を向けると、すりガラスに映る長身の影が見えた。

和泉夕子は少し驚いた。彼はいつも性行為が終わるとすぐに去り、彼女が目を覚ますまで待つことはなかったのだが、今回はまだいたのか?

彼女は疲れた体を支えながら、静かに従順に、男性が出てくるのを待った。

数分後、浴室の水音が止み、男はタオルで体を包んで出てきた。

髪先の水滴がやや色黒の肌に落ち、ゆっくりと腹筋を伝って滑り落ち、硬く引き締まった線が致命的な誘惑を放っていた。

その顔は彫刻のように精巧で、美しく、潤った瞳がとても妖美だが、瞳の中は深く暗くて、冷たい。

彼は見事に整った顔立ちを持っていたが、その全身から放たれる冷たい雰囲気が、誰もが簡単に近づけないものだった。

霜村冷司は彼女が目を覚ましているのを見て、その冷たい瞳で彼女を一瞥した。

「これからは、もう来なくていい」

和泉夕子は一瞬、驚いて固まった。「来なくていい」とはどういう意味?

霜村冷司は彼女を見ることなく、振り返って一枚の書類を取り、彼女に手渡した。

「この契約、前倒しで終了だ」

その愛人契約を見た和泉夕子は、ようやく彼が彼らの関係を終わらせようとしていることを理解した。

彼が今回すぐに去らなかったのは、彼女に未練があったからではなく、別れを告げるためだった。

彼女は彼と一緒に過ごした5年間の間に、この日が来ることを予想していたが、このような結果は予想していなかった。

理由もなく、余計な説明もなく、ただ一方的な通知だった。

彼女は心臓に押し寄せる痛みを抑え、ゆっくりと顔を上げ、服を整える霜村冷司を見つめた。

「契約はあと半年で終わるのに、そんなに待てないの?」

医者は彼女にあと3ヶ月の命しかないと言った。彼女は彼と一緒に過ごし、命が尽きるまでそばにいたかった。

霜村冷司は応えず、ただ冷たい目で彼女を見つめた。その視線には、一切の未練がなく、まるで使い古した物を捨てるようなものだった。

彼の沈黙は、和泉夕子に自分の立場を再認識させた。

5年が過ぎても、彼の心を温めることはできなかった。その夢も、もう覚めるべき時だった。

彼女は契約を受け取り、軽い笑みを浮かべ、穏やかで美しい笑顔を見せた。

「そんなに真剣にしないで。冗談よ」

そして、さらに一言付け加えた。

「実は、私ももうあなたと一緒にいたくないの。だから契約が前倒しで終わるのは、むしろ嬉しいわ」

霜村冷司が袖を整える手が一瞬止まり、彼は冷静な目で和泉夕子を見つめた。

彼女の顔には悲しみの色はなく、むしろ解放感が漂い、彼女にとってこれは解放されたようなものだと思えた。

彼は軽く眉をひそめ、冷静な口調で尋ねた。

「もう一緒にいたくないのか?」

和泉夕子は無関心なふりをしてうなずいた。

「ええ、私ももう歳だし、結婚して子供を持つ時期だから、このままあなたに付き従うわけにはいかないでしょう?」

結婚して子供を持つなんて、この先の人生では不可能だろうが、霜村冷司の前では、立派に去りたい。

そう思いながら、彼女は再び笑顔を見せ、霜村冷司に問いかけた。

「契約が終わったら、これからは彼氏を作ってもいいのかしら?」

霜村冷司は曖昧な表情を見せたまま、しばらく彼女を見つめた後、ベッドサイドに置かれたブランパンの腕時計を手に取り、背を向けて去っていった。

「好きにしろ」

それは彼が去る前に言った言葉だった。

彼の背中を見つめながら、和泉夕子の笑顔は徐々に消えていった。

霜村冷司は他人が彼の物に触れるのを最も嫌っている。それなのに、彼女が彼氏を作ろうと言っても、何の反応もなかった。

どうやら。

彼は本当に飽きたようだ。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
53 Kabanata
บทที่ 1.1
ชีวิตของคนเรามันจะบัดซบได้เท่าไหร่กันเชียว?...ซือถูเว่ย เคยตั้งคำถามนั้นเพื่อปลอบใจตัวเอง บากบั่นทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี กระทั่งได้เข้าทำงานและมีเงินเดือนที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉาชีวิตเพียงลำพังโดดเดี่ยวไม่มีใคร ทั้งหมดนั้นได้รับการเติมเต็มจาก เสิ่นเหยียน แฟนหนุ่มที่ได้เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย คนสองคนประคบประคองให้กำลังใจกันและกันจนเรียนจบ กระทั่งตอนนี้ต่างคนต่างก็ได้เข้าทำงานมีอนาคตที่สดใส อนาคตเคยถูกวาดฝันเอาไว้อย่างสวยหรู เก็บเงินซื้อบ้าน ทำงาน มีลูก จากนั้นครอบครัวก็จะพร้อมหน้า มีความสุข มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะครอบครัว... หญิงสาวมักอ่อนไหวกับคำคำนี้เสมอ เพราะตั้งแต่อายุได้สิบแปด ครอบครัวหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็มาสิ้นใจจากไป แม่เก็บงำอาการป่วยจนกระทั่งหญิงสาวสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็จากไปความสิ้นหวังทำให้ซือถูเว่ยอยากลาออก หากไม่ใช่วันนั้นบังเอิญได้รู้ความจริง ที่แท้เธอเองก็มีพี่ชายต่างแม่อยู่คนหนึ่ง ซือถูหนาน อีกทั้งเขายังทำงานในบริษัทใหญ่ หน้าที่การงาน การเงิน ความเป็นอยู่ ทุกอย่างนับได้ว่าพรั่งพร้อมสมบูรณ์เขาเสนอให้ความช่วยเหลือหากหญิงสาวอยากเรียนจนจบ ตอนนั้นเพราะไม่อ
Magbasa pa
บทที่ 1.2
“นี่หล่อนยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าฉันไม่ยอมให้ลูกชายแต่งกับเธอ เธอยังจะมาเกาะแกะเขาอีกทำไม ผู้หญิงสมัยนี้นี่ทำให้ฉันพูดไม่ออกจริงๆ ยังไม่แต่งเข้าผู้ใหญ่พูดอะไรก็เอาแต่ปฏิเสธ ตอนนี้ยังมาเจอเขาลับหลังฉัน ทำไม...คิดจะปอกลอกครอบครัวฉันเหรอ ฉันเห็นว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติก็เลยสงสาร ที่ไหนได้เก่งกาจกร้านโลกกว่าที่ฉันคิด”“คุณป้าคะ ก่อนจะพูดรบกวนตรึกตรองสักนิดนะคะ ที่นี่ไกลจากที่ทำงานของเขาค่อนโลก บอกว่าฉันมาเกาะแกะเขานี่ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ หรือใช้ตรรกะโทษคนอื่นก่อนค่อยโทษลูกชายตัวเอง ใครเกาะแกะใครยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ”“ไร้การอบรมเถียงผู้ใหญ่ฉอดๆ! ไม่มีมารยาท!!” อีกฝ่ายดูทั้งโกรธและอับอาย ยื่นมือไปคว้าแก้วน้ำสาดออกมาซือถูเว่ยถูกดึงไปด้านหลัง มีใครบางคนขยับเข้ามาขวางเธอ ดังนั้นน้ำแก้วนั้นก็เลยสาดลงบนตัวเขา... เงยหน้าขึ้นมองเขา ...ซือถูหนาน“พะ...พี่?!”เขาถอนหายใจมองมาที่หญิงสาวแวบหนึ่ง “คุณน้าครับ ผมว่าคงมีการเข้าใจผิด น้องสาวของผมมีงานทำ มีเงินเก็บ แถมเขายังมีพี่ชาย ยังมีครอบครัว เรื่องที่เขาจะปอกลอกลูกชายคุณ ผมว่าคงเป็นไปไม่ได้ ที่นี่ใกล้ที่ทำงานของเว่ยเว่ย การกล่าวหาว่าเว่ยเว่ยเกาะแก
Magbasa pa
บทที่ 1.3
ซือถูเว่ยหลุดหัวเราะออกมา “ค่ะ เห็นด้วย”“ให้ไปส่งที่ไหน”“ที่XXX”อีกฝ่ายยื่นมือไปดึงนามบัตรส่งให้ ซือถูเว่ยรับมาแล้วมองหน้าเขา “ไว้ไปกินมือค่ำกัน”ได้ยินแบบนั้นก็ค้นหานามบัตรตัวเองส่งให้เขา ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ไม่สะดวกที่จะติดต่อกับเขา เมื่อก่อนกลัวเขาคิดว่าเป็นภาระ ตอนนี้เธอมีงานทำไม่ลำบาก ไม่ต้องพึ่งพาใคร “ได้ค่ะ”เห็นรอยยิ้มบางๆ ของอีกฝ่ายหญิงสาวเองก็ยิ้มออกมา ตอนนี้เธอก็นับว่ามีพี่ชายเพิ่มมาคนหนึ่งแล้ว??อาทิตย์ถัดมาที่ทำงานเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ว่ากันว่าหัวหน้าฝ่ายงานแปลที่มาใหม่เป็นเด็กเส้น อีกฝ่ายตำหนิงานแปลที่เป็นหัวข้อข่าวของทุกๆ คน แต่ก็ไม่ระบุว่ามันผิดพลาดตรงไหนตอนที่งานของซือถูเว่ยถูกตีกลับมา หญิงสาวต้องอยู่แก้จนถึงตีสอง แต่พอส่งงานทางอีเมล์อีกฝ่ายกลับไม่อนุมัติ ร้อนถึงเธอต้องรอจนสว่าง ทั้งนี้ก็เพราะงานนี้จะต้องส่งให้บรรณาธิการเรียบเรียงอีกทอดหนึ่ง“ไม่เป็นมืออาชีพเลย”“ได้ยินมาว่าไฟแรง แต่แรงแบบอยากแสดงอำนาจน่ะ ทำงานไม่เป็นสักอย่าง ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้เรื่อง”“รู้ได้ยังไง”“ฉันได้ยินเขาพูดน่ะสิ จีนคำ อังกฤษคำ เหมือนพูดไม่คล่องแต่ที่ไม่คล่องน่ะภาษาอังกฤษนะ”“ลำบากเว่
Magbasa pa
บทที่ 1.4
แล้วสติก็ดับวูบลงได้ยินแค่เสียงของซือถูหนาน แต่ว่ามันก็ดังแว่วมากเหมือนอยู่ไกลแสนไกล ตกลงแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!!!ซือถูเว่ยหัวใจวายเฉียบพลัน เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทันทำให้ขาดออกซิเจน สาเหตุหลักมาจากทำงานหนักพักผ่อนน้อย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าใครจะโชคร้ายวันนั้นเสิ่นเหยียนเป็นคนโทร.เรียกรถฉุกเฉินและพามาโรงพยาบาล ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทันแล้ว หญิงสาวสิ้นลมอย่างสงบหลังจากวูบหมดสติแล้วล้มศีรษะกระแทกกับฟุตปาธหมอเจ้าของไข้เข้ามาตรวจอาการของหญิงสาวบนเตียง นอกจากอาการปวดเมื่อกับหางคิ้วที่ปวดตุบ อาการทั่วไปก็ไม่มีอะไรน่ากังวลประธานอวี่ อวี่เสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อหมอออกไปแล้วเขาก็ตำหนิเฉิงเสวียนด้วยท่าทีโกรธกรุ่น “ทะเลาะกันยังไงถึงขั้นทำจิ้งเอ๋อร์ตกบันไดหัวฟาด ฉันเลี้ยงมาทะนุถนอมไม่เคยทำให้เจ็บตัว นี่อะไรถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล”“เป็นความผิดของผมเองครับ ต่อไปผมจะระวัง”ประธานอวี่เสียงยื่นมือไปหาหลานสาว อยากลูบศีรษะปลอบโยน แต่อวี่จิ้งกลับขยับหลบ เขาชะงักไปทันที ป้าหงที่ยืนอยู่ถึงกับปราดเข้ามา“คุณหมอบอกว่าต้องให้เวลาคุณหนูค่ะ ความจำจะค่อยๆ กลับมา ศีรษะกระแทกบางครั้งก
Magbasa pa
บทที่ 1.5
“ไม่จริง... จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ...”“คุณนายเสิ่น ถ้ายังยืนยันแบบนั้น งั้นคุณบอกมาสิว่าเว่ยเว่ยฝากเงินครั้งสุดท้ายวันไหน” พูดจบหญิงสาวก็มองไปที่เสิ่นเหยียน “เงินทั้งหมดในบัญชีมีเท่าไหร่”“ผม...ผมเองก็ไม่แน่ใจ”“ไม่รู้? แล้วมาขอแบ่งครึ่งนึงนี่คิดว่าจะได้เท่าไหร่ แล้วถ้ามันไม่เคยมีเลยล่ะ หลักฐานที่ว่าสะสมเงินมาด้วยกันล่ะ”“ผมให้เงินสดดังนั้นก็เลยไม่มีหลักฐานการโอน”“ได้ งั้นให้ครั้งละเท่าไหร่ ให้มากี่ครั้ง วันไหนบ้าง ดูประวัติการฝากก็รู้แล้วว่าตรงกันมั้ย”“แต่...ผมให้ไปเว่ยเว่ยก็สมทบด้วยทุกครั้ง ยอดไม่แน่นอน”“อ้อ งั้นครั้งสุดท้ายให้ตอนไหนเจาะจงวันมา แล้วเว่ยเว่ยไปฝากเงินวันไหน ธนาคารอะไร สาขาไหน ฝากผ่านอะไรโอนหรือผ่านพนักงานธนาคาร”เสิ่นเหยียนหน้าซีด...“ไม่รู้ละสิ ได้ งั้นที่บอกว่าไม่ได้เลิกกันมั่นใจใช่มั้ย”“มะ...มั่นใจครับ” เขาดูไม่มั่นใจสักนิด“ได้งั้นไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้าน XXX ที่ร้านนั้นได้ยินมาว่าบันทึกทั้งภาพและเสียงได้ด้วย จะได้รู้ว่าบอกเลิกกันจริงมั้ย”“แต่วันนั้นเราทะเลาะกัน พวกเราคืนดีกันแล้วครับ”“ที่ไหน เมื่อไหร่” หญิงสาวต้อนเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว“ทะ...ที่หน้าอพาร์ทเ
Magbasa pa
บทที่ 1.6
“ได้ยินว่าหัวกระแทกจำอะไรไม่ได้”“เอ๋” หญิงสาวสะดุ้ง สองคนนี้สนิทกันหรือเปล่านะ!! “ก็...จำได้แล้วเป็นบางเรื่องค่ะ” บอกว่าจำไม่ได้แล้วเรื่องเมื่อครู่จะอธิบายยังไง แล้วถ้าบอกจำได้ แต่ไม่รู้ว่าเคยสนิทกันจนมานั่งกินข้าวปั้นด้วยนี่มีพิรุธมั้ยนะ“อ้อ”เสียงตอบรับของเขาไม่ได้ช่วยขยายความเลยให้ตาย... ซือถูเว่ยร้อนรนแต่พยายามเก็บอาการ “แล้วคุณมาที่นี่มาเยี่ยมฉันเหรอคะ”“อืม มางานศพน้องสาวของซือถูด้วย”“ค่ะ”“รู้จักน้องสาวของเขามานานแล้ว?”“สักพักแล้วค่ะ”“อืม”เห็นมั้ย อืม... อีกแล้ว เป็นบทสนทนาที่พิลึกพิลั่นชอบกล ด้านหลังมีเสียงร้อนใจของป้าหง “คุณหนู!”“ป้าหง?”“ป้าตามหาแทบแย่มาอยู่ตรงนี้นี่เอง ผอ.อวี๋คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?” ป้าหงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ซือถูเว่ยรู้ว่าตัวเองพลาดก็ตอนนี้ จากปฏิกิริยาของป้าหงการที่เธอมานั่งอยู่กับเขาคงจะเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดแล้ว“ฉันไปแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับของกิน”“คุณบอกว่ายืม”อ้าว... “เอ่อป้าหงคะ ฉันยืมเงินผอ.อวี๋จ่ายค่าของกิน”“คุณหนูกิน...ของพวกนี้??” นั่นไงละพลาดอีกเรื่องแล้ว แต่ว่า...ก็แค่ข้าวปั้นกับนมเปรี้ยวมันแปลกตรงไหน อย่าบอกนะว่ายัยคุณหนูนี่ไ
Magbasa pa
บทที่ 1.7
ประธานอวี่เสียงมองตามชายหนุ่มไป เลขาเหลยเองก็มองตามชายหนุ่มไป “เขาเพิ่งบอกว่าคุณหนูกินข้าวปั้นในร้านขายอาหารของโรงพยาบาล?”“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”“แล้วเขารู้ได้ยังไง หรือว่าผ่านไปเห็น?”ประธานอวี่ไม่ได้พูดอะไรแค่ถอนหายใจ “น่าเสียดาย”“ทำไมละครับ หรือว่าเสียดายที่คุณหนูไม่ชอบผอ.อวี๋?”“ไม่ใช่แค่ไม่ชอบ แต่ยังกลัวมากเลยละ แค่เขายอมยืนอยู่ในห้องเดียวกันฉันก็โล่งใจแล้ว จะคาดหวังอะไรได้ละ”“ผอ.อวี๋เป็นคนหนุ่มไฟแรงทั้งมีความสามารถ ถ้าได้เขามารับหน้าที่แทนท่านประธานคงจะดี แต่ว่า...” เลขาเหลยถอนหายใจ “ทางคุณอวี่ควบคุมยากเหลือเกิน ถ้าผอ.อวี๋ยอมเขาเพราะพี่สาว...”ประธานอวี่พยักหน้า “จับตาดูต่อไป ฉันว่า ฉันดูคนไม่ผิดหรอก เขาไม่มีทางร่วมมือกับพี่เขยเพียงเพราะเห็นแก่พี่สาว”“ครับ ผมเองก็หวังอย่างนั้น”ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ตอนจะเข้าไปในห้องพิเศษป้าหงก็หยุดเขาเอาไว้ “มีอะไร”“คุณท่านคะเมื่อครู่คุณหนูหายออกไปจากห้อง ฉันกับคุณเฉิงตามหาจนทั่วจนไปเจอว่าคุณหนูอยู่ที่ร้านขายอาหารของโรงพยาบาลกับผอ.อวี๋ค่ะ”“หืม??”“จริงๆ คั่กับผอ.อวี๋เลยนะคะ”ข้าวปั้นกับนมเปรี้ยว?! “เอาละรู้แล้ว”ในห้องมีแต่ความเงียบ ปร
Magbasa pa
บทที่ 1.8
ในเมื่อชีวิตก่อนที่ยังคงเป็นซือถูเว่ยไม่มีอะไรเลยที่ได้ดังใจ งั้นก็ถือเสียว่าได้เกิดใหม่ เป็นคนใหม่ ต่อจากนี้ก็เริ่มทำอะไรที่จะไม่รู้สึกเสียใจทีหลัง ทำสิ่งที่อยากทำ ตามใจตัวเองให้ถึงที่สุด“ก็ในเมื่อตอนนี้ฉันสวยและรวยมาก เพราะงั้นก็ใช้ชีวิตใหม่ให้คุ้มกับที่สวรรค์ให้โอกาสก็แล้วกัน” พูดจบก็สวมแว่นดำแล้วหมุนตัวเดินจากมาในรถยนต์มีบัตรพนักงานของบริษัทในเครือตระกูลอวี่ อวี่จิ้งมีตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายโภชนาการที่จะไปทำหรือไม่ไปทำก็ได้ เพราะยังไงท่านประธานอวี่ที่เป็นปู่ก็ไม่ได้ซีเรียส หัวโขนนี้คนทั้งบริษัทก็รู้ดี ดังนั้นจะมีหรือไม่มีก็ไม่มีใครกล้าพูดมากถึงอย่างนั้น...ซือถูเว่ยที่เป็นคนบ้างานมีหรือจะยอมอยู่เฉย ตอนออกมาก็สาบานกับตัวเองว่าจะทำเท่าที่ทำได้ ไม่ตรากตรำ ไม่ทำงานหนัก ครั้งนี้จะทำงานแบบเช้าชามเย็นชามแล้วได้เงินเดือนเต็มเม็ดเต็มหน่วยให้ดู!!!Audi Q7 45 TFSI quattro S-Line สีน้ำเงินขับเข้าไปจอดตรงที่ว่าง ตอนนี้ปาเข้าไปกว่าสิบโมงครึ่งแล้วอวี่จิ้งเพิ่งก้าวลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน ตอนแรกก็ไม่ได้บอกใครว่าจะมาที่บริษัท ดังนั้นตอนที่ก้าวเข้าไปแล้วมองไปรอบๆ ด้วยความไม่คุ้นเคย ทุกคนก็หันมาให้คว
Magbasa pa
บทที่ 1.9
ถามว่าเริ่มเรียนรู้งานกันยังไงตอบ...ก็ตั้งแต่จุดเริ่มต้นนั่นละ! หลานเฟิงนึกว่าอีกฝ่ายจะแค่เล่นสนุก นึกไม่ถึงว่าจะมีน้ำอดน้ำทนกว่าที่คิด นั่งหลังขดหลังแข็งพูดคุยกันเรื่องงานได้จนเที่ยงครึ่ง ท้องร้องเพราะความหิว“จะว่าไปก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ที่นี่มีแคนทีนนี่นาเราไปกันเถอะ”“ปะ...ไป? ไปไหนคะ” หลานเฟิงงุนงง“ไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทไง”“เอ๋ แต่ผู้จัดการไม่เคยไปที่นั่นนะคะ ครั้งเดียวก็ไม่เคย”“อ้าว แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าอาหารอร่อยมั้ย ทำตามที่เราส่งเมนูไปหรือเปล่า จัดถูกต้องตามผังมั้ย”“เอ่อ...” หลานเฟิงตะลึง “ก็...ปกติเป็นหน้าที่ของจงชาน”“แต่เราก็ต้องไปดู จะได้ตรวจสอบได้ มาเถอะหิวแล้ว”หลานเฟิงได้แต่ถูกลากให้ตามไปด้วยแบบงงๆ กระทั่งเห็นสายตาตื่นเต้นของอวี่จิ้ง และสายตาประหลาดใจของคนในบริษัท“เอาจริงเหรอคะผู้จัดการ คุณบอกเองว่าคุณกินของแสลงไม่ค่อยได้ อาหารที่โรงอาหารนี่คุณกินได้แน่นะ ไม่ใช่ว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็เข้าไปอีกรอบ ถ้าฉันกลายเป็นต้นเหตุแล้วโดนไล่ออกละ”ซือถูเว่ยหัวเราะ “นี่ใคร หลานสาวท่านประธานเชียวนะ ถ้าฉันปกป้องเธอไม่ได้ใครจะปกป้องได้ มาเถอะน่าไม่มีอะไรหรอก ร
Magbasa pa
บทที่ 2.1
เฉิงเสวียนกลับมานั่งลง “จิ้งเอ๋อร์ละ ไปตักของกินเพิ่ม??” ของกินของหญิงสาวยังอยู่ แถมยังกินไปได้ไม่เท่าไหร่ พุดดิ้งเองก็ยังไม่ได้แตะ“เอ่อ...เห็นบอกว่ามีเรื่องด้วยออกไปแล้วค่ะ”“ไป? ไปไหน”หลานเฟิงทำหน้าลำบากใจ “ไม่ทราบค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ” ให้นั่งกินข้าวกับผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดสองคน เธอยังไม่อยากโดนคนในบริษัทเพ่งเล็ง ตอนลุกขึ้นก็ฉวยโอกาสเอาถาดอาหารของอวี่จิ้งไปเก็บด้วยทันทีที่หลานเฟิงออกไปใบหน้าของเฉิงเสวียนก็เย็นชาขึ้น เขาลุกขึ้นยกถาดอาหารไปเทลงถังขยะ ไม่แตะต้องสักคำ ไม่มีความอยากอาการหลานเฟิงกลับไปที่ห้องจากนั้นก็แอบโทรศัพท์ไปหาใครบางคน “ค่ะเลขาเหลยฉันเอง คือ...วันนี้คุณอวี่มาทำงานค่ะ แบบทำงานจริงๆ เธอถามฉันว่าเมื่อก่อนเธอทำอะไร ไม่ทำอะไร แล้วยังขอให้ฉันสอนงานให้เธอด้วย ไม่ใช่สอนแบบขอไปทีนะคะ สอนตั้งแต่ต้น...ทั้งหมด ใช่ค่ะ จริงจังมาก ไม่บ่น ไม่ชักสีหน้า ตั้งใจมากเลยค่ะ ยังมีที่น่าตกใจกว่านั้น...คุณอวี่เธอสนิทกับผอ.อวี๋ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เธอลากผอ.อวี๋ออกไปเมื่อครู่ ทำเหมือนพยายามหลบหน้าผอ.เฉิงด้วยค่ะ”หลานเฟิงเป็นคนที่ประธานอวี่พาเข้ามาทำงาน ก็เหมือนกับคนในแผนกที่เป็นคนของประธานอว
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status