ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

เพราะคนเอาแต่ใจรังแกหนัก นางจึงนอนซมไม่พอยังต้องเป็นไข้อีกสองวัน จนต้องเดือดร้อนคนทำมานั่งป้อนยาอยู่เช่นนี้ “ดื่มยาให้หมด” เขาสั่งเสียงเรียบพอ ใบหน้ายังนิ่งเฉยไร้อารมณ์เสียจนกลืนยาไม่ลง ไม่รู้ว่าเคยแสดงความรู้สึกบ้างหรือไม่ หรือวัน ๆ เอาแต่ทำหน้าดุใส่เหล่าทหารพวกนั้น “มันขม” สีหน้า

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนก็ว่าได้ กระทั่งคนที่เดินทางมาสมทบก็ยังหยุดนิ่ง มีเพียงเจ้าตัวเล็กดุ๊กดิ๊ก ที่หันหน้ามองคนโน้นทีคนนี้ที แล้วก็ทำลายความเงียบด้วยความช่างสงสัย “ทำไมพวกท่านเงียบ” เสียงใสทำให้ดวงตาที่มองมารดาด้วยความผิดหวังก้มมองเจ้าตัวเล็ก แล้วกดปากจูบเบา

หลังจากส่งท่านหญิงอันแล้ว สองบุรุษก็ไปนั่งคุยกันในสวนหลังบ้านแบบลูกผู้ชาย เทียนเฉิงดื่มเหล้าจอกแล้วจอกเล่าพี่ใหญ่ก็ไม่ปริปากเสียที ได้แต่นั่งมองเขาดื่มเหล้านิ่งอยู่เช่นนั้น “รักนางมากหรือ” ในที่สุดคำถามก็เอ่ยจากปากของรั่วอ๋อง เขาทบทวนมานานแล้วว่าจะพูดอย่างไรดี ทั้งกังวล ทั้งหวงนาง

หลายวันต่อมาหลิงเฟยกับหนิวหนิวต้องเข้าไปลาฝ่าบาท เด็กน้อยผู้ถูกยกให้เป็นหลานรักในช่วงนี้ก็ทำหน้าที่หลานอย่างดีด้วยการประจบ “เสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ ที่จริงข้าไม่ได้อยากไปกับท่านพ่อท่านแม่สักนิด แต่ข้าเป็นลูกต้องกตัญญู ไปครั้งนี้หลายวันนักเสด็จปู่อยู่ทางนี้ต้องรักษาสุขภาพนะพ่ะย่ะค่ะ ข้ากับเจ้าแมวอ

หลังจากออกจากวังหลวง หลิงชิงก็รู้สึกคิ้วขวากระตุกถี่รัวจนต้องเอามือขึ้นจับคิ้วเอาไว้เป็นระยะ แต่นางก็ไม่พูดให้เสียบรรยากาศ การเดินทางของแม่ทัพรู้ดีว่าถือฤกษ์ยามเป็นสำคัญ และเขาก็น่าจะดูทิศทางลมมาดีแล้ว นางฝากชีวิตไว้กับเขาก็ควรจะมั่นใจ เมื่อทบทวนดีแล้วใบหน้าก็เริ่มเบิกบาน สิ่งที่คิดและหมกมุ