ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

แต่คิดได้ไม่นานท่านพ่อก็เดินมาพร้อมกับท่านแม่ เขาจึงกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเอากำปั้นน้อย ๆ ไปทุบที่ต้นขาท่านพ่อใจร้าย ตุบ ๆ ๆ “นี่แน่ ท่านใจร้าย นอกจากไม่ต้องการข้าแล้วยังแย่งนมท่านแม่ข้ากินอีก ข้าจะตีท่านให้เจ็บเลย” รั่วเทียนหยางขมวดคิ้วเล็ก ๆ หลบตาลงมองเจ้าก้อนกลม ๆ ที่ท

หลิงชิงอุ้มบุตรชายขึ้น แก้มนุ่มหยุ่นของเขาขึ้นริ้วแดงทำให้นางอยากจะสั่งสอนน้องสาวชั่วผู้นี้อีกสักที ทำร้ายนางไม่ว่าแต่ทำร้ายลูกชายนางไม่เอาไว้แน่นอน “เจ้าออกไปให้พ้น จวนรั่วอ๋องสั่งห้ามเด็ดขาดสตรีผู้นี้เข้ามาเหยียบข้าจะตัดหัวทุกคน” เหล่าบ่าวไพร่สะดุ้งกันเป็นทิวแถวหวาดกลัวว่าตัวเองจะหัวขาด

เจียงจิวฝูมารดาของหลิงอิงพูดให้กำลังใจลูกสาว “ไม่...ข้าต้องได้เป็นชายาเอก” หลิงอิงไม่ได้วาดหวังแค่เป็นชายารองที่เป็นรองพี่สาวที่เป็นกาลกิณีไปตลอดชีวิต นางอยากเขี่ยให้พี่สาวกระเด็นออกจากจวนอ๋องโดยเร็ว หากนางได้เข้าไปอยู่ในจวนรั่วอ๋อง “เอาไว้ค่อยคิดเถิด ถึงเวลานั้นเจ้าอยากทำอะไรก็ทำ

“ท่านแม่...ให้เสด็จปู่อุ้มได้หรือไม่” เด็กน้อยถามท่านแม่ของตนเอง “ได้ไปเถิด...อย่าลืมที่แม่สอนด้วยเล่า” หลิงชิงกระซิบเบา ๆ แล้วลูกชายนางก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นบันไดที่ทำเป็นขั้นขึ้นไปด้านบน เพื่อไปยังที่ประทับของฝ่าบาทโดยมีขันทีช่วย “พี่ชายขันทีไม่ต้องช่วยข้าขึ้นเองได้ ข้าโตแล้ว”

“เจ้าก็ยังมีข้าไม่เห็นต้องคิดมาก” เขาพูดจบแล้วก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป ความหงุดหงิดกัดกินใจยิ่งนัก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร นางเหมือนไม่ได้อยากเป็นชายาเขา ทั้งที่เขาไม่เคยคิดยกตำแหน่งชายาเอกให้กับผู้ใดนอกจากนาง คนที่เขาเลือกแล้ว แม้ว่าต้องบาดหมางกับน้องชายคนที่สามก็ตาม แต่ทำไมนางไม่ไยดีตำแหน่งนี้เลยเล่า