รุ่งเช้าอีกวัน แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาตกกระทบพื้นห้องนอนเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ ทว่าสำหรับน้ำอุ่นแล้ว เช้านี้กลับมืดมนและหนาวเหน็บยิ่งกว่าคืนเดือนมืดหญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ร่างกายร้าวระบมราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาตามกล้ามเนื้อทุกมัด โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้แต่สิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความรู้สึกหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนช่วงเอวของเธอท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักรูปงูที่คุ้นตา กอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับปลอกเหล็กลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอด้านหลังอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้ยังคงหลับสนิทอย่างมีความสุขความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่า เสียงครางกระเส่า สัมผัสหยาบโลน และความพ่ายแพ้ของเธอต่อแรงอารมณ์ที่เขาเป็นคนจุด“ขยะแขยง...”คำคำนี้ผุดขึ้นในใจเป็นสิ่งแรก น้ำอุ่นกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ความรู้สึกรังเกียจแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายรังเกียจเขา... และรังเกียจตัวเองที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของซาตานร้ายเ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
