บททั้งหมดของ ทะลุมิติทวงรักคืนใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

4 ชั่วโมงต่อมาความเงียบสงัดภายในห้องนอนกว้างขวางของเซฟเฮาส์ส่วนตัวชานเมือง ถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศ และเสียงฝนที่ยังคงตกพรำ ๆ อยู่ภายนอกหน้าต่างภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรและกลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลจาง ๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของบุรุษเพศสิบทิศนั่งพิงหัวเตียงขนาดคิงไซซ์ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เรียงตัวสวยงามดุจประติมากรรมชั้นเอกไหล่ขวาหนามีผ้าก๊อซสีขาวสะอาดปิดทับบาดแผลกระสุนปืนเอาไว้ แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะดูซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการเสียเลือดแต่ดวงตาสีเทาคมกริบคู่นั้นกลับยังคงส่องประกายวาววับ ยามจ้องมองหญิงสาวร่างระหงที่กำลังง่วนอยู่กับการบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นในกะละมังใบเล็กข้างเตียงน้ำอุ่นอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมตัวโคร่งของสิบทิศ เพราะชุดเดิมเปื้อนเลือดจนใส่ไม่ได้ กำลังทำหน้าที่พยาบาลจำเป็นด้วยความขะมักเขม้นใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอม ผมยาวสลวยถูกมัดรวบขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่องที่ชวนให้คนมองอยากจะฝากรอยประทับตรา“เสร็จหรือยังครับคุณพยาบาล” สิบทิศเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เจือแววออดอ้อน

ต่อมาสายฝนที่เทกระหน่ำมาตลอดทั้งคืนเริ่มซาเม็ดลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมชื้นของดินและใบหญ้าที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงจันทร์สีนวลผ่องโผล่พ้นก้อนเมฆออกมาสาดส่องกระทบหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนยอดไม้ เกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรน้ำงามณ ระเบียงกว้างชั้นสอง สิบทิศคลุมชุดด้วยอาบน้ำสีเข้มยืนพิงราวกั้นระเบียง ทอดสายตามองออกไปในความมืดเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาในมือขวาของเขาคืบบุหรี่มวนหนึ่งที่จุดติดไฟไว้ แต่กลับปล่อยให้มันมอดไหม้ไปเองช้า ๆ โดยไม่ได้ยกขึ้นสูบ ควันสีเทาจาง ๆ ลอยม้วนตัวขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะจางหายไปกับสายลมเย็นเยียบยามดึกไหล่ขวาที่มีผ้าก๊อซปิดทับแผลกระสุนปืนยังคงส่งอาการปวดตุบ ๆ มาเป็นระยะ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความว้าวุ่นใจที่กำลังกัดกินความรู้สึกของเขาอยู่ในขณะนี้เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่ที่คุ้นเคย สิบทิศไม่ได้หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าเป็นใครน้ำอุ่นเดินถือแก้วนมอุ่น ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขา เธอวางแก้วนมลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างระเบียง ก่อนจะหันมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม“หมอบอกให้งดบุหรี่นะคะ

อาทิตย์ต่อมาประตูรั้วอัลลอยด์สีดำทองขนาดมหึมาค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นทัศนียภาพเบื้องหลังที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารบ้านและสวนรถตู้ลีมูซีนกันกระสุนสีดำสนิทแล่นผ่านถนนโรยกรวดที่ทอดยาวผ่านสนามหญ้าเขียวขจีตัดแต่งเรียบร้อย และต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาร่มรื่น มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ทรงยุโรปหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางพื้นที่นับสิบไร่บ้านตระกูลเกื้อสกุลอาณาจักรส่วนตัวของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล สถานที่ซึ่งคนภายนอกต่างเกรงกลัวและใฝ่ฝันอยากจะเข้ามาเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้งแต่วันนี้ประตูบานใหญ่ได้เปิดต้อนรับนายหญิงและนายน้อย ตัวจริงของบ้าน ให้กลับคืนสู่รังอย่างสมเกียรติน้ำอุ่นนั่งอยู่บนเบาะหนังนุ่มสบาย มองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความรู้สึกทึ่งระคนประหม่า เธอรู้ว่าสิบทิศรวยแต่ไม่คิดว่าจะรวยมหาศาลขนาดนี้ ที่นี่ไม่ใช่แค่บ้าน แต่มันคือป้อมปราการขนาดย่อมชัด ๆ“ถึงแล้วครับ”เสียงทุ้มต่ำดึงสติเธอกลับมา เขาหันมาส่งยิ้มอบอุ่นให้ มือหนาเอื้อมมากุมมือเธอไว้แน่น“ตื่นเต้นเหรอ?”“นิดหน่อยค่ะ” น้ำอุ่นยอมรับตามตรง “บ้านคุณใหญ่โตขนาดนี้ ลูกจะชินเหรอคะ?”“ไม่ใช่บ้านฉัน” สิบทิศส่ายหน้าช้า ๆ ห

รุ่งขึ้นวันต่อมายามสายแสงแดดอ่อนสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์เกื้อสกุลกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดและดอกลิลลี่ที่ น้ำอุ่นเพิ่งจัดใส่แจกันอบอวลไปทั่วบริเวณภายในบ้านเงียบสงบและเปี่ยมไปด้วยความสุขแบบที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเธอนั่งจิบชาอยู่บนโซฟา ริมฝีปากอิ่มแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่ายล่าสุดที่เพิ่งถ่ายเมื่อเช้าสิบทิศที่แม้แขนจะยังเจ็บ แต่ก็ดั้นด้นตื่นแต่เช้าไปส่งน้องชล ที่โรงเรียนด้วยตัวเองภาพสองพ่อลูกเดินจูงมือกันเข้าประตูโรงเรียน โดยมีน้องชลหันมาโบกมือบ๊ายบายให้กล้อง เป็นภาพที่เติมเต็มหัวใจของคนเป็นแม่ให้พองโต“มีความสุขจัง” เธอพึมพำกับตัวเองทว่า...เอี๊ยดดดด!เสียงเบรกของรถยนต์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าตึกใหญ่ ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตาน้ำอุ่นสะดุ้งสุดตัว วางแก้วชาลงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยลางสังหรณ์ประหลาดประตูบานคู่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของสิบทิศก้าวเข้ามาไม่สิ เรียกว่าพุ่งเข้ามาจะถูกกว่าสภาพของเขาดูย่ำแย่ เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยเปื้อนฝุ่นและรอยยับยู่ยี่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนไร้สีเลือดดวงตาสีเทา

หนึ่งชั่วโมงเศษ ๆ ต่อมาท้องฟ้าเหนือท่าเรือร้างโกดังหมายเลข 9 มืดมิดราวกับถูกทาด้วยน้ำหมึกเมฆฝนก้อนมหึมาลอยต่ำกดทับบรรยากาศให้หนักอึ้งและวังเวงเสียงคลื่นลมจากแม่น้ำเจ้าพระยากระแทกเข้ากับเสาเข็มผุพังดังครืนครั่นประสานไปกับเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่งรถสปอร์ตเอสยูวีสีดำสนิทเพียงคันเดียวแล่นฝ่าความมืดเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่ลานกว้างหน้าโกดังแสงไฟหน้ารถสาดส่องตัดผ่านละอองฝน เผยให้เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ยืนถืออาวุธครบมือรอต้อนรับอยู่ประตูรถฝั่งคนขับถูกผลักเปิดออก ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาสู่พื้นคอนกรีตที่เปียกชุ่มรองเท้าหนังราคาแพงย่ำลงบนแอ่งน้ำสกปรกอย่างไม่ไยดี เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปงูที่พันรอบท่อนแขนแกร่งและเสื้อเกราะกันกระสุนที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้รูปร่างของเขาดูหนาและบึกบึนขึ้นกว่าปกติใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บัดนี้เรียบตึงและเย็นชายิ่งกว่าหินผานัยน์ตาสีเทาเกรี้ยวกราดในความมืดดุจดวงตาของมัจจุราชที่มาทวงวิญญาณในมือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่บรรจุเงินสดและเอกสารสำคัญ ส่วนอีกมือ ว่างเปล่า“มาคนเดียวจริง