Todos os capítulos de สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า : Capítulo 31 - Capítulo 40

 เฉินเฟยหยางกลับมาตกที่นั่งลำบาก ทั้งๆ ที่เพิ่งจะจับหนอนในเรือนของตัวเองได้ และสาเหตุก็เพราะสตรีที่ไม่น่ามาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ แต่นางกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่คล้ายว่าจะคาดโทษกันเอาไว้แล้ว“เหตุ...เหตุใดน้องหญิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้”“ท่านฝากความใดไว้กับคนของข้ากันเล่า...บอกว่าที่นี่เกิดเรื่องมิใช่หรือ ข้ามาคิดดูแล้วมันไม่ปกติเลยที่ท่านเจอแต่เรื่องร้ายๆ ในเวลาติดๆ กันเช่นนี้น่ะ”“เช่นนั้น...เช่นนั้นน้องหญิงเลยตามมาหรือ” เฉินเฟยหยางที่คิดเองเออเองก็พูดพร้อมกับรอยยิ้มเซียวเพราะไม่กล้าปักใจเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ หากเป็นเช่นนั้นหัวใจของเขาคงเปี่ยมล้นด้วยความสุขที่ภรรยายังปรารถนาดีเป็นห่วงเป็นใยกันอยู่ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกทุกข์ขึ้นมาเสียดื้อๆ ด้วยว่าไม่อยากให้นางมาเผชิญเรื่องพวกนี้ด้วยแต่ไม่ว่าจะอย่างไร ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เฉินเฟยหยางคิดเองเออเองเพียงคนเดียว เพราะคนที่ถูกเขาตั้งคำถามยังไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นอกจากมองหน้าเขาด้วยสายตาที่อ่านยากและน่าหวาดหวั่น“...ก็ใช่ส่วนหนึ่ง อีกส่วนห

ถือได้ว่าฟ่านลี่กลับมาได้ถูกจังหวะ แม้ว่าจะตั้งใจมาหย่าขาดกับสามี แต่สถานการณ์ในตอนนี้นั้นมิอาจทำทุกอย่างได้ดั่งใจหากเรื่องที่ทำให้นางและเถ้าแก่เฉินบาดหมางกันนั้นคืออุบายของอ๋องเห็นแก่ตัวผู้นั้น ในยามที่เฉินเฟยหยางตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากนี่มิใช่ผิดในสี่คุณธรรม สามคล้อยตามหรอกหรือ เวลาสามีลำบากก็คิดจะตีตัวออก เรื่องความเข้าใจผิดนั้นมิอาจฟังความข้างเดียวได้ แต่ด้วยเฉินเฟยหยางในยามนี้นางก็มิคิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าโกหกนางเช่นกัน...เมื่อได้มาเห็นสภาพอันน่าอดสู แม้แต่จะกินข้าวในเรือนก็อาจจะถูกลอบวางยาพิษ ฟ่านลี่ที่ยังคงเป็นนายหญิงของเรือนก็มิอาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ อีกอย่างนางต้องทำให้ทุกอย่างเป็นปกติที่สุด ไม่ให้ใครอาศัยช่องว่างที่คนอื่นหวังจะมุ่งร้ายกับเฉินเฟยหยางมาหาประโยชน์ หรืออาศัยจังหวะมาทำร้ายครอบครัวของนางอีกสำทับบัดนี้ต่อให้เรื่องภายในเป็นอย่างไร ก็อย่าให้ภายนอกได้รู้ ปั้นหน้าทำหน้าที่เป็นนายหญิงของตระกูลเฉินต่อไป แม้ว่าคนนอกจะตั้งคำถามอย่างไรก็ช่าง แค่ได้เห็นว่านางกลับมาอยู่กับสามีและคอยเป็นหูเป็นตาในหลายเรื่องช่วยกันอีกแรงก็พอแล้วซึ่งสิ่งแรกที่นางต้องทำ คือกลับมาจัดการทุ

เฉินเฟยหยางรับรู้ถึงสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนใจ เขากลับมาเจอหมิงอ๋องอีกครั้งเพราะอีกฝ่ายมาหาถึงที่ และโจ่งแจ้ง ไม่รู้ว่าใครต่อใครเอาไปพูดหรือยังว่าเห็นหมิงอ๋องเข้าออกเรือนเถ้าแก่เฉินคราแรกที่ได้ยินรายงานจากบ่าวในเรือนว่ามีคนมาขอพบ อ้างว่าเป็นหมิงอ๋อง เถ้าแก่เฉินยังคิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ไม่ทันจะได้ตัดสินใจอะไร อ๋องผู้นั้นก็มานั่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับภรรยาของเขาที่เป็นคนพาหมิงอ๋องเข้ามาเฉินเฟยหยางมิได้คิดโทษโกรธภรรยาแม้แต่น้อย ฟ่านลี่มิใช่คนเขลาเขารู้ดี การที่นางเชิญบุรุษผู้นี้เข้ามาย่อมรู้แจ้งอยู่แล้วว่าคือใคร อย่างไรเสียมู่เฉินที่เคยเห็นหน้าคร่าตาบุรุษผู้นี้มาบ้างย่อมรายงานแก่นายหญิง และการเชิญให้อ๋องที่เต็มไปด้วยปัญหาเข้ามาในเรือนนั้นอาจเพราะนางไม่อยากให้อ๋องผู้นี้ตกเป็นเป้าสายตานานๆ ก็เป็นได้จะว่าไป จะเชิญเข้ามา หรือผลักไสให้ออกไป ผลสุดท้ายก็มีค่าเท่ากันอยู่ดี คือคนต่างรู้เห็นว่าหมิงอ๋องมาหาเขาถึงที่ นั่นคือความจริงที่ไม่อาจบิดพลิ้วได้ไม่ว่าจะตัดสินใจแบบใดก็ตามสุดท้ายจึงได้มาประจันหน้ากันสามคน เพื่อพูดคุยว่าจะเอาอย่างไรกันต่อ...“ข้ามาเพราะจะมาเตือนว่าค

เรื่องราวทุกอย่างนั้นเริ่มต้นจากหมิงอ๋องไปรู้ไปเห็นในเรื่องที่ไม่ควร เช่นว่าไปเห็นชินอ๋อง อนุชาของฮ่องเต้ที่ครองเมืองอยู่ชายแดนประพฤติตนไม่เหมาะไม่ควรเข้าครองหัวเมืองชายแดน แทนที่จะรักษาเขตแดนของแว่นแคว้น แต่ชินอ๋องผู้นี้กลับเปิดที่ให้พวกต่างเมืองเข้ามาหากินเสียแทน แล้วที่ย่ำแย่ไปกว่านั้นคือเปิดบ่อนเบี้ย และหอโคมเขียว เต็มไปด้วยของไม่ดีนานัป หากหาเงินเข้าแผ่นดินได้หมิงอ๋องคงไม่ได้คิดอะไร แต่นี่เงินทองที่ได้จากของสกปรกพวกนี้ดันเข้าคลังของชินอ๋องเพียงลำพังไหนจะซ่องสุมกำลัง และอาวุธอีกนับไม่ถ้วน ในวันข้างหน้าแม้แต่บัลลังก์ของฮ่องเต้ก็ใช่ว่าจะมั่นคงหากชินอ๋องยังเลือกที่สะสมอำนาจไว้ในวังของตัวเองอยู่แบบนี้หมิงอ๋องเคยเข้าไปเตือนด้วยใจอันบริสุทธิ์ แต่กลับถูกต่อว่าด่าทอรุนแรงจนกลายเป็นเรื่องบาดหมางระหว่างอ๋องด้วยกัน และไม่อาจยุติความบาดหมางนี้ได้ ด้วยชินอ๋องรู้แล้วว่าเรื่องของตนนั้นมิใช่ความลับอีกต่อไป แต่มีอ๋องสอดรู้เข้ามารู้เรื่องเข้าให้เสียแล้ว...และเพราะความบาดหมางที่เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้น พวกพ้องของหมิงอ๋องจึงพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อยุติเรื่องพวกนี้ และจับชินอ๋องรับโทษต่อโอรสสวรรค์ แต่ห

เมื่อตัดสินใจกันได้แล้ว สิ่งที่ต้องทำคือการพูดคุยอย่างถ้วนถี่กับหมิงอ๋องอีกครั้ง โดยที่เฉินเฟยหยางไม่ต้องก้าวขาออกจากเรือนเพื่อไปพบเสียด้วยซ้ำ เพราะวันรุ่งขึ้นผู้เป็นอ๋องก็มารออยู่หน้าประตูรั้ว ราวกับจะมาคาดคั้นเอาความ หรือไม่ก็มั่นใจอยู่แล้วว่าเฉินเฟยหยางย่อมเลือกข้างตนซึ่งก็ถูกต้อง เฉินเฟยหยางเลือกข้างหมิงอ๋อง แต่ไม่ใช่มั่นใจ หรือเห็นแก่ความเป็นสหาย เพราะเรื่องพวกนั้นสูญสิ้นไปจนหมดแล้ว สิ่งที่ทำให้เฉินเฟยหยางเลือกหมิงอ๋องนั้นมีเหตุผลเดียวเท่านั้น คือนี่เป็นทางเลือกเดียวที่เขามีโอกาสรอดชีวิตต่อไปได้ไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด แต่มันดันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่เถ้าแก่เฉินจะมีได้ต่างหาก“ดี...ข้าดีใจที่เจ้าตัดสินใจแบบนี้”“...”“ต่อจากนี้มันจะไม่เกิดเรื่องพวกนั้นอีกแน่ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรแน่ คนของข้าจะมาคุ้มกันเจ้า”“คุ้มกันหรือคุมตัวข้าเล่า...เอาให้พอดีท่านอ๋อง”“...”เฉินเฟยหยางสวนกลับจนคนฟังถึงกับชะงัก ให้คนคุ้มกันนั้นก็ถือว่าดี แต่มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับนักโทษที่ถูกคุมขังให้อยู่ในสายตาเช่นกัน เรื่องนี้จึงกลายเป็นดาบสองคมที่เฉินเฟยหยางมองออกตั้งแต่ท่านอ๋องเปิดปาก“เร