Todos os capítulos de สามีเมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า : Capítulo 41 - Capítulo 49

ในทุกๆ วันเฉินเฟยหยางยังคงทำเหมือนเดิม เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าคนในเรือนจะค่อยๆ น้อยลงเรื่อยๆ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ที่ว่า คนน้อยคุมง่ายกว่าคนมาก อีกอย่างเขาอยู่กับภรรยาเพียงสองคนมิจำเป็นต้องมีคนคอยรับใช้มากมายนัก คุมคนในให้ได้ และไม่รับคนนอกเข้ามาเพิ่ม มีมู่เฉินคอยดูแลกวดขันอีกแรง ส่วนฟ่านลี่ก็จัดการบัญชีในเรือน แทนพ่อบ้านซุ่ย และอาจรวมไปถึงบัญชีร้านค้าบางร้านที่นางรับมาดูแล ด้วยว่ากิจการของเถ้าแก่เฉินนั้นมั่งมีจนยากที่จะคุมทุกอย่างเพียงลำพังแต่ในขณะที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ทั้งเฉินเฟยหยางและฟ่านลี่ก็เฝ้ารอข่าวจากหมิงอ๋องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นกัน หวังว่าคนของหมิงอ๋องนั้นจะนำหนังสือรายชื่อที่เป็นดั่งความหวังของพวกเขาทุกคนกลับออกมาจากชายแดนได้“ที่ซุยโจวมีอะไรผิดปกติไหม”“ตอนนี้ยังไม่มี ข้าเขียนไปบอกอาเตี่ยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น อาเตี่ยน่าจะจัดการได้ ฟ่านฉวนมิใช่คนไร้อำนาจเสียหน่อย บิดาข้าก็มิได้ต่างจากท่าน”“จริงเช่นที่เจ้าว่า ดีแล้วที่ให้รุ่ยฟางไปอยู่ที่นั่น อยู่ที่นี่ข้าคงห่วงหน้าพะวงหลังไม่หยุด”“...มันใกล้จะจบแล้วใช่หรือไม่ ขอแค่ให้คนของหมิงอ๋องออกมาได้ทุกอย่างก็จะจบใช่หรือไม่”เ

เฉินเฟยหยางและฟ่านลี่รีบเข้าเมืองหลวงโดยมีหมิงอ๋องคอยตามมาอย่างห่างๆ การเข้าเฝ้านั้นมิใช่เรื่องยุ่งยากอะไร เพราะหากพูดว่าจะนำเงินมาถวายเข้าท้องพระคลังทุกอย่างก็ง่ายดายดั่งผ่าลำไผ่ การทูลถวายเงินเข้าท้องพระคลังในครั้งนี้นั้นเป็นที่พอพระทัยเป็นอย่างมาก ด้วยว่าเถ้าแก่เฉินแห่งเมืองฉางหยางนั้นถวายเงินไม่ได้น้อยหน้าใคร หากนับให้ถ้วนถี่อาจจะมากเสียยิ่งกว่าพวกเศรษฐีในเมืองหลวงเสียด้วยซ้ำกระนั้น ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่เงินทองพวกนั้นเลย เฉินเฟยหยางนั้นจับหนังสือรายชื่อทูลถวายไปด้วย พร้อมกับได้เอ่ยปากด้วยตนเองว่าหนังสือนี้สำคัญมาก อยากให้ฮ่องเต้ได้พินิจให้ถ้วนถี่หากเป็นคนอื่น อาจจะไม่ได้แม้แต่จะสนทนากับโอรสสวรรค์ แต่เพราะเถ้าแก่เฉินที่ถวายเงินจำนวนมหาศาล พร้อมกับกิตติศัพท์ที่เป็นศิษย์เอกของเฉียนต้า ใครบ้างเล่าจะไม่สนใจ และเพราะผู้คนต่างสนใจ แม้แต่ฮ่องเต้จึงไม่อาจมองข้ามหรือดูแคลนแต่กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้นั้นก็ใช่ว่าจะง่ายดาย เพราะทางฝั่งชินอ๋องก็พยายามขัดขวาง แต่ด้วยหมิงอ๋องที่ไปกำชับกับคนสนิทของฮ่องเต้ว่าเถ้าแก่เฉินนั่นมั่งมี หากให้เข้าเฝ้าไม่แน่ว่าการณ์ข้างหน้าอาจนำเงินเข้าท้องพระคลังอีกก็เป็น

 ฟ่านลี่ที่ได้กลับมาเจอลูกอีกครั้งก็แทบไม่ปล่อยให้ลูกห่างจากอก นางลูบแก้มกลมอันแสนรักของลูกสาวที่โตกว่าตอนที่นางกลับไปฉางหยางนัก เด็กในช่วงวัยนี้โตวัยจนน่าใจหาย และน่าใจหายยิ่งกว่าเก่าเมื่อกลับมาแล้วรุ่ยฟางมีทีท่าคล้ายว่าจะจำนางไม่ได้แต่ก็ไม่แปลก นางไปตั้งแต่ก่อนที่รุ่ยฟางน้อยจะรู้เรื่องเสียอีก แต่อาจเพราะด้วยสัมพันธ์ของแม่ลูกกระมัง สุดท้ายพอได้อุ้มได้หอม รุ่ยฟางน้อยของนางก็หันมาออเซาะนาง อุ้มกล่อมกันได้ไม่เท่าไรก็หลับคอพับ ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง...ทว่าเมื่ออยู่ดูลูกจนหนำใจ ฟ่านลี่ก็มิได้หลงลืมว่านางมาที่นี่กับผู้เป็นสามี ที่ตอนนี้นางกล่อมลูกจนหลับไปแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเฉินเฟยหยาง จนนางต้องมาตามตัว ไม่รู้ว่าถูกไล่ตะเพิดกลับไปหรือยังถึงยังไม่ได้โผล่หน้าเข้ามาหาลูก เดินตามหาได้ไม่เท่าไรก็พบตัว นางถึงได้รู้ว่าเฉินเฟยหยางยังไม่ถูกไล่ออกไป แต่กำลังเมามายกับบิดาของนางอยู่ต่างหาก“ดูเอาเถอะบุรุษพวกนี้พอกันไปหมด”“อาเหนียง”และไม่ใช่แค่นางที่ออกมาตามหาสามี มารดาของนางเองก็ออกตามหาบิดาด้วยเหตุว่ายังไม่เข้าห้องไป

ฟ่านลี่มีอาการแปลกไป...ช่วงเดือนสองเดือนมานี้ภรรยาของเถ้าแก่เฉินนั้นเจริญอาหารกว่าปกติ แต่จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะบทจะกินได้ก็กินอย่างไม่ยั้งปาก แต่บทจะกินไม่ได้ แม้แต่กลิ่นข้าวต้มก็ต้องวิ่งไปโก่งคอสำรอกออกมาเสียด้วยซ้ำ จนเขาผู้เป็นสามีก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้วันนี้ก็พูดว่าเวียนหัวไม่อยากออกไปไหน จนสุดท้ายเฉินเฟยหยางต้องออกมาร้านกับบุตรสาววัยสองขวบปีเพียงลำพัง“เตี่ย...อาเหนียง”“อาเหนียงไม่ได้ไป อาเหนียงไม่สบาย รุ่ยฟางอย่ากวนอาเหนียงเยอะนะ”“ไม่กวน”“ดีมาก แต่วันนี้รุ่ยฟางต้องไปร้านกับอาเตี่ย ไปอยู่ที่นั่นดีหรือไม่”“ดีเจ้าค่ะ”เฉินเฟยหยางยิ้มร่า อุ้มลูกสาวขึ้นออกเดินไปยังร้านค้าของตน ชีวิตอันราบเรียบนั้นทำให้เถ้าแก่ผู้นี้มีความสุขมากขึ้นเป็นเท่าทวี ตื่นเช้ามาได้เจอกับภรรยา ออกจากห้องมาได้เจอบุตรสาว ออกไปค้าขายก็ขายได้มีกำไร มีเงินกิน เงินใช้ จะไม่ให้เรียกความสุขได้อย่างไร ชีวิตของเขาก็หวังเพียงเท่านี้ส่วนสหายเก่าแก่อย่างหมิงอ๋องก็ยังครองเมืองชายแดนอยู่ไม่ห่างไปไหน บ่อนเบี้ยก็ยังคงอยู่ แต่เงินในนั้นก็ส่งเข้าท้องพระคลังแทบจะทุกเดือนจนท้องพระคลังมั่งคั่ง หมิงอ๋องกลายเป็นที่โปร

เฉินรุ่ยฟางอายุได้แปดปี มีน้องชายนามว่าเฉินเฟยเทียน ยามอายุได้เจ็ดปี บิดาก็หาครูมาสอนถึงที่เรือน โดยมีน้องชายคอยพะเน้าพะนออยู่ด้วยไม่ห่าง ส่วนคนเป็นพี่ก็ยอมให้น้องนั่งอยู่ด้วยไม่ให้ห่างตัวเช่นกัน จนใครต่อใครต่างพูดว่าพี่น้องตระกูลเฉินนั้นรักกันดีเสียเหลือเกินและสิ่งที่ตอกย้ำว่าสองพี่น้องนี้รักกันมากก็คงไม่พ้นเรื่องที่เถ้าแก่โรงรับจำนำฝากบุตรชายมาเรียนด้วยที่เรือนห้าวัน เพราะอยากจะรู้ว่าจ้างครูมาสอนกับส่งไปร่ำเรียนที่อื่นนั้น ทางไหนจะดีกว่ากัน เถ้าแก่เฉินก็ใจกว้างด้วยว่าบุตรชายของเถ้าแก่ผู้นี้อายุไล่เลี่ยกับรุ่ยฟาง อีกทั้ง ภรรยาของเขาก็มิได้คิดห้ามปราม นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่หากหยิบยื่นให้กันในวันนี้ วันหน้าอาจเกื้อกูลในเรื่องอื่นกันได้ทั้งคู่คิดเพียงเท่านี้ ไม่ได้คิดมากไปกว่านี้เลย แต่ใครจะไปรู้ มาเรียนด้วยกันวันเดียว บุตรชายของเถ้าแก่โรงรับจำนำก็ร้องไห้จ้า เพราะถูกเฟยเทียนไล่กัดแขนเสียจนแทบจะเป็นรูเฉินเฟยหยางรีบมาไต่ถามกับครูที่สอนจึงได้ความว่าบุตรชายของเถ้าแก่โรงรับจำนำนั้นแกล้งบุตรสาวของตนก่อน ทั้งเหย้าแหย่ ทั้งดึงผม ครูปรามแล้วก็ไม่หยุด จนเจ้าน้องชายที่เหลืออดลุกขึ้นแล้ววิ่