All Chapters of ทะลุมิติทวงรักคืนใจ: Chapter 21 - Chapter 30

หลายวันต่อมาเสียงบรรเลงดนตรีออเคสตราแผ่วเบาคลอเคล้าไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดังกังวานใสบรรยากาศภายในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยาในค่ำคืนนี้ ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์บนดินสำหรับงานเลี้ยงดินเนอร์การกุศลประจำปีแสงไฟจากโคมระย้าแชนเดอเลียร์ขนาดมหึมาส่องประกายระยิบระยับ ล้อไปกับเครื่องเพชรราคาแพงระยับที่ประดับอยู่บนเรือนกายของเหล่าไฮโซและนักธุรกิจชั้นนำของเมืองไทยทว่า... ดาวเด่นที่ดึงดูดสายตาของผู้คนในงาน กลับไม่ใช่ดาราชื่อดังหรือเซเลบริตี้คนไหนแต่เป็นหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงที่ยืนสง่างามอยู่กลางวงล้อมของผู้บริหารหนุ่มน้ำอุ่นเฉิดฉายดุจนางพญาหงส์ ชุดเดรสผ้าไหมซาตินแนบเนื้อเปลือยแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดยาวลงไปถึงช่วงเอวคอดกิ่ว ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตาผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นหลวม ๆ เผยให้เห็นต้นคอระหงและต่างหูเพชรระย้าที่แกว่งไกวตามจังหวะการขยับตัว ทุกท่วงท่าของเธอเต็มไปด้วยจริตจะก้านที่ดูแพงและเปี่ยมเสน่ห์“คุณเพียงรักนี่สวย สมคำร่ำลือจริง ๆ นะครับ”เสียงทุ้มหูของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาแบบหนุ่มตี๋อินเตอร์ดังขึ้นธนัทนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของธุรกิจ

วันต่อมาท้องฟ้ากรุงเทพมหานครยามบ่ายคล้อยถูกระบายด้วยสีส้มอมทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าการจราจรบนถนนเส้นหลักที่มุ่งหน้าสู่ย่านชานเมืองอันเงียบสงบค่อนข้างหนาแน่น แต่สำหรับรถสปอร์ตเอสยูวีสีดำสนิทรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นที่ติดฟิล์มทึบจนมองไม่เห็นคนด้านในกลับแล่นเลื่อยผ่านช่องว่างของรถคันอื่นไปได้อย่างคล่องแคล่วราวกับงูเลื้อยสิบทิศนั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยตนเองในวันนี้ โดยปราศจากคนขับรถและขบวนรถติดตามที่เอิกเกริกเขาเลือกที่จะสลัดคราบมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งไปชั่วคราว เหลือเพียงชายหนุ่มในชุดลำลอง เสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยแจ็กเกตหนังและแว่นกันแดดสีชาเพื่อทำภารกิจลับที่เขาไม่อาจไว้วางใจให้ใครทำแทนได้ภารกิจ... สะกดรอยตาม ‘เมียเก่า’สายตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นกันแดดจับจ้องไปยังท้ายรถเมอร์เซเดสเบนซ์สีขาวไข่มุกคันหรูที่ขับนำอยู่ข้างหน้าไม่ห่างไกลนัก“จะรีบไปไหนของเธอ” สิบทิศพึมพำกับตัวเองเบา ๆ นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะหลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมและปะทะจูบ ที่งานเลี้ยงเมื่อคืน ความสงสัยในใจเขามันพลุ่งพล่านจนไม่อาจข่มตานอนหลับได้คำพูดที่เธอบอกว่า ‘เราจบกันไปนานแล้ว’ มันขัดแย้งกับปฏิกิริยา

เย็นวันเดียวกันท้องฟ้ายามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครถูกปกคลุมด้วยเมฆดำก้อนมหึมาที่เคลื่อนตัวต่ำลงมาจนเกือบจะแตะยอดตึกระฟ้าเสียงฟ้าร้องครืนครางแว่วมาแต่ไกลราวกับสัญญาณเตือนภัยธรรมชาติที่กำลังจะอุบัติขึ้นทว่าพายุฝนฟ้าคะนองที่กำลังก่อตัวอยู่ภายนอกนั้น ยังมิอาจเทียบได้กับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในใจของสิบทิศรถสปอร์ตเอสยูวีสีดำสนิทเลี้ยวปาดหน้าเข้าจอดเทียบท่าหน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมหรูอย่างรวดเร็วและรุนแรงเสียงล้อบดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่นจน รปภ. ที่ยืนเข้าเวรอยู่สะดุ้งสุดตัวประตูรถฝั่งคนขับถูกกระชากเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของสิบทิศก้าวลงมาด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสีเทาเกรี้ยวกราดดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยวเจษที่รีบขับรถตามมาอีกคัน ลงจากรถแล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาประกบเจ้านายด้วยสีหน้ากังวล“นายครับ ใจเย็นก่อนนะครับ ที่นี่คนเยอะ เดี๋ยวจะเป็นข่าว”“ฉันไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น!” สิบทิศตวาดกลับเสียงกร้าว ไม่แม้แต่จะหันไปมอง “นายทำตามหน้าที่ไป กันตัวเด็กออกไปซะ ส่วนแม่ฉันจะจัดการเอง”จังหวะนั้นเอง ประต

เย็นวันเดียวกันท้องฟ้ายามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครถูกปกคลุมด้วยเมฆดำก้อนมหึมาที่เคลื่อนตัวต่ำลงมาจนเกือบจะแตะยอดตึกระฟ้าเสียงฟ้าร้องครืนครางแว่วมาแต่ไกลราวกับสัญญาณเตือนภัยธรรมชาติที่กำลังจะอุบัติขึ้นทว่าพายุฝนฟ้าคะนองที่กำลังก่อตัวอยู่ภายนอกนั้น ยังมิอาจเทียบได้กับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในใจของสิบทิศรถสปอร์ตเอสยูวีสีดำสนิทเลี้ยวปาดหน้าเข้าจอดเทียบท่าหน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมหรูอย่างรวดเร็วและรุนแรงเสียงล้อบดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่นจน รปภ. ที่ยืนเข้าเวรอยู่สะดุ้งสุดตัวประตูรถฝั่งคนขับถูกกระชากเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของสิบทิศก้าวลงมาด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสีเทาเกรี้ยวกราดดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยวเจษที่รีบขับรถตามมาอีกคัน ลงจากรถแล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาประกบเจ้านายด้วยสีหน้ากังวล“นายครับ ใจเย็นก่อนนะครับ ที่นี่คนเยอะ เดี๋ยวจะเป็นข่าว”“ฉันไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น!” สิบทิศตวาดกลับเสียงกร้าว ไม่แม้แต่จะหันไปมอง “นายทำตามหน้าที่ไป กันตัวเด็กออกไปซะ ส่วนแม่ฉันจะจัดการเอง”จังหวะนั้นเอง ประต

บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางถูกปกคลุมด้วยความมืดสลัวจากแสงไฟหัวเตียงสีส้มอ่อนทว่าอุณหภูมิภายในห้องกลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบระเบิดด้วยแรงอารมณ์ของสองร่างที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่บนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม“ปล่อยนะ ไอ้คนสารเลว! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”น้ำอุ่นกรีดร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแกร่งร่างบางบิดเร่าถีบขาไปมา แต่ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือราชสีห์ เมื่อสิบทิศใช้เข่าแกร่งแทรกกลางระหว่างขาเรียวของเธอกดตรึงสะโพกมนให้อยู่กับที่ พร้อมกับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่ขึ้นเหนือศีรษะกดแนบไปกับหมอนนุ่มด้วยมือเพียงข้างเดียว“ปากเก่งนักนะ”สิบทิศคำรามเสียงต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและแรงปรารถนาโน้มลงมาจนชิดลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้านวลที่แดงก่ำด้วยความโกรธ“ด่าฉันอีกสิ ยิ่งเธอด่า ฉันยิ่งมีอารมณ์”ดวงตาสีเทาของเขาวาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังสั่นระริกนั่นด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะก้มลงฉกวูบดูดดึงริมฝีปากล่างของเธออย่างแรงจนน้ำอุ่นสะดุ้งเฮือก“เจ็บ อื้อ!”กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งในโพรงปากเมื่อเขากัดริ