Todos os capítulos de The Last Petal : Capítulo 41 - Capítulo 50

CLOVETT SALMIGAN POV: Kakatapos ko lang maligo at nasa higaan na ako na bigla na lang tumunog ang cellphone ko. Wala pa si mama at hindi ko alam kung dito ba matutulog ang lalaki niya. Sana hindi… dahil ayoko siyang makita o marinig man lang ang boses niya. Isa pa, dagdag pakain lang siya sa pamamahay na ito. "Hi!" Bati ko sa kabilang linya. Humikab ako at narinig niya yun. "Sleepy?" Tumango ako kahit hindi ko pa nailagay sa maayos ang cellphone ko sa stand para makita ko siya, naka on ang video call naming dalawa. Hindi ako maka bisita sa bahay nila dahil sa tambak na labahan kaya nagleave muna ako sa trabaho. Ito kasi ang bumungad sa akin pagkauwi galing sa Maldives ang tambak na labahan pero atleast nakita ko ang ganda ng lugar, one of the beautiful beach na napuntahan namin at gusto ko pang uulitin na puntahan kung sakali. "Yeah! Marami akong ginawa kahapon at kanina kaya pagod ako ngayon." sabi ko at nilock na muna ang kwarto at umakyat na sa maliit ko na higaan sa kama. S

Nasa kwarto ng hospital ang mahal ko at kasama ang mga asawa ng mga kaibigan ko ngayon, hindi pa siya lubusang gumagaling kaya namalagi kami dito. Nag-iisip ako ng lugar kung saan pwede naming maging bakasyunan. Kung saan unti-unti niyang makalimutan ang malagim na nangyari sa kanya. Ayoko muna siyang iuwi sa kanilang bahay dahil baka bumalik ang alaala ng mahal ko. Hindi ko talaga kayang nakikita siya na malungkot. Kakatapos ko lang maligo at paglabas ko ng banyo ay agad akong kinabahan na wala si Clovett sa kanyang higaan. Nabitawan ko ang t-shirt ko at nagmamadaling lumabas pero wala siya sa pasilyo. "No! Baby please… where are you?" Agad akong pumunta sa reception para magtanong sa mga nurse na nandoon, wala ng pakialam kung panay titig ng mga taong madadaanan ko, kailangan ako ng mahal ko. "Miss may nakita ba kayo na babae na mahaba at straight ang buhok, ito.. ito po ang itsura niya! Naka kulay pink na bestida" Nilabas ko ang cellphone ko para ipakita sa kanila ang tinu

"Mabuti at naisipan mo pa akong puntahan dito?" unang bungad ni mama pagkarating namin dito sa selda. "Mam–" tumikhim ako at hindi na tinuloy ang pagtawag sa kanya na mama dahil agad niya akong tinaliman ng tingin. Kahit ngayon, ayaw niya pa rin na tinatawag ko siya na ina. Nasa likuran ko lang ang asawa ko. Sinamahan niya ako dahil alam niya na anytime pwede akong magwala, natatakot siya dahil nangyari ito sa akin habang nagpapagaling ako. Hindi ko maiwasan na maalala ko ang nangyari kaya na titrigger ang utak ko. "Pinaabot mo pa talaga ako ng dalawang linggo bago mo ako puntahan dito. Wala ka talagang kwenta na tao!" "Manang!" agad na sabi ni Carlos. "Wala po kayong alam kung ano ang nangyayari sa sarili mong anak dahil sa kak–" hinawakan ko ang braso ni Carlos at agad siyang tumingin sa banda ko. Nag-alala. Tiningnan ko siya sa mga mata at umiling, alam ko naiintindihan niya ako. Ayokong ikwento niya pa ang nangyari sa akin kay nanay dahil alam ko na hindi naman niya ito pani

"Ok-" tanging sagot ni sir Nixton. "Ito na ba yung sinabi mo na magstastay ka?" Tanong niya sa akin."Ay oo nga pala, salamat, sir… uhmm.. sir." Hindi ko alam kung ano na ang itatawag ko sa kanya. Kahit na sinabi niya na totoong pangalan na lang n'ya ang babbangitin ko pero dati pa yon, yung ikinasal ang pangalang Shemaia at Devi."Sir? Parang ang tanda ko na yata niyan.""Bakit hindi ba?" panghuhuli ko. Natawa ito dahil sa sinabi ko."Matanda lang ako sa'yo ng ilang taon pero hindi naman nalalayo ang edad natin."Ok-" tanging nasabi ko. "Salamat pala sa paghatid sa akin. Magkano ang babayaran ko?" Tanong ko, malay mo nagpapabayad pala siya at yun na lang ang hinihintay sa akin.Pero isang pitik lang sa noo ang natanggap ko, mabuti at mahina lang naman pero natampal ko pa rin siya. "Sa asawa mo na lang ako maniningil." tumango ako."Salamat talaga… uhmm… baka gusto mo ng coffee, milktea o any drinks po. Libre ko." sabi ko habang nakangiti. Nasa labas na ako ng sasakyan at dahil may

Ilang minuto na paghihintay ay nakita ko nga ang nanay ni Clovett na bumaba sa tricycle. Mabuti at maaga siya ngayon nakauwi. Bumaba ako ng sasakyan para salubungin siya. Kita naman ang sasakyan ko kaya alam niya siguro na may tao na naghihintay sa kanya. Pagkarating ko sa harapan niya ay bigla pa siyang nagulat dahil sa pagsulpot ko. "Magandang hapon po ma'am!" bati ko. Nilingon niya lang ako ng isang beses at diretso na ang pasok sa loob ng bakuran nila, may nakaharang kasi na bakod doon na gawa sa kawayan. "Excuse me po ma'am, pwede po ba kayong makausap kahit isang minuto lang po?" matalim ang mata na iginawad niya sa akin. Ngumiti ako hindi dahil hindi ako gumagalang sa nakakatanda kundi kahit saang anggulo ay masasabi ko na nanay talaga siya ni Clovett dahil ganito rin ang little Miss ko kung makatingin kapag ayaw na nila ng kausap o naiinis sila sa kausap. "Nagsasalita ka na! Bakit hindi mo pa agad sinabi kung ano man yang pakay mo? Pangiti ngiti ka pa diyan." pagalit niy