All Chapters of After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: Chapter 51 - Chapter 60

BIANCA’s point of viewMahigit dalawang buwan na pala ang nakalipas.Hindi ko man lang namalayan.Napakabilis ng paglipas ng mga araw.Pakiramdam ko, parang kahapon lang nang mahuli ko si Adrian sa hotel room kasama ang stepsister ko. Parang kahapon lang din nang gumawa ako ng pinaka-nakakabaliw na desisyon sa buong buhay ko—ang alukin ng kasal si Sebastian Alejandro Montemayor sa harap ng maraming tao.Noong gabing iyon, galit ako. sugatan. wasak na wasak.Hindi ko alam kung ano ang mangyayari pagkatapos.Hindi ko alam kung tama ba ang desisyong ginawa ko.Ang alam ko lang, gusto kong takasan ang sakit at ipakita sa lahat na hindi ako ang babaeng basta na lamang iiwan at tatapakan.Pero heto ako ngayon.Mahigit dalawang buwan nang kasal kay Sebastian. At masasabi kong marami na ang nagbago.Unti-unti na kaming nasanay sa presensya ng isa't isa. Nawala na ang dating ilang at pag-aalangan ko sa kanya. Kung noon ay hindi ko alam kung paano kikilos sa harapan niya, ngayon ay parang nagi

Mabilis akong pumasok sa kwarto matapos maligo ni Sebastian. Sa mini office na lang daw siya magbibihis para makapag-asikaso na ako nang maayos, kaya agad na rin akong dumiretso sa banyo para maligo.Paglabas ko ng banyo, dumiretso ako sa walk-in closet para humanap ng dress na babagay para sa aming first date.Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala.Magde-date kami ni Sebastian.Hindi pa rin talaga nagsi-sink in sa akin.Kanina lang, tahimik lang kaming nakaupo habang may kanya-kanya kaming binabasa sa malawak na sala, tapos bigla niya akong niyayang mag-date na para bang normal lang sa kanya 'yon. I mean, hello? Si Sebastian Alejandro Montemayor nagyaya ng date?Bumuntong-hininga ako bago tumitig sa mga nakasabit na damit.“Now what?” mahina kong bulong sa sarili. “Sa dami ng dress na pinagbibili sa akin ni Sebastian, hindi ako makapili kung anong dress ang babagay sa akin mamaya.”Makalipas ang ilang minuto, hindi pa rin ako makapili ng damit. Naka-ilang palit na ako.“A

Habang naglalakad kami, napansin kong kakaiba ang ekspresyon niya.Parang may hinahanap siya.Tila pinag-aaralan niya ang buong paligid.Masyado siyang seryoso.Parang may business negotiation na pupuntahan ang atake.Napataas ako ng kilay nang mapansing mali ang direksyong tinatahak niya.Napatingin ako sa tickets na hawak ko.Cinema 1.Pero papunta siya sa kabilang hallway.Hmm, something fishy. “Sebastian,” tawag ko sa kaniya.Tumigil naman siya sa paglalakad at binalingan ako. “Yes? What is it? May problema ba?”Nilapitan ko siya saka tinitigan nang diretso sa mga mata. “Be honest. First time mo ba manood ng sine?”Natigilan siya at bahagyang nagulat bago umiwas ng tingin.Ilang segundo siyang hindi sumagot.At sapat na ang katahimikang iyon para mahulaan ko ang sagot.Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.“Yes. This is my first time at the cinema.”Sandali akong natahimik.Pagkatapos—Hindi ko napigilang ngumiti nang mapang-asar. “I knew it! Kaya mahirap paniwalaan ang sometim

Hindi ko maiwasang paminsan-minsan ay tingnan ang stuffed toy sa aking mga bisig.Nakakatuwa.Hindi dahil sa stuffed toy.Kundi dahil sa katotohanang si Sebastian mismo ang kumuha nito para sa akin.At hindi pa basta-basta. Halos kalahating oras din siyang nakipagdigmaan sa isang claw machine. Itong first date namin ni Sebastian... Hindi ko ito makakalimutan. Sobra talaga akong nag-enjoy. At masaya ako. “What are you thinking about?”Napakurap ako at saka lamang napagtantong matagal na pala akong tahimik.Paglingon ko kay Sebastian, nakatitig na pala siya sa akin habang bahagyang nakakunot ang noo. “What?” tanong ko. “You're quiet. Is something bothering you?”“Wala ah.”“Bianca.”May himig ng babala sa boses niya.Napabuntong-hininga ako bago ngumiti.“Wala talaga.”Ilang segundo niya akong tinitigan bago marahan niyang pinisil ang kamay ko. “If something's bothering you, tell me.”Napatingin ako sa magkalapat naming mga kamay.Napangiti ako. “Nothing's bothering me. Don't thi

“Siguro naman nakakain ka na ng ice cream sa tanang buhay mo, 'di ba?”“Yeah.”“Then what's your favorite flavor?”Sandali siyang natahimik.Tila nag-iisip.Masyado pang seryoso.Pagkatapos ay walang emosyong sumagot.“Wala.”Napatitig ako sa kanya.Ngali-ngali ko na talaga siyang batukan.“Wala?”“I don't particularly like sweets.”Napahawak ako sa noo ko.“Grabe.”Paano ba nabuhay ang lalaking ito? I mean, anong klaseng childhood ang meron siya?Dinala niya ako rito tapos hindi naman pala siya mahilig sa ice cream.“Grabe ang lungkot ng childhood mo.”“Bianca.”May himig ng babala sa boses niya pero hindi ko iyon pinansin.Ngumisi lang ako.“What? I'm telling the truth. Anyway, you've had ice cream before, right? What flavor do you usually eat?”Muli na naman siyang nag-isip.Dang! Ganoon ba kahirap isipin kung ano iyong flavor na kinain mo before?Ilang segundo na naman akong naghintay hanggang sa magsalita siya.“Vanilla.”Napapikit ako.“Damn.”Tumaas ang isang kilay niya.“What?