Lahat ng Kabanata ng After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: Kabanata 61 - Kabanata 69

Ano ba naman, Bianca? Regalo lang naman 'yan.Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, pinapangunahan pa rin ako ng hiya. Ilang minuto akong nakaupo roon hanggang sa biglang may ideyang pumasok sa isip ko.Agad akong tumayo at nagtungo sa study desk. Mabilis akong kumuha ng sticky note at ballpen.Matapos mag-isip nang ilang segundo, nagsimula akong magsulat.Belated happy wedding monthsary, Sebastian. I hope you like it. Simple lang ang regalo ko pero sana magustuhan mo.— BiancaPinagmasdan ko ang isinulat ko.Simple pero sapat na siguro iyon. Dahil nahihiya akong i-abot sa kanya ito ng personal siguro ok naman na pa-surprise ang pag-bigay ko sa kanya? Mabilis kong inilabas ang keychain at fountain pen mula sa paper bag.Tsk.Kanina pinasok ko sa paper bag para maganda kapag inabot ko, pero ngayon nilabas ko ulit.Napa-iling na lamang ako.Binuksan ko ang box para makita ang itsura ng aking pinagawa, Napangiti ako nang makita ang nakaukit na pangalan ni Sebastian sa f

Kinabukasan..Nagising ako dahil sa marahang sinag ng araw na tumatagos mula sa floor-to-ceiling windows ng aming silid.Dahan-dahan akong nagmulat.At ang unang bumungad sa akin ay ang maamong mukha ni Sebastian.Natigilan ako.Pagkatapos ay dahan-dahan akong napangiti.Hindi ko alam kung bakit pero ang gaan-gaan ng pakiramdam ko ngayon.Parang wala akong kahit anong problema.Parang gusto ko lang manatili sa ganitong sandali.Marahil dahil naging maganda ang date namin kahapon.O marahil...Dahil sa nangyari kagabi.Maingat akong bumangon upang hindi siya magising.Tinignan ko ang oras.Alas-siete na ng umaga.Medyo tinanghali kami ng gising ngayon dahil late na rin kaming nakatulog kagabi. Well, sabi naman niya, okay lang kahit mahuli kami nang kaunti sa pagpasok sa opisina kaya hindi ako nangangamba.Pababa na sana ako ng kama nang may isang braso ang pumulupot sa aking bewang at marahang hinila ako pabalik sa pagkakahiga sa kama.Agad akong napasinghap.“Where are you going, wife

Bianca's POVNasa cafeteria ako nang tanghaling 'yon kasama si Daniel Chua, isa sa mga senior executives ng Marketing Department.Busy si Sebastian sa kaniyang online conference meeting kaya hindi na naman kami nakapagsabay mag-lunch. Bago ako bumaba rito sa cafeteria, dumaan muna ako sa opisina niya upang siguraduhing naihatid na ng pantry staff ang pagkain niya. Inayos ko pa mismo ang lunch niya sa coffee table sa loob ng opisina niya—isang bagay na halos naging routine ko na nitong mga nakaraang linggo.Minsan hindi ako nagpapadeliver ng pagkain namin, minsan sa cafeteria ako kumakain o kaming da;awa. Minsan nagpapahatid na lang ako kapag walang oras bumaba. Hindi naman umaangal si Sebastian. Minsan kasi nauumay na ako sa delivery food, saka nauubusan na ako ng fast food at mga restaurant na oorderan e. Wala rin sina Giovanna at Bernadeth dahil pareho silang abala sa kani-kanilang trabaho.Saktong si Daniel ang nakita ko sa cafeteria.At dahil matagal na rin kaming magkakilala

BIANCA'S POV “Mrs. Montemayor, your coffee.” “Thank you.” Tahimik kong tinanggap ang kape mula sa receptionist ng executive floor. Bahagya akong ngumiti bilang pasasalamat bago ko dinala ang tasa ng kape pabalik sa opisina ko. Nakakapanibago na ako na ang lumalabas para magsabi sa receptionist na gawan ako ng kape, na dati si Sebastian ang gumagawa para sa akin.Mainit pa ang kape.Ngunit kahit gaano pa ito kainit, hindi nito maalis ang malamig na pakiramdam na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko.Nang makapasok ako sa loob ng opisina, dumiretso ako sa aking table, saka maingat na ibinaba ang kape sa gilid, saka naupo.Napatingin ako sa saradong pinto ng opisina ni Sebastian.Ilang araw na ba kaming ganito?Masyadong biglaan at hindi ko inaasahan ang lahat ng nangyayari. Nagulat na lang ako na iniiwasan niya ako at malamig na ang pakikitungo niya sa akin.Napabuntong-hininga ako saka humigop sa aking kape.I think kailangan ko na siyang kausapin. Ilang araw ko rin siyang hi

Sebastian's POV Natigilan ako ng ilang segundo nang tuluyang sumara ang pinto ng opisina ko. Tila hindi agad naproseso sa isip ko ang nangyari. Parang biglang tumigil ang oras. Hanggang sa tuluyan akong matauhan. Mabilis akong napakurap. Para akong nagising mula sa isang bangungot. No…That wasn't how I wanted this to end.I never wanted to see that kind of pain in her eyes.I never wanted her to walk away like that.But it was too late.She had already said everything she needed to say.And I hadn't said a single word.Doon ko lang napagtanto kung gaano siya katagal na nagtiis.Kung gaano katagal niyang sinubukang intindihin ang bigla kong pag-iwas.While all I could think about was how I felt, I never once stopped to consider what my actions would do to her.Damn it, Sebastian.You're such an idiot. No, we need to talk again, this time sasabihin ko na sa kanya ang lahat, hindi na ako mananahimik.Mabilis akong lumabas ng opisina upang habulin siya.Paglabas ko, nakita ko siyang m