บททั้งหมดของ After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: บทที่ 71 - บทที่ 80

Muli niya akong niyakap ng mahigpit. Naramdaman ko ang masuyo niyang halik sa aking ulo. Napangiti naman ako, saka siya niyakap pabalik. “I love you, wife,” mahina niyang bulong sa may tainga ko.Mas lumawak ang ngiti ko, kasabay ng mabilis na tibok ng aking puso. Ngayon, alam ko na ang dahilan kung bakit laging naghuhumirentado ang puso ko tuwing malapit siya. May nararamdaman na pala ako sa kanya noon pa. In denial pa ako that time. Nagmamaang-maangan pa. “I love you too,” mahina kong tugon.Itong nararamdaman ko kay Sebastian… Hindi ko ito kailanman naramdaman noon kay Adrian. At masasabi kong ito na siguro ang totoong pag-ibig.Ilang sandali pa kaming nanatiling magkayakap. Wala ni isa sa amin ang gustong bumitaw. Tila pareho naming nami-miss ang isa't isa.Hanggang sa marahan niya akong inilayo at seryoso akong tinitigan.“Can I ask you a favor?”Nagtaka naman ako sa kanyang sinabi, hindi ko maiwasan mapakunot noo.“What? favor?”“Yeah.” “What is it then?”Bahagya siyang yumu

Bianca's Point of ViewPagpasok pa lang namin sa lobby ng Montemayor Corp, lahat ng mata ay sa amin nakatingin, lalo na ngayon na magkahawak ang kamay namin ni Sebastian. Yes. Magkahawak ang kamay namin mula nang umalis kami sa penthouse until now. Hindi niya binibitawan iyon. Parang pinanlalandakan ni Sebastian na ang relasyon namin ay totoo na.May kakaibang hangin na bumalot sa buong lobby. Shocks, siguro dahil sa tagal nila kaming nakikita ni Sebastian, hindi naman nila kami nakikitang magka-holding hands. Ngayon lang. Alam kong hindi ko rin maitago ang kasiyahan ko, pero 'yung katabi ko, pigil lang.Nandoon pa rin ang natural niyang seryosong aura, pero mas malumanay na ang ekspresyon niya. Hindi na ganoon kabigat ang dating ng mukha niyang dati'y laging walang emosyon at nakakatakot. Hindi man niya ipinapakita na masaya siya, pero mapapansin ang pagbabago.Hindi ko man lang maitago ang ngiting kusa na lang sumilay sa aking mga labi.Isa-isang bumati ang mga empleyadong nadadaan

Bianca's Point of ViewEksaktong alas-nuwebe ay nasa boardroom na ako para mag-asikaso at i-check kung maayos na ba ang lahat.Isa-isang dumating ang mga directors at senior executives ng Montemayor Corp. Personal kong sinalubong ang bawat isa para i-assist sila sa kani-kanilang upuan. Sinigurado kong handa na ang boardroom sa kanilang pag-dating.Nakaayos na ang presentation materials. Kumpleto ang mga reports na nakalagay sa bawat folder na nasa mesa. Nakaayos na rin ang tubig, kape, at mga notepad para sa lahat.Bago magsimula ang meeting, lumabas muna ako saglit at kinausap ang catering team ng kumpanya tungkol sa lunch ng buong board dahil alam kong mahaba-habang meeting ang gaganapin ngayong araw.“Please prepare lunch for everyone inside the boardroom later. Also prepare their snacks and dessert, okay?”Iniabot ko sa kanila ang finalized order na ginawa ko.“And make sure Mr. Montemayor's coffee is served exactly the way he likes it. And of course... his lunch.”Ngumiti ang i

Bianca's Point of ViewIlang araw na ba ang lumipas mula nang tuluyan naming aminin ni Sebastian ang tunay naming nararamdaman sa isa't isa? At sa loob lamang ng mga araw na iyon… Unti-unting nagbago ang takbo ng buhay namin.Ang dating tahimik at malamig na penthouse na minsang nabalot ng ilang at pag-aalinlangan ay napuno na ngayon ng init, tawanan, at mga simpleng sandaling hindi ko kailanman inakalang magiging paborito kong bahagi ng bawat araw namin.Silence no longer felt uncomfortable. Instead, it had become a source of comfort. A silence we both understood without needing words. A silence no longer defined by distance, but by love.Unti-unti akong nagising nang maramdaman ko ang marahang paghaplos sa aking noo. Bahagya akong napakunot-noo bago dahan-dahang dumilat. Ilang ulit akong kumurap hanggang sa tuluyan kong nakita ang lalaking nakahiga sa tabi ko.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. May munting ngiti sa kanyang mga labi. Parang kanina pa niya ako pinagmamasdan. Hi

CONTINUATION... Third Person's Point of View Tahimik na ang buong Montemayor Corporation. Lampas alas-dose na ng hatinggabi. Patay na ang halos lahat ng ilaw sa buong gusali, kabilang ang executive floor. Tanging ang mapupulang emergency lights ang nagbibigay ng malamlam na liwanag.Tahimik ang buong palapag. Napakatahimik. Ngunit ang katahimikang na ' yon... May kung anong kakaibang dala ang bumabalot sa paligid. Ilang segundo pa ang lumipas.Hanggang sa… May isang lalaking dahan-dahang lumitaw mula sa dulo galing sa fire exit. Maingat ang bawat hakbang nito, Halos walang ingay na nililikha ang sapatos niyang tumatapak sa makintab na marmol na sahig.Nakasuot siya ng itim mula ulo hanggang paa. Isang itim na tactical jacket. Itim na cargo pants. Itim na combat boots. May suot na cap na bahagyang nakatakip sa kanyang mukha. Natatakpan din ito ng isang itim na mask kaya imposibleng makilala kung sino siya. Pati ang mga kamay niya ay nakabalot sa pares ng itim na gloves.Walang anum