Todos os capítulos de สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า : Capítulo 21 - Capítulo 30

“นายท่านกับคนของนายท่านออกไปแล้วเจ้าค่ะ”“คงจะกลับเลยกระมัง”“มู่เฉินว่าจะไปหาที่พักเจ้าค่ะ นายท่านยังไม่กลับ”ฟ่านลี่รับฟังในสิ่งที่สาวใช้เข้ามารายงาน หลังจากมารดาพานางเข้ามาพัก นางก็ไม่รู้เรื่องข้างนอกห้องอีกเลย แต่ก็ยังดีที่มีซูมี่ที่คอยเป็นหูเป็นตาให้ จึงได้รู้ว่าเถ้าแก่เฉินโดนบิดาของนางไล่ตะเพิดให้กลับไปแล้ว แต่ด้วยคนสนิทก็ทำให้นางได้รู้อีกว่าเถ้าแก่เฉินมิได้ถอดใจกลับฉางหยาง แค่กลับออกจากที่นี่แล้วไปหาที่พักที่อื่นซึ่งฟ่านลี่นั้นก็ไม่รู้เช่นกันว่าเฉินเฟยหยางนั้นต้องการสิ่งใด อยู่ที่นี่เพื่อหวังให้นางกลับไปด้วย หรืออยู่ที่นี่เพื่อทำใจจะห่างลูกเฉินเฟยหยางรักรุ่ยฟางมาก หากเหตุผลที่อยู่ที่นี่ต่อคือรุ่ยฟางนางก็ไม่คิดแย้งอะไร ซึ่งก็ดูจะเป็นเหตุผลที่มีน้ำหนักมากที่สุดเช่นกัน...แต่เถ้าแก่เฉินจะอยู่ที่นี่นานนักก็ไม่ได้หรอก กิจการงานทั้งหลายในเมืองฉางหยางนั้นทิ้งได้เพียงชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น มิอาจทิ้งขว้างแล้วมาทำตัวเลื่อนลอยอยู่ที่นี่ได้ ฉะนั้น เชื่อเถิดว่าเฉินเฟยหยางนั้นอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นานก็ต้องกลับไ

 ฟ่านลี่ตื่นขึ้นมาและพบว่าเฉินเฟยหยางนั้นมิได้มาหาลูกเช่นทุกวัน นางสงสัยแต่ไม่ได้นึกถามอะไร อย่างไรเสียต่อให้มาช้ามาเร็ว สุดท้ายเฉินเฟยหยางก็ต้องมาหาลูกจนสาวใช้ของนางต้องอุ้มไปให้เล่นด้วยอยู่ดีเจ้ารุ่ยฟางก็ดูจะติดอาเตี่ยเสียเหลือเกิน วันนี้ตื่นมายังไม่เห็นหน้าบิดาก็ตั้งท่าจะงอแงจนนางต้องอุ้มมาปลอบ ก่อนนางจะกระจ่าง เพราะคนในเรือนเข้ามาบอกว่าเถ้าแก่เฉินนั้นกลับฉางหยางไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืนนี้“เมื่อคืนรึ เถ้าแก่เฉินกลับฉางหยางกลางดึกเชียวรึ มีอะไรหรือเปล่า”ฟ่านลี่รีบถาม ด้วยว่าการกระทำเช่นนั้นย่อมผิดวิสัย หากไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นจะรีบกลับไปทำไมกลางดึก แม้จะร่ำลาลูกยังไม่มีเวลาด้วยซ้ำ ก่อนนางจะได้ยินคำอธิบายว่าเหตุที่เฉินเฟยหยางต้องกลับนั้น เพราะร้านค้าของเถ้าแก่เฉินนั้นมีเพลิงไหม้“ตายจริง” ซูมี่ที่ได้ยินก็ร้องอุทานออกมา ด้วยว่าไปอยู่ที่นั่นหลายปีไม่เคยเกิดเรื่องพวกนี้เสียด้วยซ้ำไป แล้วเหตุใดจึงเกิดเรื่องพวกนี้กันได้เล่าส่วนฟ่านลี่ก็รับฟังทุกอย่างพร้อมสีหน้าที่กำลังครุ่นคิด ด้วยว่าช่วงนี้เฉินเฟยหยางนั้นเจอแต่เรื่อ

 “บอกให้เบาๆ แบบนี้เถ้าแก่เฉินจะฟื้นมาฟั่นเฟือนกว่าเดิมไหมเล่า”“ข้าก็เบามือแล้วท่านอ๋อง”“ตายๆ ลูกเถ้าแก่เฉินยังเล็ก หากตื่นมาจำลูกไม่ได้ขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร เจ้าก็ช่างกล้าลงแรงปานนี้”“โธ่ท่านอ๋อง ยิ่งพูดข้ายิ่งรู้สึกผิด”“ก็แทนที่จะเชิญมาดีๆ ใครให้เจ้าใช้วิธีคลุมหัวดักตีแล้วแบกมาเล่า!”“ก็ข้าไม่ได้ตั้งใจ ไปเชิญดีๆ อาจเป็นข้าที่ถูกทุบตีกลับมา นี่เฉินเฟยหยางศิษย์รักท่านอาจารย์หม่าเชียว”“ตายๆ”เสียงที่คุยกันให้ขรมเหมือนกับเสียงปลุกที่ฉุดให้เฉินเฟยหยางลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราที่ตนไม่ปรารถนาจนคนที่คุยกันก่อนหน้าจะหันมาสนใจเขา ถึงขั้นช่วยพยุงให้ลุกขึ้นนั่ง แต่เฉินเฟยหยางกลับสะบัดแขนและถอยหนีคนที่มีน้ำใจมาช่วย ด้วยว่าไม่รู้ว่าคนตรงหน้าหวังสิ่งใดอยู่หรือไม่ และเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เรื่องก่อนหน้านี้อีกที่ไม่อาจทำให้เฉินเฟยหยางวางใจกับคนตรงหน้าได้เลย“ใจเย็นๆ เถ้าแก่เฉิน ใจเย็นๆ”“...ท่าน”

เฉินเฟยหยางได้กลับมานั่งเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเท่าที่ความทรงจำของเขามี หลังจากเจอเรื่องไม่น่าเชื่อเข้ามาอย่างจังหากรวมเรื่องราวที่หมิงอ๋องอ้างมา ก็เข้าใจได้ว่าในยามที่ได้เล่าเรียนอยู่ที่เฉียนต้า เฉินเฟยหยางได้สนิทสนมกับอ๋องผู้นั้นราวกับสหายผู้ร่วมเป็นร่วมตาย แม้ว่าในความทรงจำของเฉินเฟยหยางนั้น จะมีแค่เรื่องที่ว่าตนได้ไปร่ำเรียนที่เฉียนต้าจริง แต่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหมิงอ๋องคือผู้ใดส่วนแม่นางเกาเซียงอวี๋ที่เข้ามาสร้างความร้าวฉานให้ชีวิตครอบครัวของเขาจนพังพินาศนั้นก็คือคนที่หมิงอ๋องส่งมาหากมีเรื่องจะติดต่อเขา และเหตุที่นัดพบกันนั้นก็เพราะต้องไปคุยกับหมิงอ๋องเพื่อหารือในเรื่องใดก็มิทราบ ด้วยว่าหมิงอ๋องไม่ยินดีที่จะเปิดเผยเรื่องนี้ให้กับเฉินเฟยหยางที่ไร้สิ้นความทรงจำ แต่ที่ผ่านมานั้น เงินทองที่เขาเพียรหามาถูกส่งไปให้อ๋องผู้นั้นไม่เคยขาดมือและเหตุนี้ ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แค่เปรยว่าแม่นางเกาต้องการเจอ เฉินเฟยหยางผู้นี้จึงเสนอหน้าออกจากเรือนของตัวเองไปหานางถึงที่ ด้วยว่ารู้ถึงเบื้องหลังความปรารถนาพวกนี้ว่าแท้จริงแล้วเป็นเพียงอุบายของหมิงอ๋องก็เท่านั้นในเรื่องถัดมา คือเฉินเฟย

เฉินเฟยหยางกำลังนั่งพินิจคนสนิทของตนที่ทำแผลให้ เขากำลังพินิจคนที่มักหายไปอย่างถูกจังหวะ และกลับมาได้อย่างถูกจังหวะ ไม่แปลกหากจะคิดสงสัยคนของตนเป็นอันดับแรก เพราะเป็นคนที่รู้เรื่องทุกอย่าง ทั้งกับตัวของเขาเองและกับคนในนี้“ทำไมเจ้าถึงออกไปนานนัก”“เมื่อครู่นี้น่ะหรือขอรับ”“ใช่”“ก็ท่านพ่อบ้านซุ่ยน่ะสิขอรับ ให้ข้านั่งรอเขาปรุงน้ำแกง ข้าก็บอกว่าจะเอาน้ำชามาให้นายท่านก่อน เขาก็ไม่ฟังพยายามแต่จะรั้งตัวเอาไว้ กว่าจะปลีกตัวมาได้ก็มาเจอนายท่านเข้าพอดีนี่แหละขอรับ”เฉินเฟยหยางมองคนที่ขะมักเขม้นกับการทำแผลให้ตนและตอบคำถามในสิ่งที่เขาสงสัย โดยท่าทีของมู่เฉินนั้นก็ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกให้เขาได้จับผิดแม้แต่น้อย นอกเสียจากเวลาที่ประจวบเหมาะไปเสียหมดนั่น “เช่นนั้นรึ แล้วเจ้าจะโวยวายทำไม”“ก็ตกใจน่ะสิขอรับ นายตัวเองโดนเอาดาบจี้เสียปานนั้น จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร แล้วนี่นายท่านไม่ให้ข้าสั่งให้คนของเราตามมันไปหรือขอรับ”“ไม่ต้องหรอก ต่อให้มันตาย ก็มีคนใหม่เข้ามาอยู่ดี”“...จริงหรือขอรับ แล้วพวกมันเป็นใครเล่าขอรับ”เฉินเฟยหยางมองคนที่เงยหน้าถามเขาเสียตาแป๋ว แต่ชั่วขณะหนึ่ง มือของเขาก็เคลื่อนไปจับที่ต้นคอ