สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า

“ตายแล้ว ใกล้จะคลอดแล้ว เร็วเข้า เร็ว”ยามที่นางเจ็บปวดจนเหลือประมาณ แต่ก็ไร้เงาของสามี ไม่มีแม้แต่เสียงปลอบประโลม มีแต่เสียงของสาวใช้ และหมอเฒ่าที่ร้อนรนจะทำคลอดให้แก่นาง“เจ็บ...ซูมี่ ข้าเจ็บ”“เจ้าค่ะ อดทนนะเจ้าคะ ท่านหมอเร็วๆ เข้า นายข้าจะไม่ไหวแล้ว”“ข้าก็เร่งมืออยู่นี่...นายหญิงข้าขออนุญาตเถิด”“โอ๊ย!” ฟ่านลี่ร้องลั่น เมื่อหมอชราใช้มือเคล้นท้องของนาง ไหนจะความปวดที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจนยากจะทานทนต่อความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญ“เด็กกลับหัวแล้ว นายหญิงค่อยๆ เบ่งนะเจ้าคะ”ฟ่านลี่รับคำ มือทั้งสองข้างจับชายผ้าที่โยงเข้ากับขื่อคาน ก่อนจะเหนี่ยวรั้งผ้าผืนนั้นในขณะที่นางออกแรงเบ่งจนหน้าดำหน้าแดง“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ใกล้แล้ว”ฟ่านลี่ได้ยินคำนี้มานับครั้งไม่ถ้วน จนผ่านไปสองชั่วยาม คำว่าใกล้แล้วของหมอผู้เฒ่านั้นก็ยังไม่แล้วเสียที“นายหญิง อีกนิดนะเจ้าคะ อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”“ซูมี่”“ข้าน้อยอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ นายหญิงอดทนอีกนิดเดียวนะเจ้าคะ”ฟ่านลี่จะหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก เพราะในเวลาที่ยากลำบากนางกลับมีเพียงสาวใช้ที่ติดตามมาจากตระกูลฟ่านเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างกัน ความเจ็บปวดของนางคล้ายจ

ฟ่านลี่ฟื้นตัวจากการคลอดยังไม่ดีนัก แต่ก็ต้องมานั่งนวดขมับกับเรื่องที่ถาโถมเข้ามาใส่ ส่วนผู้เป็นสามีนั้น เมื่อรู้ว่าตัวเองทำเรื่องอะไรไปในก่อนหน้านี้ก็นิ่งงันราวกับเทวรูปที่ถูกสาป ด้วยว่าไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองนั้นเลวทรามได้ถึงเพียงนี้ฟ่านลี่มิได้แต่งเสริมเติมเรื่องแต่อย่างใด นางเล่าความจริงทุกประการให้กับเฉินเฟยหยางได้รับรู้ ตั้งแต่ที่เขาคบหากับแม่นางเกาก่อนที่จะแต่งนางเข้ามา ไหนจะลอบไปหาอยู่เป็นเนืองๆ ไม่เว้นแม้แต่ตอนนางท้องโตเพราะอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ก็ตาม และที่หนักกว่าเรื่องไหนๆ คือเถ้าแก่เฉินเลือกที่จะเดินออกจากเรือนไปหาแม่นางเกาในวันที่นางคลอด ในห้องนี้เหลือเพียงนางกับสาวใช้ เฉินเฟยหยางและคนสนิทของตัวเอง นางจึงยินยอมที่จะเล่าทุกอย่างออกมาเพราะอย่างไรเสียทั้งสองคนนี้ก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นดีอยู่แล้ว โดยเฉพาะเมื่อมู่เฉินย้ำว่าสิ่งที่นางเล่าออกมานั้นคือความจริงที่ไม่ได้แต่งเติม“นายท่านไปจริงขอรับ...แต่ครั้งนี้มิได้ให้ข้าน้อยติดตามไปด้วย บอกให้อยู่ที่นี่คอยดูนายหญิงเอาไว้”มู่เฉินพูดตามจริงในสิ่งที่ตัวเองถูกสั่งให้ทำมาโดยตลอด ปกติแล้วนายท่านไปไหน ย่อมมีตนไปด้วย ซึ่งแน่นอนว่าตนนั้น

“ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลย มู่เฉิน”“นายท่าน”เฉินเฟยหยางที่ปลีกตัวมาอยู่ในห้องหนังสือกำลังนั่งทบทวนเรื่องทุกอย่าง และถามซ้ำๆ ในเรื่องที่ได้ยินไปแล้วว่าตนนั้นทำตัวเช่นไรเมื่อก่อนหน้านี้ เพราะแม้แต่ตัวของเฉินเฟยหยางในยามนี้ ก็ไม่มั่นใจว่ารู้จักตัวเองดีนัก“ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแม่นางเกาที่นายหญิงของเจ้าว่านั่นคือใคร นางสำคัญกับข้าถึงขั้นยอมแตกหักกับภรรยาที่แต่งเข้าเรือนเชียวหรือ”“ที่นายหญิงเล่าให้นายท่านได้รู้ไปเมื่อครู่นี้คือความจริงทุกอย่างขอรับ อีกอย่าง…แม่นางเกาคือคนรักของนายท่านจริงๆ”“รักหรือ รักแล้วไยบัดนี้ข้าจำไม่ได้สักอย่างเล่า รักมากปานใดตัวข้าถึงได้โยนความทรงจำนั้นทิ้งไป แล้วเหลือแค่ความทรงจำกับนายหญิงของเจ้า”เฉินเฟยหยางรีบแย้ง คำบอกเล่าจากหมอที่เข้ามาทำการรักษา แจ้งให้ตนได้รู้ว่าความทรงจำที่หายไปบ้าง ยังคงอยู่ในหัวบ้างนั้น เกิดจากตัวของเขาเองว่าเลือกที่จะจำหรือไม่จำสิ่งใด ก่อนจะโดนทำร้ายพะว้าพะวังถึงสิ่งใดก็อาจจะจำสิ่งนั้นเอาไว้แม่น เมื่อโดนกระทบกระเทือนจึงเลือกที่จะลืมเลือนบางสิ่งไป และหลงเหลือเอาไว้แค่ในสิ่งที่โหยหาในยามนั้นซึ่งเฉินเฟยหยางจำได้ว่าในวันนั้นคือวันที่ฟ่าน

มาถึงก็นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่หน้ากำแพง เศร้าโศกโศกาประหนึ่งถูกทิ้งก็มิปานทั้งๆ ที่เรื่องทุกอย่างนั้นไม่มีสิ่งใดที่ถูกต้องเลยตั้งแต่แรก การกระทำเช่นนี้มีหรือเขาจะดูไม่ออกว่านางจะทำให้คนทั้งเมืองมองภรรยาของเขาผิดไป เช่นว่าฟ่านลี่เมื่อให้กำเนิดบุตรก็ไม่คิดให้สามีออกจากเรือน เป็นภรรยาเอกที่ใจร้ายจนแม่นางเกาต้องมานั่งร่ำไห้ เฉินเฟยหยางโตมาในตลาด คำพูดจากปากชาวบ้านเขาได้ยินมานับไม่ถ้วน ฉะนั้น มั่นใจได้เลยว่าสิ่งที่แม่นางเกาต้องการนั้นไม่ได้ต่างจากที่เขาคิดเป็นแน่ แต่อีกสิ่งหนึ่งที่เฉินเฟยหยางรับรู้ได้ คือเขาคุ้นหน้านาง แต่มิอาจจำเรื่องราวใดๆ ได้เลย ฉะนั้น ทุกอย่างที่เอาไปตัดสินนางนั้นคือคำบอกเล่าของภรรยาและคนสนิท ไหนจะท่าทีเสแสร้งตรงหน้าของเขาในยามนี้อีก ท่าทีเช่นนี้มีหรือเขาจะดูไม่ออก ทำไมหนอทำไม เฉินเฟยหยางก่อนหน้านี้ถึงได้โง่เง่า ดูมารยาของสตรีนางนี้ไม่ออกกัน “นายท่าน นายท่านมาหาข้าแล้ว”เฉินเฟยหยางขืนตัวออกห่างจากสตรีที่วิ่งถลาเข้ามากอดขาของตนเอาไว้ เขาถอยห่างจากแม่นางคนนี้ก่อนจะปรายตามองสตรีที่วิ่งโร่มาร้องไห้ไม่อายฟ้าอายดิน“มาทำไม”“นายท่านไม่ไปหาข้า...”“เลยมาหาเสียเอง ไม่มียางอา

ผ่านไปได้ร่วมเดือน ฟ่านลี่ที่ออกจากการอยู่เดือน แล้วออกมาอยู่ในเรือนเช่นปกติก็เริ่มหาจังหวะที่จะพูดกับเถ้าแก่เฉินผู้เป็นสามีถึงเรื่องที่นางคิดเอาไว้นางจะบอกแก่เถ้าแก่เฉินให้ได้รับรู้ถึงสิ่งที่จะทำ ไม่ได้เดินเข้าไปบอกเพื่อขออนุญาต แน่นอนว่าเมื่อมีโอกาสเถ้าแก่เฉินก็รับฟังนางโดยไม่คิดหนีหายไปไหนอาจด้วยว่าไม่คาดคิดว่าสิ่งที่นางพูดออกมานั้นจะเป็นเรื่องนี้...“หมายความว่าอย่างไรหรือ...น้อง น้องหญิงจะกลับไปอยู่บ้านเกิดสักพักใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นก็ตามแต่ที่น้องหญิงต้องการเลย อยู่ให้สบายใจแล้วกลับเมื่อใดก็ย่อมได้”“ไม่ใช่เถ้าแก่เฉิน...ข้ามิได้หมายความว่าแบบนั้น”“แล้ว...แล้วหมายความว่าอย่างไรหรือ”ฟ่านลี่มองคนที่ถามด้วยนัยน์ตาที่หม่นแสง คล้ายว่าเถ้าแก่เฉินนั้นดูออกว่าสิ่งที่นางปรารถนานั้นคือสิ่งใด แต่ก็ตั้งท่าจะปฏิเสธว่ามันไม่ใช่ความจริงอยู่ในที“ข้าจะหย่า...จบสิ้นเรื่องราวทุกอย่างของเราไว้ตรงนี้เถิดเถ้าแก่เฉิน”“...”“ทางบ้านข้ารับรู้ทุกอย่างแล้ว ตอนแรกพวกเขาก็เห็นแย้ง แต่ตอนนี้พวกท่านมิคิดโต้แย้งอะไรแม้แต่น้อย ไม่คิดถือโทษท่านด้วย”คนที่คิดทุกอย่างมาดีแล้วก็พูดโดยไม่นึกเกรงสิ่งใดอีก เ