All Chapters of After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: Chapter 1 - Chapter 10

“The day that was supposed to be the happiest day of my life… turned out to be the day that would completely shatter me.” — Bianca Dahlia Rivera Nakasuot ako ng puting wedding gown habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa bridal suite ng Montemayor Grand Hotel. Ang mahabang laylayan ng gown ko ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, at ang buhok kong mahaba ay maingat na inayos ng stylist sa isang messy high bun kanina. Napangiti ako sa sarili ko sa salamin. Ang ganda-ganda ng ayos ko ngayon. Muli kong hinagod ng tingin ang kabuuan ko. At last. After three years of being together, I’m finally going to marry Adrian Montemayor. Ang lalaking minahal ko nang buong puso. Ang lalaking kasama kong bubuo ng pamilya.Tok. Tok. Tok. Napatingin ako sa pinto nang may kumatok at pumasok ang nakangiting coordinator.“Ma’am Bianca, ready na po ang lahat. Naghihintay na po ang guests sa garden.” magalang niyang sabi.Tumango ako sa coordinator.“Okay. Susunod na ako,” mahinahon kong sambit.“Ok

Bianca Rivera’s Point of View Parang tumigil ang oras sa garden ng Montemayor Grand Hotel dahil sa sinabi niya.Mahigpit ang hawak ni Sebastian sa kamay ko habang nakatayo na kami sa gitna ng aisle na dapat sana ay para sa kasal ko kay Adrian.Ngunit ngayon—ang tiyuhin na niya ang nasa tabi ko.At ito na ang pakakasalan ko at ang magiging asawa ko.Sunod-sunod ang bulungan ng mga bisita, halos lahat hindi makapaniwala.“What the hell is happening?!”“Is this a joke?!”“Gosh, I can’t believe he actually agreed to marry her.”“Damn! How did she even convince Sebastian Alejandro Montemayor?”“Isn’t she scared?”“There’s no way I could marry a man like him.”“Bianca, what are you doing?!”Ngunit wala akong pakialam sa mga bulungan. Wala akong pakialam sa kanila. Kahit ang tumatawag sa akin, kahit ang mga kaibigan at mga kamag anak ko—hindi ko sila pinansin.Ang tanging tinitingnan ko lang ay ang mukha ni Adrian.Namumutla siya.Ang lalaking minsang nangakong pakakasalan ako ay ngayon a

Bianca Rivera’s Point of ViewHindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyari. Kanina lang isa akong bride na niloko at pinagtaksilan ng fiancé ko.At ngayon… kasal na ako. Ako na si Mrs. Bianca Dahlia R. Montemayor. Ang asawa ng tiyuhin ng ex-fiance ko. As crazy as it sounds, I married a Montemayor too—my ex-fiancé’s own uncle, no less. I honestly don’t know what was going through my mind. Iba talaga ang takbo ng isip kapag nasasaktan at galit. Nagdedesisyon ng padalos-dalos. Tahimik ang loob ng presidential elevator ng Montemayor Grand Hotel habang paakyat kami sa penthouse suite. Yeah, dito ako hinila ni Sebastian.Sa tabi ko ay nakatayo siya. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya tumitingin sa akin.Ang isang kamay niya ay nasa bulsa ng slacks niya habang ang isa naman ay hawak ang cellphone niya, tila nagbabasa ng mensahe.Para bang wala lang sa kanya ang eskandalong iniwan namin sa garden.Samantalang ako…Ngayon pa lang nagsi-sink in ang lahat ng ginawa kong kagagahan.

Bianca’s Point of ViewPagkatapos sabihin ni Sebastian ang mga salitang iyon, marahan siyang umatras.Ngunit nanatili ang tingin niya sa akin.Mabigat.Mainit.At parang may ibig sabihin.Samantalang ako…Pakiramdam ko ay lalo akong hindi makahinga sa bawat segundong nasa harap ko siya.Dang.Bakit ba ganito ang nararamdaman ko?Hindi ko na hinintay pang may sabihin siya ulit. Mabilis akong tumalikod at naglakad papunta sa pinto ng penthouse.Pero kahit nakatalikod ako, ramdam ko pa rin ang titig niya sa likod ko.Dire-diretso lang akong naglakad.Pagpasok ko sa elevator, doon lang ako nakahinga nang maayos.Napahawak ako sa dibdib ko.“Calm down, Bianca…” mahinang bulong ko sa sarili.Pero paano ako kakalma?Kasal ako sa lalaking iyon.At sa tuwing tinititigan niya ako o may sinasabi siya, parang may kung anong gumugulo sa sistema ko.Napailing ako.Hindi ito ang oras para isipin si Sebastian.Ang dapat kong isipin ngayon ay si Adrian.Ding.Bumukas ang elevator.Paglabas ko sa lobby

Bianca’s point of view Tahimik kaming pumasok ni Sebastian sa elevator.Walang nagsasalita.Tanging ang mahinang tunog lamang ng elevator ang maririnig habang paakyat kami pabalik sa penthouse. Nakatayo siya sa tabi ko habang nakapamulsa sa kanyang suot na trousers, Habang ako naman ay nakatingin sa harapan namin kung saan salamin iyon kaya kitang-kita ang repleksyon namin. Palihim ko siyang pinag-masdan. Natural na natural lang ang kanyang postura, parang wala lang sa kanya ang nangyari sa lobby, parang hindi big deal ganon. Kahit nung araw na kinasal kami ganun din ang napansin ko sa kanya.. Higit sa lahat parang wala lang sa kanya ang pagtawag sa akin ng wife at baby. Walang ilang or para siyang sanay na sanay.Napakagat ako sa ibabang labi ko at may kakaibang kabang naramdaman.Bakit kasi sa tuwing sinasabi niya iyon… parang may kung anong init sa dibdib ko?Hindi ko dapat maramdaman ‘to. Kasal kami, yes. pero hindi ito normal na kasal dahil mahal namin ang isa’t isa. This