All Chapters of เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Chapter 101 - Chapter 110

“เอ็งอย่าแย่งข้าสิ นี่ฝีมือของเมียข้านะ” เสียงตีมือพร้อมกับเสียงเอ็ดตะโรดังขึ้นจากวงของชายหลากหลายวัย เช่นเดียวกับวงของเด็ก ๆ รุ่นเดียวกับพี่น้องของชะอม “มะขาม พี่ชะอมนี่สุดยอดเลยสามารถสอนแม่ข้าทำของอร่อยแบบนี้ออกมาได้” เจ้าแดงพูดอย่างไม่หวงคำชมหลังจากกินน่องไก่ย่างจนปากมันกับหยิบส้มตำปล

นับตั้งแต่ที่ชะอมได้เริ่มสอนคนในหมู่บ้านรวมถึงหมู่บ้านใกล้เคียง ทางด้านของวิสุทธิ์เมื่อเห็นว่าผลที่ได้นั้นเป็นไปตามที่ต้องการดังนั้นจ้าตัวจึงได้เดินทางกลับเมืองหลวง เวลาผ่านไปอีกปีกว่าทั้งชะอม โมก และพร้อมต่างพากันขึ้นชั้นประถมหก ส่วนมะขามตัวน้อยเองก็ได้ไปโรงเรียนแล้วเช่นกัน

สวัสดีน้อง ๆ ทุกคน พี่หวังว่าทุกคนคงสบายดีรวมถึงปู่บุญมี ย่าสายใจ และอาทั้งสองรวมถึงอาสะใภ้ด้วย และพี่ต้องขอโทษด้วยที่ยังไม่สามารถกลับไปได้เนื่องจากในตอนนี้ปู่ของพี่อาการป่วยกำเริบหมอจึงได้ให้พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล พี่กับย่าต่างพากันจมอยู่กับความเศร้า เกรงว่าการป่วย

“พ่อจะไปเมืองหลวงทางไหนจะไปรถไฟหรือจะไปทางเรือ” ทองคำถามขึ้นในเช้าวันต่อมา “ไปทางรถไฟ ข้ากลัวหลาน ๆ เมาเรือ” บุญมีไม่มีทางบอกเด็ดขาดว่าเจ้าตัวไม่ค่อยถูกกับแม่น้ำสายใหญ่ “พ่อกับแม่ดูแลเด็ก ๆ ได้แน่นะ ฉันกับเจ้าก้อนเองก็อยากไปด้วยแต่ก็จนใจเพราะงานที่บ้านก็มีค่อนข้างมาก” ทองคำถา

เมื่อคนทั้งหมดเดินออกมาด้านนอกพวกเขาก็ต่างพากันทักทายประสิทธิ์พ่อของโกศลพร้อมกัน “เหนื่อยกันหรือเปล่า ไปกันเถอะฉันได้ว่าจ้างรถมารออยู่แล้ว” ชายสูงวัยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากครับ ผมเกรงใจเหลือเกินที่ทำให้คุณต้องมาลำบากไปด้วย” “คิดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ อย่างไรซะ