Todos os capítulos de สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า : Capítulo 11 - Capítulo 20

เฉินเฟยหยางนิ่งงันไปไม่เป็น ด้วยไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้กับตน ไม่เคยคิดว่าฟ่านลี่จะเดินเข้ามาพูดเรื่องพูดนี้อย่างไม่ลังเล และแทบจะไม่มีโอกาสให้เขาได้เอื้อนเอ่ยปฏิเสธสิ่งใดเลยสิ่งที่เฉินเฟยหยางคิดได้ คือการร้องขอจากภรรยาของตนอย่างคนที่จนตรอก“ฟ่านลี่...ข้า ข้าขอได้หรือไม่ ขอแค่โอกาส”“ข้าให้ท่านไปมากมายเหลือเกิน ให้จนข้าไม่มีอะไรจะให้แล้ว”“ฟ่านลี่ ข้าขอร้อง เจ้าจะกลับไปพักที่บ้านเกิดให้สบายใจนานสักเท่าใดก็ได้ แต่ขอร้องเถิด...อย่าทำแบบนี้เลย”“...”“จะให้ข้าทำอะไรข้ายอมทั้งนั้น กับแม่นางผู้นั้นข้าจะตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ไปข้องแวะกับนาง และไม่ให้นางมาวุ่นวายอะไรอีก นับแต่นี้จะไม่มีเรื่องพวกนี้มารบกวนใจเจ้าอีกข้าสัญญา”“ต่อจากนี้จะไม่เกิดเรื่องเช่นนั้นอีก แล้วเรื่องที่ผ่านมาเล่าจะชดใช้ให้อย่างไร ความเจ็บปวดทรมานของข้าที่ท่านสร้างเอาไว้จะชดใช้มันอย่างไรนายท่าน”“...”“ท่านพูดราวกับว่ามันง่ายดายไปเสียหมด หากข้ายอมรับข้อเสนอของท่าน ท่านจะกลับมาเป็นสามีที่ดีได้ แล้วที่ผ่านมาเล่าจะให้ข้าทำเป็นลืมมันทั้งๆ ที่ข้าลืมมันไม่ลงอย่างนั้นน่ะหรือ”“...”“เอาเถอะ เรื่องหย่าท่านจะปล่อยให้มันคาราคาซังแ

เฉินเฟยหยางสั่งให้ขบวนรถม้าหยุดพัก ด้วยเวลาที่นานเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับไหว...มันไม่ได้นานมากมายนักหรอกนับจากออกเดินทางมา แต่ลูกเขายังเล็กเกินกว่าจะมาทนกับการเดินทางไกลแบบนี้ และเมื่อได้จอดพักม้าคนที่อยู่หน้าขบวนก็รีบจ้ำอ้าวมาที่รถม้าของภรรยา ก่อนที่สาวใช้จะแจ้งว่านายหญิงของตนนั้นกำลังให้นมคุณหนูอยู่ และคนเป็นสามีเช่นตนนั้นก็ถูกคนในรถม้าปรามเอาไว้ว่าไม่ได้อยากให้ตนเข้าไปในยามนี้ความจริงคำพูดของฟ่านลี่นั้นตีความได้ไม่ยาก คือไม่อยากจะเจอหน้าของเขาในยามนี้ แต่ไม่เป็นไร เถ้าแก่เฉินผู้นี้หน้าด้านหน้าทนนัก เรื่องเท่านี้ไม่ได้กระทบแม้แต่น้อยจึงได้กล่าวตอบไปว่าให้ฟ่านลี่จัดการเรื่องลูกให้เรียบร้อย เพราะตนไม่ได้รีบร้อนจะไปไหน...ซ้ำร้ายเมื่อยืนอยู่หน้ารถม้ายังให้สาวใช้ของภรรยาได้ไปพัก พร้อมกับบอกว่าตนนั้นจะอยู่ตรงนี้เฝ้านายหญิงของอีกฝ่ายเองซูมี่ดูลังเล ก่อนจะบอกกับเจ้านายของตนเชิงขออนุญาต ซึ่งฟ่านลี่ก็อึกอักแต่ก็ยินยอมให้คนของตนได้พักอาจเห็นว่าต้องเดินทางกันอีกนานจะให้มานั่งรอกันแบบนี้คงไม่ใช่ทีทว่าสาวใช้ผู้นี้นั้นก็ช่างซื่อสัตย์เสียเหลือเกิน ทั้งๆ ที่จะไปเลยโดยไม่บอกกล่าวกับฟ่านลี่ก็ยังไ

“มีอะไรเสียหายไหม”“มีแค่ข้าวของนิดหน่อยขอรับ น่าจะช่วงชุลมุน”“ช่างมัน แล้วคนของเราเจ็บเยอะหรือเปล่า”“ไม่เยอะขอรับ แค่ฟกช้ำเท่านั้น มีก็แต่...นายท่าน” มู่เฉินพูดอย่างไม่เต็มเสียง มองบาดแผลที่ต้นแขนของผู้เป็นนายที่ยังมีเลือดอาบ แต่นายท่านกลับไม่พูดบ่นออกมาสักคำ ไหนจะถามไถ่ผู้อื่นเสียแทนว่าใครบาดเจ็บที่ตรงไหนหรือไม่ แม้แต่ตอนนี้ที่เขาเอ่ยออกไปนายท่านยังไม่ยี่หระกับความเจ็บปวดของตัวเองด้วยซ้ำ“ช่างมันเถอะ เล็กน้อย” เฉินเฟยหยางเอ่ยปัด จบเรื่องราวตรงนี้ก็ตั้งใจจะกลับไปหาฟ่านลี่ แต่ไม่ทันจะได้ทำอย่างที่ใจคิด คนที่พะวงถึงก็เดินเข้ามาหาถึงตัวเสียแล้ว“เถ้าแก่เฉิน”“...น้องหญิง”เฉินเฟยหยางมองสตรีที่เดินเข้ามาหา แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดนอกจากเพ่งพินิจที่บาดแผลของเขา จนคนที่หวาดกลัวว่าภรรยาจะคิดเป็นเรื่องใหญ่ก็ยกยิ้มแล้วพูดเพื่อให้อีกฝ่ายได้เบาใจ“เล็กน้อยเท่านั้น น้องหญิงโปรดเบาใจ”“เดินทางเข้าเมืองหาที่พักแล้วให้หมอมาดูซะ”“เสียเวลาเปล่า ยิ่งนานวันเข้ากลัวว่ารุ่ยฟางจะงอแงกว่าเดิม“ได้อย่างไร วันนี้ยังเล็กน้อยแล้ววันข้างหน้าไม่รักษาจะทำอย่างไร เรื่องลูกยังมีคนคอยดูแลตั้งกี่คน งอแงก็ช่วยกันปลอบไป

 เถ้าแก่เฉินไม่เคยป่วยหนัก ความจริงฟ่านลี่ไม่เคยเห็นเฉินเฟยหยางป่วยเสียด้วยซ้ำไปตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา แต่พอได้ป่วยไข้ทีก็หนักหนากว่าที่ฟ่านลี่คิดเอาไว้ฟ่านลี่และมู่เฉินต้องผลัดกันเช็ดตัวให้เฉินเฟยหยางด้วยว่าไข้ที่ขึ้นในกลางดึกจนถึงช่วงเช้าของวันนั้นไม่ลดลงเลยแม้จะกินยาต้มตามที่หมอสั่งไปแล้วก็ตาม ไหนจะอาการหนาวสั่นเสียจนฟ่านลี่ได้เห็นก็อดสงสารไม่ได้“เฉินเฟยหยาง เถ้าแก่เฉิน”“ฟ่านลี่...ฟ่าน...ฟ่านลี่”“ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าอยู่นี่”ไหนจะอาการเพ้อเพราะพิษไข้แล้วเรียกหานางไม่หยุดอีก นางหายออกไปดูลูกได้เพียงครู่เดียว มู่เฉินก็ต้องรีบวิ่งมาตามเพราะนายท่านไม่เอาใครเลยเรียกหาแต่นางเพียงคนเดียว จนฟ่านลี่ต้องคอยมาเฝ้าไม่ห่างกายอยู่แบบนี้“ข้าอยู่นี่ ท่านพักเถอะ ข้าไม่ไปไหนหรอก”“จะ...จริงนะ ไม่หลอกข้านะ”“อืม ไม่หลอก” แม้จะกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบด้วยรู้ดีว่าตอนนี้ถึงจะไม่ไปไหน แต่ต่อไปอะไรก็ไม่แน่นอนทั้งนั้น แล้วสิ่

เมื่อเฉินเฟยหยางฟื้นจากอาการไข้ การเดินทางกลับซุยโจวก็ต้องมาเริ่มอีกครั้ง การเดินทางในครั้งนี้นั้นไม่เสี่ยงเท่ากับก่อนหน้านี้แล้ว ด้วยว่าเหลืออีกไม่ถึงครึ่งทาง ซ้ำระหว่างทางนั้นยังมีเมืองน้อยใหญ่ให้ได้แวะพัก แต่อีกข้อหนึ่งที่เฉินเฟยหยางไม่คิดจะละเลย คือการว่าจ้างทหารรับจ้างเพิ่มอีกเท่าตัวเพื่อคุ้มกันขบวนของตนมันใช้เงินไม่ใช่น้อย แต่เฉินเฟยหยางไม่คิดเสียดายเช่นกัน เงินหาเมื่อไรก็ย่อมได้ เขายังมีกิจการมากมายจนล้นมือให้กอบโกยเงิน แต่หากมีใครสักคนเจ็บตัว หรือพลาดท่าตายตกไป แล้วจะเอาชีวิตกลับคืนมาได้อย่างไรกันเล่า กันไว้ก็ดีกว่าแก้จนสุดท้ายการเดินทางในครั้งนี้ก็ถึงที่หมายที่เมืองซุยโจวเฉินเฟยหยางมองเรือนตรงหน้าที่ดูก็รู้ว่าเจ้าของมั่งมีปานใด ตระกูลฟ่านนั้นเป็นตระกูลหมอประจำเมืองซุยโจว ครอบครัวของฟ่านลี่เองก็เปิดร้านขายยาอยู่ไม่ห่างจากที่นี่ ครอบครัวเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในเมืองและในยามนี้เฉินเฟยหยางกำลังทำให้ภรรยาผู้เป็นที่นับหน้าถือตาเป็นที่ครหา เพราะหอบลูกกลับมาอยู่ที่บ้านเกิด...เฉินเฟยหยางเงยหน้ามองกำแพงสูงตรงหน้า ก่อนจะลงจากหลังม้าแล้วมารออยู